"หูหนวก...งั้นเหรอ"
เสิ่นเสี่ยวคุนไม่ได้หูหนวก แต่เขาอึ้งจนควันออกหู
นี่มันผลงานวิจัยทางชีววิทยาแบบไหนกัน?
ตัดขากบสี่ขาออก แล้วข่มขู่มัน มันไม่ขยับ เพราะฉะนั้นมันไม่ใช่ขยับไม่ได้ แต่มันหูหนวกงั้นสินะ?
เสิ่นเสี่ยวคุนมึนงงไปชั่วขณะ
แชทสดเหมือนจะหยุดนิ่งไปแป๊บหนึ่ง ก่อนที่ฝูงชนจะพ่นฟองน้ำลายใส่หน้าจอถ่ายทอดสดกันยับ
ด้านในห้องส่งสัญญาณตอนนี้คุมสติกันไม่ไหวแล้ว...
เอชิกากอดอกปิดหน้าตัวเอง พยายามอุดปากที่แหวกอ้าจนปิดไม่ลง
ลีจีฮีหอบจนตัวสั่น
ฮิบาระ โซระเอะกอดโต๊ะราวกับจะตบจนโต๊ะแตก
หลี่ฮวนเกอเช็ดน้ำตาไปพลางตัวสั่นไปพลาง
ส่วนฟางเฉี่ยนกับหลีเหล่ยก้มหัวโค้งจนแทบจะหลบหายไปเลย
[ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ……]
[เวอร์!]
[ฉันพังแล้ว เมื่อกี้แม่ฉันว่าฉันทำเรื่องไม่ดีอยู่ในห้อง ว่าฉันสั่นจนฝ้าเพดานชั้นหนึ่งร่วง]
[ไม่ใช่...มีมืออาชีพคนไหนออกมาอธิบายหน่อยได้ไหม ตัดขากบสี่ขาออกแล้วมันหูหนวกจริงเหรอ?]
[เสิ่นฉีถ้าพูดคำว่า "การได้ยิน" ออกมาได้สักคำ ก็ยังดูเป็นมืออาชีพขึ้นหน่อยนะ]
[ไปออกรายการวาไรตี้ทำไม ไปเล่นตลกพูดคู่เลยดีกว่า]
......
เสิ่นฉีใช้วิธีแสนมหัศจรรย์นี้ทำให้อารมณ์ของเสิ่นเสี่ยวคุนดีขึ้นเยอะ
เสิ่นเสี่ยวคุนแหลมคมพอจะเดาเจตนาของเสิ่นฉีได้ ใจก็อบอุ่นซาบซึ้งขึ้นมาทันที
หัวเราะกันจบแล้ว เสิ่นเสี่ยวคุนก็ถามว่า
"พรุ่งนี้ก็เป็นวันที่ห้าแล้วสินะ..."
"ใช่ พอแล้วจริง ๆ เบื่อชะมัด..."
พ่อลูกคู่นี้ถอดใจพร้อมกัน จนหลินหว่านใจสั่นวูบไปเลย
......
สามทุ่มตรง การถ่ายทอดสดปิดลงอย่างเป็นทางการ