เลิกเรียนแล้ว หลี่ฮวนซวินก่อนจะนำทีมได้บอกกำชับไคลี-ลัวลีไว้เป็นพิเศษ
เนื้อหาที่กำชับแม่นยำมาก คือให้ไคลี-ลัวลีปรับระยะก้าวเท้าลงเหลือสองในสามของปกติ
แล้วให้อู๋เสี่ยวฝานเดินตัวตรงแถวกับไคลี-ลัวลี
ไคลี-ลัวลีทำได้ อู๋เสี่ยวฝานก็ทำได้
แต่ทั้งแถวกลับไม่คุ้นเคยกับนิสัยการเดินของกันและกัน จึงยังระเกะระกะเหมือนเดิม
ก่อนถึงเวลาอาหารเย็น ไม่ใช่แค่สี่คนที่ตามเสิ่นฉีไปตลาดนัดซื้อผัก แม้แต่แฟนคลับออนไลน์ก็สงสัยกันเข้าไปใหญ่
ปลาทูน่าเค็มยักษ์ตัวนั้น……คืนนี้จะโผล่มาอยู่บนโต๊ะอาหารจริงไหม?
ไม่!
เสิ่นฉีไม่ได้ตั้งใจจะทำเนื้อห้าชั่งที่ตัดมาจากตัวปลาเค็มยักษ์ตัวนั้นเลยแม้แต่นิด!
ทำให้แฟนคลับหลายคนเสียดายสุด ๆ
[ไม่ใช่เนอะ……วันนี้ฉันยังเสียเวลาไปถามหาว่าที่นี่มีตลาดนัดที่ไหน แล้วก็ไปซื้อปลาทูน่าเค็มยักษ์มา นายไม่ทำให้ดูเหรอ?]
[ฉันก็เหมือนกัน ซื้อปลาทูน่าเค็มยักษ์มาสิบชั่ง รอจะลอกแบบหนึ่งต่อหนึ่งอยู่เลย]
[ฉันหาปลาทูน่าเค็มยักษ์ไม่ได้ ได้มาเป็นปลาเก๋าแทน รอดูสอนมาหลายชั่วโมงแล้ว]
[ฉันให้ปู่วัยแปดสิบกว่าปีไปตามเพื่อนร่วมรบเก่า ๆ ถึงได้มา]
……
เหล่าแขกรับเชิญก็เสียดายไม่แพ้กัน!
"ปลาที่ฉีหิ้วกลับมาใช่ไหม เอาไปวางไว้ตรงไหน?" ไคลี-ลัวลีถาม
โจวฉีฉีพยักหน้า "ฉันหิ้วกลับมาเอง แต่ครูเสิ่นไม่ยอมให้ฉันเอาลงจากรถเลย พอเอาของทำกับข้าวมื้อกลางวันลงแล้ว ครูเสิ่นรีบปิดท้ายรถทันที"