เสิ่นฉียกจานกับข้าวจานใหม่ขึ้นมา ยังคงเขียวสดชวนน้ำลายไหลเหมือนเดิม
คิมมุนฮงมองด้วยความอยากกิน แล้วถามขึ้นว่า
"เสิ่นเสี่ยวคุน นี่มันอะไรอีก?"
เสิ่นเสี่ยวคุนอธิบายอย่างราบเรียบ
"นี่คือใบแดนดิไลออน มีสรรพคุณช่วยระบาย ขจัดดีซ่าน บำรุงน้ำดี..."
"แล้วก็ขับปัสสาวะด้วย!"
เสิ่นฉียกจานขึ้นมาอีกหนึ่งจาน
ถึงกับโคมูระ มิโฮะทนไม่ไหวต้องถามขึ้นบ้าง: "จานนี้อีกเป็นผักอะไร?"
เสิ่นเสี่ยวคุนพูดอย่างภูมิใจ
"อันนี้เรียกว่าผักหญ้าสีเทา! ช่วยลดความร้อน ขับพิษ..."
"ขับปัสสาวะ ลดอาการบวม!"
เด็กสามคนแทบจะทนไม่ไหวกับความอยากกิน
เจมส์สามคนแทบจะอิจฉาตาย ยืนอยู่ไม่ไกล พยายามควบคุมเท้าของตัวเอง อย่างยิ่งไม่ให้เดินไปดู
แล้วก็เริ่มนินทากัน
"หึ! อะไรกันนักหนา? ก็แค่รู้จักผักป่าท้องถิ่นบางอย่างเท่านั้นเอง!"
"ถ้าเป็นที่ประเทศบากะ ฉันก็รู้จักผักป่าของแถวนั้นเหมือนกัน!"
"ผักป่า? หมาไม่กิน!"
"แต่... กลิ่นหอมแปลก ๆ นะ..."
"ทำไมผักป่าที่เขาทำถึงขับปัสสาวะหมดเลย? หรือว่าผักป่าของหัวเซี่ยมันขับปัสสาวะทุกชนิด?"
......
เสิ่นฉีต้มหม้อเส้นหนึ่ง เป็นเพียงแค่ต้มกับน้ำล้วน ๆ
ทำเอาชาวเน็ตนับไม่ถ้วนนึกไปถึงตอนที่หนึ่ง ตอนที่หลินเซียวลู่ถ่ายทอดสดที่บ้าน จี้หมิงต้มบะหมี่น้ำใสให้เถาเถา
[เถาเถาด่า (สติกเกอร์)]
[กินบะหมี่น้ำใสอีกแล้วเหรอ? พี่มอญี่ปุ่นสุดโหด!]
[ไม่ใช่นะ เสิ่นฉีคนที่พิถีพิถันเรื่องกินขนาดนี้ ทำไมเริ่มทำแบบส่ง ๆ ไปแล้ว?]
[เข้าใจเขาหน่อยเถอะ อาทิตย์หนึ่งมีแค่ 200 หยวนเอง]