เคอร์รี-ลัวลีและหลี่ชูงงเป็นไก่ตาแตก
พ่อค้าเคราฟุ้งที่แผงเข็มขัดก็งงเป็นไก่ตาแตก
เหล่าเน็ตติซันก็งงกันถ้วนหน้า
ที่ว่า 'โดนหลี่ฮวนเกอดึงขาด' มันยังไง?
ที่บ้านเล่นกันถึงขั้นนี้เลยเหรอ?
ผู้หญิงอย่างหลี่ฮวนเกอ จะมีด้านป่าเถื่อนขนาดนี้ด้วยเหรอ?
หลี่หย่ากับโจวฉีฉีมองหน้ากันแล้วยิ้ม
เอาใหม่ เอาใหม่ เสิ่นเก๋อคนเดิมตามเคย
ขณะที่ฟู่ฉิงที่ดูถ่ายทอดสดอยู่หัวเราะจนหน้าอกกระตุก หลี่ฮวนเกอโกรธจนขบฟัด
มันชัด ๆ ว่าเราสองคนเล่นหยอกล้อกันแล้วมันขาดต่างหาก...
ก็ดี เอาว่าขาดก็ขาด
เจ้าของแผงแต่แรกไม่ได้ตั้งใจจะเรียกเงิน แต่เสิ่นฉีพูดเรื่องวัสดุไปมากแล้ว งั้นเงินก็ต้องเรียก
"จะเอาวัสดุแบบไหน?"
เสิ่นฉีว่า "ก็ต้องหนังควายสิ"
"80!"
"???" เสิ่นฉีไม่พอใจทันที "บ้าไปแล้วเหรอ? ตอนฉันเรียนมัธยมต้น 20 บล็อกก็ซื้อได้เส้นหนึ่งแล้ว แพงสุดก็ไม่เคยเกิน 40"
เคราฟุ้งของพ่อค้าสั่นเป็นจังหวะ "นายเรียนมัธยมต้นปีไหน?"
เสิ่นฉีอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะแก้ปาก
"งั้น... 50 ได้ไหม?"
เจ้าของแผงส่ายหัว
"เราสองคนเอาด้วย!" โจวฉีฉีว่า "สามเส้น 150 ได้ป่ะ?"
เจ้าของแผงส่ายหัวอีก
"งั้นเราสองคนก็เอา ห้าเส้น 400 ได้ไหม?" เคอร์รี-ลัวลีถาม
เหล่าเน็ตติซัน: ...
เจ้าของแผงส่ายหัวอีกครั้ง
หลี่ชูอึ้งไปแวบหนึ่งแล้วกระซิบ "นายให้เกิน... ต้องให้... เอ่อ... ราว 300!"
เจ้าของแผงก็ยังส่ายหัว
"ฉันบอกแล้วไง เส้นละ 80! ห้าเส้นก็ 400... เอ๊?"
เหล่าเน็ตติซันหัวเราะแหลก