ระหว่างที่สามคนของฉางเฟิงยังงงกับช่วงท่อนร้องภาษากวางตุ้งแท้ ๆ ของโจวฉีฉีอยู่นั้น เพลงแร็ปท่อนยาวก็พุ่งออกมาเสียแล้ว
“นี่คือยุคที่ดีที่สุด ยุคที่รักที่สุด~หน้านู้นมีฝาบ่อใบโตมาจากไหน ฉันยื่นขาก้าวลงไป~~~”
“จังหวะสะเทือนขนาดนี้ ต้องมาโชว์ความฮาอยู่หน้าประตู~เส้นทางเต้นเทคโนของฉัน จะมีอุปสรรคแบบนี้ได้ไง~~~”
“ผมหวีเปิด~บีบีจี~007 ในฟลอร์เต้นรำ~เจ้าตัวเบรกแดนซ์รุ่นแรกแห่งตงเป่ย~~~”
“ดีเจมองฉันก็เห็นที(วู วู)~~~”
“ร้อนแค่ไหนก็ไม่ถอดเสื้อขนสัตว์ตัวนี้ของฉันได้(วู้ วู้)~~~”
“ทุกคนในฟลอร์ต้องเต้นตามฉันให้พร้อมเพรียงกัน……”
……
ชาวเน็ตจำนวนมากที่ฟังเพลงนี้เป็นครั้งแรกต่างก็สะดุ้งตื่นกันทั้งหน้า!
[ซี้……ว่าไปก็! มันก็ว่าได้นะ!]
[เมื่อกี้กลิ่นอายฮ่องกงก็แน่นแล้ว ไม่คิดว่าแร็ปของโจวฉีฉีจะเด็ดขนาดนี้ด้วย?]
[ท่อนแร็ปยาว ๆ นี่สุดยอดมาก ทั้งความทรงจำวัยเด็กของคนเหนือ ไอดอลสมัยวัยรุ่น……แถมยังมีกลิ่นการเยาะเย้ยตัวเองอีก!]
[ว่ากันตามจริง เพลงนี้ผสมสไตล์เพลงฮิตฮ่องกง กลิ่นอายความเป็นบ้าน ๆ ของแนวเรียกไมค์ตงเป่ย กับจังหวะดิสโก้ย้อนยุค มันออกมาเป็น “ความบ้าน ๆ” ที่จริงใจจริง ๆ เลย!]
[พวกแกไม่เข้าใจหรอก มีแต่คนที่ผ่านยุคนั้นมาจริง ๆ ถึงจะฟังออก “ร้อนแค่ไหนก็ไม่ถอดเสื้อขนสัตว์ตัวนี้” ……จริง ๆ แล้วเสื้อขนสัตว์คือสัญลักษณ์ของการปกป้องตัวเองของพวกเรายุคนั้น หมายถึงฐานะและสถานะทางสังคมของผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว……]
[เพราะมากอ่ะ แถมติดหูสุด ๆ!]
[ทำไมสามทหารเสือแนวอธรรมถึงบอกไม่ดี แต่ฉันชอบจัง?]