จัวอีอีหัวเราะลั่น พร้อมเตือนว่า
“พี่ฮวนเกอ เธอต้องแสดงความห่วงใยหน่อยนะ”
หลี่ฮวนเกอพยักหน้า
ในภาพ เสิ่นฉีทำหน้าภูมิใจ คิดว่าหลี่ฮวนเกอกำลังเป็นห่วงว่าเขาป่วยแล้วจะแสดงต่อไม่ได้
แต่เสิ่นเสี่ยวคุนกลับส่ายหน้าเบา ๆ
“โอกาสไม่มากนัก อาจจะเป็นย่าโทรหาน้อง แล้วถามว่าน้องอยากกินอะไร แล้วเธอมาบอกพ่อก็ได้”
เสิ่นฉีเม้มปากเล็กน้อย แล้วกดรับสาย
ชาวเน็ตต่างอยากรู้ว่าหลี่ฮวนเกอจะแสดงท่าทีแบบไหน และหวังว่าจะได้เห็นหลี่ฮวนเกอเอาแต่ใจแบบที่แทบไม่เคยเป็น
หลี่ฮวนเกอจำคำเตือนของจัวอีอีได้ เธอจึงถามถึงอาการด้วยความเป็นห่วงก่อนเลย
“เธอป่วยจริงเหรอ?”
เสิ่นฉีมองเสี่ยวคุนด้วยสีหน้าภูมิใจ
เขารู้สึกได้ถึงความห่วงใยจากหลี่ฮวนเกอ ใจมันช่างฟินนัก เขากลับเอาแต่ใจก่อนเลย
“อืม...ฉันป่วย กำลังให้น้ำเกลืออยู่”
ให้น้ำเกลือ?
เกลือที่ไหน?
พูดโกหกอย่างไม่รู้จักอาย!
“ป่วยเป็นอะไร?” หลี่ฮวนเกอทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ยังแกล้งถาม
“เธอต้องถามฉันว่าน้ำเกลือที่ให้เป็นน้ำเกลืออะไรสิ!” เสิ่นฉีแก้ต่าง
“???”
“เธอถามสิ!” เสิ่นฉีเริ่มใจร้อน
หลี่ฮวนเกอกลั้นยิ้ม “ได้ ๆ เธอให้น้ำเกลืออะไร?”
เสิ่นฉีหัวเราะแหะ ๆ
“คืนที่ฝนตกหนัก พายุโหมกระหน่ำ ลมแรงปานจะปลิดชีพไง!”
หลี่ฮวนเกอทนไม่ไหวจริง ๆ เธอตาเหลือกจนแทบจะพลิกไปข้างหลัง
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ยังอยู่ในวลีจีบเลี่ยนอยู่อีกเหรอ?]
[เห็นไหม ฝั่งราชาเพลงผัวเขาเต็มไปด้วยการแสดง แต่ฝั่งเสิ่นฉีแบบนี้กลับให้ความรู้สึกถึงความรักมากกว่า]
[ตลกจะตายไป สามีแบบเสิ่นฉีแบบนี้ไปซื้อส่งที่ไหน?]
[ทำไมเสิ่นฉีแบบนี้ถึงได้มีเสน่ห์ ส่วนสามีฉันแบบนี้ถึงได้น่ารำคาญขนาดนั้น?]
“พูดเรื่องจริง!” น้ำเสียงหลี่ฮวนเกอจริงจังขึ้น “ตอนนี้ฉันเจอปัญหา คู่แข่งเป็นนักร้องจากประเทศปัง ฉันต้องการเพลงที่สู้ได้จริง ๆ สักบทหนึ่ง!”