ตึ๊งด๊า~~~ตึ๊งด๊า~~~ตึ๊งตึ๊งตึ๊งด๊าด๊า~~~
ด๊าตึ๊ง~ด๊าด๊าด๊าตึ๊งตึ๊ง~~~ด๊าก่ะล่ะด๊าตึ๊งด๊า~~~
เสียงซัวนาที่เต็มไปด้วยความเศร้าสะเทือนใจดังขึ้นทั่วทั้งวิลล่า ฟังแล้วสดชื่นสมองจริง ๆ!
หวังต้าไห่มองเสิ่นฉีอย่างตะลึง สมองนึกถึงภาพงานศพที่วงแบ๊บี้เคยรับเล่น
เวทีไม้ใต้ต้นหลิวเก่าที่หัวหมู่บ้าน ป้ายอักษร "เม้ง" ใหญ่ตรงกลางวงกลมขาวบนผ้าสี่เหลี่ยม การกราบไหว้ของญาติผู้ใหญ่ ความเศร้าบนใบหน้าของคนที่มาไว้อาลัย...
รวมถึงพวงหรีดไว้อาลัยที่โศกเศร้าเหล่านั้น...
สายน้ำไหล พระอาทิตย์ตก ความแค้นหมื่นปี ลมหนาว ฝนโปรย ความทุกข์ร้อยปี
โลกมนุษย์สูญเสียความรัก สวรรค์เพิ่มผู้มีเมตตา
นกกาเหว่าร้องกลางคืนลมหนาว นกกระเรียนร้องกลางสายฝนเย็นเยียบ
...
เพลงแห่ศพใหญ่ สมกับเป็นเพลงศพที่เศร้าที่สุดในโลกของชาติก่อนของเสิ่นฉี พอปรากฏขึ้นในโลกนี้ ก็ทำให้ทุกคนขนลุกไปทั้งตัวทันที
หวังต้าไห่ดูเหมือนจะนึกถึงยายที่รักเขาที่สุดตอนเด็ก
เหลียงเซิงน้ำตาแทบจะไหลออกมา
เมีย... อยู่บนสวรรค์ให้ดี ๆ นะ...
[ในฐานะนายกสมาคมพิธีศพแห่งหัวเซี่ย ฉันขอยืนยันด้วยเกียรติว่าเพลงนี้เป็นของเสิ่นฉีแน่นอน!]
[เพื่อลุงทวดสามที่ตายไป ฉันสนับสนุนรถเบนท์ลีย์คันนึง!]
[ไม้ไผ่ทนหนาว หงส์แดงรวมฝูง ดอกทงไม้หอม บัวขาวลอยเมฆ! ยาย เดินทางปลอดภัยนะ!]
[ป้าสาม คิดถึงจังเลย! ข้างบนนั้นสบายดีไหม? คราวนี้กลับบ้าน ฉันจะเผาตุ๊กตาจีนคู่หนึ่งให้แน่นอน]
วู่วววววว!
บนหน้าจอมีข้อความสนับสนุนผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน