หึ่ง!
หึ่ง หึ่ง หึ่ง!
ลำโพงยังคารื้ออยู่!
คำพูดของเฉินอี้ดังก้องหูสะเทือนใจ ทุกคนรู้สึกราวกับศีรษะตุบตับไปหมด!
[โอ้พระเจ้า! ฉันเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเสิ่นฉีถึงให้เฉินอี้มาเป็นผู้สังเกตการณ์ความรัก!]
[ชาตินี้ฉันไม่เคยได้ฟังเฉินอี้ร้อง……เอ๊ะ พูดยาวขนาดนี้ในครั้งเดียวเลย]
[เฉินอี้ไม่ใช่บอดี้การ์ดที่ยืนบนเวทีตอนหลิงฮวาร้องเพลงเหรอ?]
[ฉันเพิ่งเข้าใจ ที่จริงเฉินอี้ไม่ได้พูดน้อยเพราะปากติดขัดนะ เขาปากนี่แหละเก่งจริง!]
ฟางเฉี่ยนอ้าปากค้าง ไม่รู้จะเอาอะไรต่อดี
ความชื่นชมของจินกุ้ยจื่อและหลินเซียวลู่ที่มีต่อเฉินอี้พุ่งทลายขึ้นมาในพริบตา
เก่งจริง ๆ เลย!
"เยี่ยม! เยี่ยมมาก! เยี่ยมสุด ๆ!"
เสียงทุ้มก้องของหวังเถียะจู่ดังขึ้น เขายืนขึ้นอย่างจริงจังเช่นกัน
"ที่เมื่อกี้ผู้สังเกตการณ์ความรักผู้มีบุคลิกเหนือกว่าท่านเฉินอี้พูดสามข้อนั่นดีมาก!"
"ครอบคลุมมาก! และก็สะเทือนใจมากด้วย!"
"ข้าพเจ้า——เอ๊ะ เดี๋ยว ขอเสริมอีกสักหน่อยนะ!"
หวังเถียะจู่หันไปมองจอภาพใหญ่หนึ่งครั้ง
ตอนนี้นักเรียนแยกย้ายกันไปแล้ว เสิ่นฉีกับจี้หมิงยืนอยู่บนเวทีปฐมทัศน์คุยกันเรื่องอะไรบางอย่าง
หวังเถียะจู่ชี้ไปที่ภาพบนจอใหญ่แล้วเสริมขึ้นว่า:
"นี่ชัด ๆ ว่าเป็นรายการความรัก แล้วทำไมเสิ่นฉีถึงตั้งธีมของรอบแรกไว้ที่โรงเรียนเก่าแก่ที่ทรุดโทรมแห่งนี้ล่ะ?"
"ลองดูแขกรับเชิญรายการความรักหนุ่มสาวทั้ง 8 คนของเราสิ ถ้านับตามช่วงวัย ตอนเรียนประถมของพวกเขาก็ต้องเรียนอยู่ในสภาพแบบนี้แหละ"
"วันนี้เป็นวันครู จัดฉากไว้ที่โรงเรียนแบบนี้ ย่อมเป็นความเหมาะสมที่สุด!"
หวังเถียะจู่ถอนใจลึก ๆ
"ไม่ว่ายุคสมัยจะก้าวไปไกลแค่ไหน ไม่ว่าเราจะกลายเป็นบุคคลสาธารณะหรือดาราที่มีชื่อเสียงขนาดไหน ไม่ว่าจะหาเงินได้เท่าไร……"