"มีเรื่องก็พูดมา ไม่มีก็ไปให้พ้น!" เสิ่นฉีตอบไม่เต็มปาก
เสียงของฟานเจี้ยนต่ำลึกและแหบพร่า ราวกับแค่น้ำเสียงก็สื่อให้เห็นแล้วว่าช่วงนี้เขาไม่ค่อยเรียบร้อย
"การเตือนของผมไม่ได้มาจากอากาศเปล่า นายเป็นคนฉลาด ผมจะให้เบาะแสหนึ่งอย่าง เชื่อว่านายต้องนึกออกเอง"
"พูด!" เสิ่นฉีพูดสั้นกระชับ
ฟานเจี้ยนหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง แล้วว่า
"ลองคิดถึงสองตระกูลธุรกิจของเราดู แล้วก็คิดถึงคนบางคนที่อยู่นอกเหนือจากสองฝ่ายของเรา บางทีนายอาจจะคิดตามออก!"
เสิ่นฉีหัวเราะเยาะอย่างไม่พอใจ "ฉันจะรู้ได้ยังไงว่านายไม่ได้มามั่วเพราะอยากยืนพลังของฉันกลับมายืนตรง จะพูดให้ชัด ๆ หรือไม่ก็อย่าโทรมาหาฉันอีก"
"ถ้าผมบอกหมด นายก็ไม่ช่วยผมแล้วสิ!"
"นายยังอ้อนอีก ต่อให้พูดแล้วฉันก็ไม่ช่วยหรอก!" เสิ่นฉีเสียงเย็น "นายต้องเข้าใจให้ชัด ตอนนี้คือนายต่างหากที่มาขอร้องฉัน!"
ฟานเจี้ยนสูดลมหายใจลึก ๆ ชัดเจนสองครั้ง
"เสิ่นฉี คู่นังชายชั่วนั่นยอมเสียสละผลประโยชน์ให้ละครสั้นของฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์แบบนี้ นายคิดว่าทั้งหมดเป็นเพราะความสามารถสร้างละครสั้นของนายจริง ๆ เหรอ?"
"ความจริงบางเรื่อง ตั้งแต่สมัยแม่ไปทำงานต่างถิ่นก็วางแผนไว้แล้ว!"
"ทำไมไป๋ชิงเหอถึงเข้าฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์ได้ง่าย ๆ ขนาดนั้น?"
"นายคิดว่าหลิวเยียนเป็นแฟนคลับของนายจริงเหรอ?"
"นายคิดว่าเหลียงปินเป็นเพื่อนแท้ของนายจริงเหรอ?"
"นายคิดว่าพูดสามสองคำแล้วจะช่วยให้ไป๋ชิงเหอหลุดพ้นจากกรงเล็บโจวเหวินเหอได้จริง ๆ เหรอ?"
"ด้วยสถานะราชินีจอเงินของไป๋ชิงเหอ ด้วยฐานะทางสังคมของเหลียงปินกับหลิวเยียน……เขาเหล่านั้นจะเผยความจริงในอดีตทั้งหมดให้นายฟังจริงเหรอ?"