เสิ่นฉีตะลึงงัน
ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง...
ไม่ใช่วันเกิดเธองั้นเหรอ?
หรือว่าแค่ยกตัวอย่างจริง ๆ?
หลี่ฮวนเกอหัวเราะอย่างสะใจ
สมน้ำหน้า!
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ให้แกเป่าฮาร์โมนิกา!]
[คิดว่าตัวเองฉลาด ที่แท้ก็พลาดเอง!]
[สมน้ำหน้า! สมน้ำหน้า! สมน้ำหน้า!]
[โคตรสะใจ!]
เสิ่นเสี่ยวคุนสีหน้าเปลี่ยนเป็นดำทันที
“เสิ่นฉี แกเป็นพ่อฉันแท้ ๆ กลับจำวันเกิดฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”
เสิ่นฉีสีหน้าเก้อเขินทันที “เอ่อ... ฉัน...”
“แกไม่จำได้จริง ๆ ด้วย!” ดวงโต ๆ ของเสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มหรี่ลงเล็กน้อย “ปากบอกว่าเป็นพ่อฉันแท้ ๆ กลับจำวันเกิดฉันไม่ได้?”
“ฉัน... ฉัน...” เสิ่นฉีจนคำพูดจะอธิบาย
เสิ่นเสี่ยวคุนคว้าของขวัญมาไว้ในมือ
“นี่อะไร?”
“ฮาร์โมนิกา...”
เสิ่นเสี่ยวคุนหัวเราะแห้ง ๆ “ฮาร์โมนิการาคาเท่าไหร่?”
“ร้อย... เอ่อ... ไม่ถึงร้อย...”
[ยังนับว่าเป็นคนอยู่บ้าง!]
[นึกว่าจะบอกเป็นล้านซะอีก ที่แท้ก็เขินที่จะพูดออกมาจริง ๆ]
[ทำได้เยี่ยมมากเสี่ยวคุน!]
เสิ่นเสี่ยวคุนมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ พูดเรียบ ๆ ว่า
“ชงชามาซักชุด แล้วเป่าให้ฉันฟังท่อนนึง”
เสิ่นฉีตะลึงไปเล็กน้อย แล้วพยักหน้า
...
แสงจันทร์ส่องลงมาดั่งน้ำตก สายลมบาง ๆ พัดม่านปลิวไหว
ข้างโต๊ะน้ำชาเล็ก ๆ ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุนนั่งล้อมเตาผิง
กาน้ำชาบนเตาไฟเล็ก ๆ พ่นไอน้ำร้อนปรอง ๆ เสิ่นฉีรินชาให้เสิ่นเสี่ยวคุนถ้วยหนึ่ง แล้วหยิบฮาร์โมนิกาขึ้นมา
ในบรรยากาศเงียบสงบ คนสองคนทั้งใหญ่ทั้งเล็กต่างเงียบไม่พูดอะไร
ภายในห้องส่งสัญญาณก็เงียบลงเช่นกัน ข้อความบนหน้าจอดูเหมือนจะน้อยลงไปด้วย