เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนจับปลาได้พอประมาณวางลงบนรถสามล้อไฟฟ้า แล้วเตรียมออกเรือน
ทั้งสองกำลังจะไปที่ตลาดเพื่อแลกปลาเป็นอาหารอย่างอื่น
เจมส์กับเมียเดินมาพร้อมรอยยิ้ม
"เสิ่นฉี ช่วยขอความช่วยเหลือหน่อยได้ไหม" เจมส์ถามอย่างยิ้มแย้ม
เสิ่นฉีเห็นเจมส์ถือถุงพลาสติกใส่ปลาในมือ ก็เดาความคิดของเจมส์ได้แทบจะทันที
"กระบะมันเล็ก ไม่มีที่ให้คุณสองคนนั่งหรอก ขอโทษด้วยนะ"
เจมส์ยิ้ม "เราไม่ได้จะไปกับคุณ แค่ช่วยเอาปลาพวกนี้ไปที่ตลาดแลกอาหารให้ก็พอแล้ว"
เสิ่นฉีตอบตรง ๆ ว่า "ขอโทษ!"
แล้วเขาก็เดินจากไป เดินไปเงียบ ๆ โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
นี่คือสไตล์และวิธีการทำงานที่เสิ่นฉีชอบทำมาตลอด
เจมส์ยิ้มมองเสิ่นฉีขับรถสามล้อจากไปไกล ๆ โดยไม่โกรธเคืองแม้แต่น้อย
เวลาที่เสิ่นฉีขับรถพาเสิ่นเสี่ยวคุนกลับมา ผ่านไปแล้วหนึ่งชั่วโมงครึ่ง รถบรรทุกของที่แลกมาจากปลาและห่านย่างเต็มคัน ดูสารพัดอย่าง
อีกสามตระกูลมองแล้วตาแทบปลิว
ระหว่างที่เสิ่นฉีกับเสิ่นเสี่ยวคุนกำลังถ่ายของ โคมูระ อิโซจิก็เดินมาหา
"เสิ่นฉี ฉันเห็นเมื่อวานพวกคุณขุดผักป่าได้แค่นิดเดียว ที่นี่ผักป่าเยอะกว่า เอาผักป่าแลกไข่กับพวกคุณได้ไหม"
รอยยิ้มของโคมูระ อิโซจิสดใสราวแสงแดด
เสิ่นฉีขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ขอโทษด้วยน้า……"
คิมแจกิก็เดินมาด้วย ยิ้มแล้วพูดว่า
"เสิ่นฉี วันนี้ฉันซื้อโยเกิร์ตมาหนึ่งลัง เสิ่นเสี่ยวคุนน่าจะชอบดื่ม แลกหมูกับฉันหน่อยได้ไหม"
เสิ่นฉีขมวดคิ้วขึ้นอีกครั้ง มองหน้าคิมแจกิแวบหนึ่ง
"ก็ยังขอโทษด้วยน้า……"