"นายพูดภาษาปังได้จริงเหรอ?" เสิ่นเสี่ยวคุนถามอย่างกังวล
เสิ่นฉีส่ายหัว "จะไปเรียนภาษานั่นทำไม?"
เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับอึ้ง
พูดภาษาปังไม่ได้ แล้ว...เมื่อกี้มั่นใจอะไรนักหนา?
ไม่รู้หรือไงว่ากำลังถ่ายทอดสดอยู่ ไม่แคร์เลยเหรอ?
รู้ไหมว่าทางฝั่งแม่ฉันตอนนี้ต้องหนักหน่วงสุดขีดแน่ ๆ ถ้าแพ้ขึ้นมาจะทำยังไง?
[ไม่นะ...ฉันนึกว่าเสิ่นฉีพูดภาษาปังได้จริง ๆ ที่แท้ก็ไม่ได้พูดเป็น]
[พูดไม่ได้แล้วจะรับปากไปทำไม?]
[ฉันว่าครั้งนี้เสิ่นฉีอาจจะทำคุณฮวนเกอเทียนโฮ่วพังได้นะ!]
[จู่ ๆ ฉันก็นึกออก วันที่ถ่ายทอดสดวันแรก เสิ่นฉีทำอาหารแล้วร้องเพลงตีลิงก็เป็นภาษาอาซานไม่ใช่เหรอ? เขาก็พูดอาซานไม่ได้ แต่ก็ยังแต่งเพลงอาซานออกมาได้]
[หวังว่าคราวนี้ตำนานไร้พ่ายของเสิ่นฉีจะไม่ถูกทำลายนะ!]
ในห้องส่งสัญญาณ หลี่ฮวนเกอกับจัวอีอีคราวนี้ตื่นเต้นกันจริง ๆ
ตั้งแต่ตอนที่เสิ่นฉีบอกว่าเขาจะแต่งเพลงสองภาษา ทั้งภาษาจีนกลางและภาษาปัง หลี่ฮวนเกอก็เริ่มสงสัยแล้ว
ที่จริงเสิ่นฉีซ่อนความสามารถไว้มากมายนั่นไม่เถียง แต่หลี่ฮวนเกอจะคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเสิ่นฉีจะเกี่ยวข้องกับภาษาปังได้ยังไง
ตอนนี้เสิ่นฉีพูดด้วยปากตัวเองว่าเขาไม่พูดภาษาปัง มันก็ดู...
...
เสิ่นเสี่ยวคุนร้อนใจขึ้นมาจริง ๆ
"ไม่ใช่...นายพูดภาษาปังไม่ได้แล้วจะแต่งเพลงภาษาปังได้ยังไง?"
เสิ่นฉีเลิกคิ้ว "พูดไม่ได้ก็ร้องเพลงไม่ได้เหรอ?"
"ก็แน่นอนสิ!" เสิ่นเสี่ยวคุนรีบพูด
เสิ่นฉีส่ายหัว
"ไม่ไม่ไม่ นายเข้าใจผิดไป! ลองคิดดู เวลานายดูทีวีหรือวิดีโอ เคยฟังเพลงต่างประเทศเพลงหนึ่งบ่อย ๆ แล้วเผลอร้องตามออกมาได้เป็นท่อน ๆ ไหมล่ะ?"
เสิ่นเสี่ยวคุนนึกตาม "ก็จริงแฮะ..."
พูดก็ถูก!