เสิ่นเสี่ยวคุนฉลาดมาก ในภาพที่สับสนวุ่นวายนี้ เสิ่นเสี่ยวคุนราวกับดูหนังย้อนหลังไปในหัวอีกรอบ
แต่ต่อให้ฉลาดแค่ไหน ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
เขาไม่เข้าใจการกระทำของเสิ่นฉีแบบนี้
"แล้วจุดประสงค์ของคุณคืออะไร เพื่อแม่กับน้าสาวของฉันหรือเปล่า"
"หรือว่าเพื่อหาเงิน"
ตอนที่เสี่ยวคุนถามคำถามออกไป สีหน้าของเขาจริงจังที่สุดเท่าที่เสิ่นฉีเคยเห็นมา
เสิ่นฉีไม่มีความคิดที่จะคลายความสงสัยให้เสี่ยวคุนเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มบางๆ
"สำคัญด้วยเหรอ"
"สำคัญมาก!" เสี่ยวคุนพูดอย่างจริงจัง
เสิ่นฉีส่ายหน้าเบาๆ
"เรื่องหนึ่งได้ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ทุกคนสบายใจ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว! ไม่จำเป็นต้องไปไขว่คว้าหาคำตอบ"
"เธอจะรู้คำตอบหรือไม่รู้คำตอบ มันไม่สำคัญเลย!"
เสี่ยวคุนรีบพูดทันที: "แต่ผมยังอยากรู้คำตอบอยู่ดี!"
เสิ่นฉีคิดอยู่นิดหน่อย แล้วพูดว่า:
"ขอแค่ผลลัพธ์มันดี เธอจะคิดว่าฉันทำเพื่อแม่กับน้าสาวของเธอก็ได้ จะคิดว่าฉันทำเพื่อเงินก็ได้..."
"ได้หมด"
พูดจบประโยคนี้ เสิ่นฉีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมานั่งบนโซฟา ไม่รู้ว่ากำลังยุ่งอะไรอยู่
เสิ่นเสี่ยวคุนกลับเข้าสู่ภวังค์ความคิดอีกครั้ง
จะให้คิดให้เข้าใจคำพูดเมื่อกี้ของเสิ่นฉีได้ยังไงนะ?
อึดอัดจนทนไม่ไหวแล้ว...
ฉันลำบากใจจริงๆ...
...
ในห้องส่งสัญญาณ ผู้ชมในสตูดิโอยังคงพูดคุยถึงการกระทำของเสิ่นฉีที่มีต่อหลี่ฮวนซวินเมื่อกี้
ถึงแม้เสิ่นฉีจะทำให้บรรยากาศพังในตอนท้าย แต่ทุกคนกลับรู้สึกเคารพเสิ่นฉีอย่างจริงใจ
"เพลงหนึ่งแค่ 100,000 หยวนเอง ถ้าทุกเพลงมีคุณภาพเท่า 'รักเธอ' และเพลง 'ราชินี' กับ 'คนไร้ชื่อ' ที่ผ่านมา การจ่ายเงินเท่านี้เหมือนได้ของฟรีๆ เลยนะ" จัวอีอีพูด