เสียงหัวเราะอันแผ่วเบาของเสิ่นเสี่ยวคุนดังก้องไปทั่วห้องกิจกรรม
คิมแจกิโกรธจนหน้ากากแตก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้องจำใจวางนิ้วสุดท้ายลง
เสิ่นฉีพูดจบก็หันไปมองครอบครัวของโคมูระ อิโซจิและเจมส์
"ยังไงล่ะ? สองบ้านนั้น คุณผู้หญิงของพวกนายก็มาเข้ารายการเจ็ดตอนนี้ด้วยหรือไง?"
โคมูระ อิโซจิกับเจมส์ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหน้าเสียทันที
เหลือเชื่อจริง ๆ นึกแต่อยากให้คิมแจกิตกรอบไปจะได้คู่แข่งน้อยลง...
เรื่องมันเป็นแบบนี้ได้ไง!
ฟานเสียนหัวเราะแล้วพูดขึ้นว่า
"ถึงตอนนี้ เสิ่นฉีเหลือสี่นิ้วอยู่นะ! ส่วนเมียกับเสี่ยวคุนเหลือสามนิ้ว!"
"ส่วนโคมูระ มิโฮะเหลือสองนิ้ว ส่วนโคมูระ อิโซจิเหลือแค่นิ้วเดียว!"
"ต่อไปก็เริ่มต้นใหม่ตามลำดับแรกสุดนะ!"
โคมูระ อิโซจิถอนหายใจยาว พูดว่า "ที่บ้านฉันเลี้ยงงูไว้เป็นสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่ง!"
ครอบครัวเสิ่นฉีและเจมส์ต่างก็ลดหนึ่งนิ้วลง
เจมส์เหลือนิ้วเดียว ส่วนเมียกับเสี่ยวคุนเหลือสองนิ้ว
ส่วนเสิ่นฉีก็ยังเหลือสามนิ้วเหมือนเดิม
และในจังหวะนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีคนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
[เฮ้? ถ้าโคมูระ มิโฮะพูดเสร็จ เจมส์ก็ต้องตกรอบก่อนสิเนี่ย?]
[โอ้พระเจ้า! จริงด้วยนี่นา!]
[เสิ่นฉีแอบยิ้มเมื่อกี๊ เขามั่นใจแล้วว่าชัวร์!]
[หน้าเจมส์ดำปิ๊ดปี๋เหมือนกอริลลาเลย!]
...
ทุกคนเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ตรงหน้าขึ้นมาแล้ว!
เจมส์โกรธจนอยากจะทุบหน้าอกตัวเอง!
โคมูระ อิโซจิลอบกระซิบบอกโคมูระ มิโฮะว่า "เธอต้องพูดคำที่ทำให้คะแนนจบเกมนี้เลย กำจัดเจมส์ออกไปให้ได้ก่อน!"
โคมูระ มิโฮะคิดจนหัวแทบแตกอยู่แล้ว!
"ฉัน... ครอบครัวเรา... บ้านเรายังเลี้ยงจิ้งจกอีกตัวหนึ่งด้วย!"
โคมูระ อิโซจิกำลังจะดีใจ ส่วนเจมส์กับเมียกำลังจะหน้าเสีย แต่กลับพร้อมใจกันอึ้งไปชั่วขณะ