“งั้น…”
เสิ่นฉีจ้องเขม็งไปที่จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยิน
“สัญญาล่ะ? สิบเพลง รวมสามล้าน หยวน สดหรือโอน?”
จินกุ้ยจื่อและหม่าเยินเยินถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง
ที่มีหลี่ฮวนเกอเป็นตัวประกัน พวกเธอไม่ worried เลย
แต่พวกเธอไม่มีสัญญาจริง ๆ นี่นา
“เอ่อ... รออีกหน่อยนะ เราจะให้ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ดูแลการผลิตและจัดจำหน่ายอัลบั้มนี้ เราจะร่วมงานกับฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ และให้บริษัทนั้นเซ็นสัญญากับคุณ...”
ยังไม่ทันที่จินกุ้ยจื่อจะพูดจบ เสิ่นฉีก็ช็อกไปเลย
“อะไรนะ? บริษัทของหลี่ฮวนเกอ?”
หม่าเยินเยินถามด้วยความสงสัย “มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
เสิ่นฉีรู้สึกหดหู่ทันที
ปัญหามันใหญ่หลวงแล้วสิ
เขาหันไปมองเสี่ยวคุน
“เสี่ยวคุน ขออะไรหน่อยได้ไหม?”
“หืม?” เสี่ยวคุนเริ่มสงสัย
เสิ่นฉีพูดอย่างจริงจัง “งี้... เงินให้ฉัน ส่วนชื่อเสียงให้เธอ เธอบอกว่าสิบเพลงนี้... ยกเว้น ‘เด็กสาวเก็บเห็ด’ แล้วบอกว่าเก้าเพลงที่เหลือเธอเป็นคนแต่งเองได้ไหม?”
[อย่างงั้นเลย ใช่ไหม เสิ่นฉีจะก่อเรื่องอีกแล้ว]
[เอาแต่เงินไม่เอาชื่อเสียง? เทพจริง ๆ!]
[สามีแบบนี้เอาอีกไม่ได้แล้ว ฮวนเกอรีบหย่าเขาเถอะ แล้วฉันจะแต่งงานกับเขาเองโดยไม่เอาสินสอด!]
[เสิ่นฉีนี่ตั้งใจจะนอนเกาะผู้หญิงกินไปตลอดทางเลยสินะ]
เสี่ยวคุนหัวเราะเย็น
เอ็งเสิ่นฉี!
กับเมียตัวเองยังปิดบังอีก
ไม่คู่ควรเป็นสามี!
คนอื่นเขาสอนลูกให้พูดความจริง เอ็งกลับยุให้ลูกโกหก
ไม่คู่ควรเป็นพ่อ!
“ผมก็ได้นะ แต่คุณไม่คิดว่าคุณทำเหมือนกับว่าแม่ผมโง่หรือไง? พออัลบั้มออกมาแล้วมีคนร้องตามกันหมด คุณก็ทำเหมือนคนทั้งประเทศโง่สิ!” เสี่ยวคุนพูด