หลินป๋อฮั่นยืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำตรงอ่างล้างหน้า
ในห้องน้ำไม่มีกล้องวงจรปิดแน่นอน แต่ที่นี่อยู่ใกล้โถงทางเดิน ไม่มีเรื่องส่วนตัวให้ต้องปกปิด ใครเห็นก็ได้ทั้งนั้น
หลินป๋อฮั่นถอดแว่นกรอบทอง เปิดก๊อกน้ำ แล้วล้างหน้า
เขามองใบหน้าหล่อเหลาของตัวเองในกระจก สมองคิดอะไรไปมากมาย
"ทำไม...ทำไมเสิ่นฉีถึงเก่งขนาดนี้?"
"มันไม่มีหลักการอะไรเลย..."
[ฮ่าๆๆ ตอนนี้มีคำตอบแล้วไง เสิ่นฉีเป็นคนข้ามภพ!]
[หลินป๋อฮั่นเก่งแค่ไหนก็เป็นแค่คนธรรมดา ส่วนคนข้ามภพคือพระเอกของทุกนิยาย! เปรียบไม่ได้หรอก!]
[ยอมรับเถอะ! นายเก่งมากแล้ว แต่ยังไงก็ไม่ได้ระดับเดียวกับเสิ่นฉี]
[ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความสามารถรอบด้านของเสิ่นฉีอธิบายได้แล้ว ต่อไปเสิ่นฉีจะโชว์อะไรอีกก็ไม่น่าตกใจแล้ว]
ตอนนี้ทุกคนดูจะเข้าใจแล้วว่าหลินป๋อฮั่นไม่มีความสามารถมากไปกว่าเสิ่นฉีได้อีก
และในด้านที่หลินป๋อฮั่นถนัดที่สุด เสิ่นฉีก็ยังคงบดขยี้
หลินป๋อฮั่นหมดโอกาสที่จะเอาชนะเสิ่นฉีได้แล้ว!
ในขณะเดียวกัน เรื่อง "ข้ามภพ" ซึ่งไม่มีอยู่จริงในโลกนี้ ก็กลายเป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายเชื่อถือจริงๆ ไปชั่วขณะ
ถ้าไม่ใช่คนข้ามภพ เสิ่นฉีจะเก่งกาจและรอบด้านขนาดนี้ไม่ได้เด็ดขาด
บทสนทนาเกี่ยวกับ "การข้ามภพ" เกิดขึ้นต่อเนื่องในห้องถ่ายทอดสด
...
"แล้วนายเป็นคนข้ามภพจริงๆ เหรอ?" ดวงตาของเสี่ยวคุนเป็นประกาย
เด็กๆ มักจะชอบสิ่งมหัศจรรย์และลึกลับแบบนี้
ในวินาทีที่เสี่ยวคุนเชื่อ ภาพของเสิ่นฉีในใจเขาก็ยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันที