"แต่เม็ดหิมะ~ล่องลอย~ลอยเข้ามาในดวงตา~อ้า~~~"
"มองไม่เห็นเลย~คำโกหกของเกมไพ่บริดจ์เจ้า~อ้า~~~"
"ยอมใจขังตัวเองไว้ในห้วงนรกลึก~อ้า~~~"
"เลียแผลและปลายคมดาบ~อ้า~~~"
……
พอได้ยินช่วงนี้ขึ้นมาทันที ฉางเฟิงกับพวกก็อึ้งงันไปทั้งสามคน
เพลงนี้ช่างเลวร้ายยิ่งกว่าเพลงไหน ๆ ที่พวกเขาด่ามาก่อนหน้านี้ทั้งหมด มันคือการคว้าเอาวิชาการดนตรีอันชำนาญหลายสิบปีของสามทหารคุณธรรมเหมือนก้อนขี้หนึ่งก้อน จับยกขึ้นมาแล้วฟาดลงบนกำแพงเต็มแรง!
แล้วก็ยื่นมือออกมาเกลี่ยให้เรียบ
รูปร่างเดิมของก้อนขี้หายไปจนสิ้นซาก เหลือเพียงกลิ่นเหม็นฉุนที่ยังประกาศให้รู้ว่าเดิมทีมันคืออะไร สิ่งที่มองเห็นได้ก็มีเพียงกำแพงที่ถูกทาทับไปหนึ่งชั้น
น้ำเสียงที่หวังเฮ่อเฮ่อตั้งใจปรับใหม่ ฟังดูเหมือนคนห่อไม้หนึ่งท่อนที่ยัดลงไปถึงโคนคอไว้
จินหลินโมโหจะแตกสลายแล้ว
"พวกนายลองฟังดูสิ นี่มันเสียงที่คนจะร้องออกมาได้เหรอ? การร้องเพลงต้องออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ ออกเสียงถูกต้องตามหลัก!"
"นี่มันร้องเพลงอะไรของพรรค์นี้กันเนี่ย?"
ฟู่ซิงรีบรับต่อทันควัน โจมตีว่า:
"ทั้งเพลงนี้ให้ความรู้สึกไม่ดีเลย โดยเฉพาะเนื้อร้อง……"
"เหมือนเด็กประถมที่เพิ่งเรียนคำศัพท์แปลก ๆ ลึกลับงงงวยได้ไม่กี่คำ ก็รีบนำมาต่อกันเป็นเพลงซะอย่างนั้น"
"ใครบอกฉันหน่อยได้ไหม 'มองไม่เห็นเลยคำโกหกของเกมไพ่บริดจ์' กับ 'เผาหิมะหนึ่งกำมือเป็นควันดินปืน' มันแปลว่าอะไร?"
"นี่มันมั่วล้วน ๆ ไม่ใช่เหรอ?"
ฉางเฟิงนั่งอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดแม้แต่คำเดียว แต่หน้าอกเขาขยับขึ้นลง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เหมือนความรู้สึกอยากฆ่าคนนั้นถูกส่งตรงไปยังชาวเน็ตหลายแสนคนในห้องถ่ายทอดสด