เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับอึ้งไปเลย
หลี่เนียนเกิงกับคนอื่น ๆ ก็อึ้งเหมือนกัน
“อะไรนะ ว่าฉันเป็นคนยุยงแม่? แม่ฉันไปยุยงอะไรที่ไหน?” เสิ่นเสี่ยวคุนถาม
เสิ่นฉีลังเลอยู่นิดหนึ่ง แล้วก็ดึงเสิ่นเสี่ยวคุนไปที่มุมหนึ่ง
“ฉันกับแม่แกตอนนี้รักกันมากขึ้นทุกวัน เธอเป็นห่วงฉันต่างหาก! ดังนั้นคนพวกนี้เลยเป็นคนที่เธอตามหามาเพื่อคอยจับตาฉัน!”
เสิ่นเสี่ยวคุนกลอกตาใส่อย่างไม่ลังเล
“พวกนักข้ามภพเนี่ย...คิดกันแบบนี้ได้ยังไงกันวะ?”
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงร้องไห้โหยหวนดังขึ้นมาอย่างกังวาน
“โอ๊ยยย~~~”
สายตาทุกคู่หันไปทางต้นเสียง
เห็นผู้หญิงคนหนึ่งพาสาวน้อยคนนึงวิ่งตรงเข้ามา
ทั้งสองแต่งตัวเรียบง่าย หน้าตาคล้ายกันอยู่บ้าง ต่างคนต่างร้องไห้โฮพร้อมกับตะโกนว่า
“ฟ้าดินเอ๋ย! อยู่อย่างนี้มันไม่ไหวแล้วจริง ๆ น่า...”
“ฟ้าแกล้งคนเอ๋ย! ตาแกจะบอดสนิทแล้วหรือไงเนี่ย!”
“เห็นความทุกข์ยากของพวกเราไม่ได้เลยสักนิด!”
“ฉันอยู่ไม่ไหวแล้ว~โอ๊ย~เฮือก~อ๊าาา~~”
[???]
[นี่มันเรื่องอะไรกัน?]
[ไม่ใช่ว่าแฟนเก่าของเสิ่นฉีตามมาล้างแค้นหรอกนะ?]
[เป็นไปไม่ได้! เสิ่นฉีไม่ใช่คนแบบนั้นเด็ดขาด!]
[ตอนนี้ดูเหมือนสาวบ้านนอกที่โดนหักอกพาแม่มาทวงแค้นหนุ่มเจ้าชู้ชัด ๆ]
แต่ไม่คาดคิดว่า แม่ลูกคู่นี้ดันพุ่งตรงมาหาเสิ่นฉีจริง ๆ
เสิ่นฉีตกใจแทบตาย รีบเข้าไปประคองไว้
...
สายตาทุกคนในห้องส่งสัญญาณหันไปมองหลี่ฮวนเกออีกครั้ง ตอนนี้หลี่ฮวนเกอก็หน้างงไม่แพ้กัน
“ผู้หญิงคนนั้นฉันพอจะรู้จักนะ เป็นป้าในหมู่บ้านที่เคยอยู่ข้างบ้านผู้ใหญ่บ้าน...ส่วนผู้หญิงคนนั้น...”
“ชื่อจริงฉันไม่รู้ แต่ชื่อเล่นจำได้ เรียกว่าอาฮวา! เป็นลูกสาวผู้ใหญ่บ้าน”
“เป็นเพื่อนบ้านเก่ากันทั้งนั้น!”