บรรยากาศตึงเครียดคืบเข้ามาแทนที่ความสงบ
โคมูระ อิโซจิพูดขึ้นทันที
"พวกเขาอยู่ชั้นสี่! ผมดูแล้ว ที่นี่มีลิฟต์สองตัว กับบันไดอีกสามจุด!"
"เราสามผู้ใหญ่ขึ้นทางบันได และให้เด็กสามคนรวมกันยืนเฝ้าปากลิฟต์ฝั่งเหนือ ส่วนลิฟต์ฝั่งใต้อยู่ใกล้ทางเข้า พวกเขาไม่น่าจะหนีทางใต้!"
"แม้จะเจอเด็ก พวกเขาก็จะงงเองว่าต้องสู้กับใครก่อน!"
ทั้งสามตระกูลลงมือทันที
เด็กสามคนเฝ้าอยู่ที่ปากลิฟต์ เมียกับโคมูระ มิโฮะกำลังวิเคราะห์ต่อ
"เสิ่นฉีถือการ์ดแรง 28 แน่นอน งั้นแรงของเสิ่นเสี่ยวคุนก็คือ 10!"
"หลังจัดสรรใหม่ ฉันได้แรง 17 สูงกว่าเสิ่นเสี่ยวคุนแบบไม่ต้องคิด!"
"ฉันได้แรง 11 ก็ยังชนะเสิ่นเสี่ยวคุน!"
ส่วนคิมมุนฮงไม่มีวี่แววท่าทีจอมเฮงแห่งก๊กเด็กเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว เพราะแรงของเขาคือ 5...
ตอนนี้แม้กระทั่งจะวิเคราะห์เข้าร่วมด้วยก็ทำไม่ได้ สมองว่างเปล่าราวกับข้าวปนเปื้อน
คิมมุนฮงรู้สึกแย่สุด ๆ
ฉันนี่แหละลูกชะตาสวรรค์ ฉันนี่แหละตัวชี้ขาดชัยชนะ แต่ทำไมตอนนี้ถึงถูกมองข้ามขนาดนี้?
ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกสนุกสักนิดจริง ๆ
......
ในห้องน้ำสตรีช่วงกลางชั้นหนึ่ง
เสิ่นเสี่ยวคุนหดตัวอยู่ในห้องน้ำที่ล็อกประตูแน่นิดเดียว
เบื่อจนแทบขาดใจ
ที่ทางเข้าฝั่งใต้ชั้นหนึ่ง เสิ่นฉีนั่งเซ็ง ๆ เอนหลังพิงเก้าอี้หลับตาฟื้นฟูร่างกาย
ท่าสบาย ๆ นี้ทำเอาหลินหว่านร้อนใจจับจิตจับใจ อยากจะเตือนเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้แล้ว