[???]
[เหลือเชื่อจริง ๆ ตอนแรกฉันแทบซึ้งใจไปเลย ที่แท้ก็แค่อยากหลอกอั่งเปาเสี่ยวคุนนี่เองเหรอ?]
[พ่อคนไร้ยางอาย เสี่ยวคุนอย่าเรียกเด็ดขาด!]
[เสิ่นฉีเป็นหมาแท้ ๆ เมื่อก่อนยังโกงเงินเสี่ยวคุน 500 หยวนเลย ตอนนี้อั่งเปาในนั้นต้องมีตั้งหมื่น เสิ่นฉีจะปล่อยผ่านได้ยังไง?]
หลี่ฮวนเกอมองแล้วก็แสบคันใจ
จัวอีอีมองแล้วรู้สึกสนุก
ซูซิงจูอยู่ ๆ ก็ถามขึ้นมา: “ฮวนเกอ ครอบครัวเธอใครเป็นคนจัดการเงินเหรอ?”
“ก็ต้องฉันสิ!” หลี่ฮวนเกอหัวเราะ
ล้อเล่นหรือไง?
บริษัทก็เป็นของฉัน เงินก็ฉันหามาเอง
จะให้เสิ่นฉีมาจัดการเงินได้ยังไง?
เขาขี้เหนียวขนาดนั้น เงินอยู่ที่เขาแล้วฉันจะเอากลับคืนมาได้เหรอ?
ในห้องส่งสัญญาณกำลังคุยกันเรื่องการจัดการเงินในครอบครัว หลี่เนียนเกิงก็ลากเสิ่นฉีไปดื่มชาแล้ว
เสิ่นฉีหยิบชาชั้นดีที่เก็บไว้ออกมา นั่งลงที่โต๊ะน้ำชากับหลี่เนียนเกิงและเสิ่นเสี่ยวคุน
ผู้ชมดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่เนียนเกิงถึงได้ตื่นเต้นกับการดื่มชานัก รอยย่นบนหน้าแก่ ๆ ดูเหมือนจะยิ้มจนหายไปหมดแล้ว
“ไวไวไว เสี่ยวเสิ่น รีบใช้ฝีมืออันยอดเยี่ยมของแกชงชาหนึ่งกานะ!”
“พวกเรานั่งดื่มไป แกสอนเทคนิคการชงชาให้ฉันบ้าง ฉันรู้สึกว่าชาที่ฉันชงออกมามันไม่อร่อยเท่าของแกเลย”
เสิ่นเสี่ยวคุนมองเสิ่นฉีอย่างสงสัย เขาเคยดื่มชากับเสิ่นฉีเหมือนกัน แต่ดื่มไม่รู้เรื่องเลย
ชงชามันยังมีเทคนิคด้วยเหรอ?
ใบชาและภาชนะแบบเดียวกัน ชงออกมาแล้วรสชาติจะต่างกันได้ยังไง?
ข้อความบนหน้าจอก็มีคนสงสัยไม่น้อย