[จริงด้วย ดูสกปรกมากจริง ๆ เลยนะ เต็มไปด้วยคราบน้ำมัน]
[แกเข้าใจอะไร! ผ้าเช็ดน้ำมันทำจากผ้าหลายสิบชั้นเย็บรวมกัน น้ำมันซึมออกมาเป็นเรื่องปกติ!]
[ไม่ใช่นะ ใครจะไปคิดว่าเด็กหนุ่มวัยยี่สิบกว่า ๆ จะทำแป้งทอดได้?]
[ยายฉันอายุเจ็ดสิบกว่าแล้วยังไม่ทำเลย]
[รู้สึกแปลกใหม่ดีนะ]
เสิ่นฉีขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ
"แกเข้าใจอะไร! ของอย่างนี้เป็นเครื่องมือที่สมเหตุสมผลที่สุดที่บรรพบุรุษของเราทดลองทำกันมานานหลายปี!"
"แล้วอันนั้นล่ะ?" เสิ่นเสี่ยวคุนชี้ไปที่ไม้กระดานแผ่นหนึ่งที่หัวกลมหัวแบนถาม
"ของอย่างนี้เรียกว่าไม้ปาด ใช้ปาดส่วนที่หนาให้เรียบ ทำให้แป้งบางลง"
กำลังคุยกันอยู่ เสิ่นฉีก็ใช้ไม้ปาดตักแป้งเปียกขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วสวบ! โยนลงบนเตาอ้าว
จากนั้นก็จับไม้ปาดปาดไปมาอย่างรวดเร็ว ทาแป้งบาง ๆ ลงบนเตาอ้าวทีละน้อย
ฝีมือที่คล่องแคล่วนี่ทำให้เสิ่นเสี่ยวคุนดูตะลึงไปเลย
เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?
...
ในห้องส่งสัญญาณ ซูซิงจูหัวเราะออกมาดังลั่น
"เสิ่นฉีเก่งจังเลย อายุน้อยขนาดนี้ยังมีฝีมือที่คนแก่ ๆ ถึงจะทำได้ ที่แท้ก็ทำแป้งทอดเป็นด้วย"
"ฉันรู้จักแป้งทอดนะ เป็นอาหารหลักของบางพื้นที่ในมณฑลตงซาน บาง ๆ ห่อผักกินได้ด้วย"
จัวอีอีสงสัยมาก "ฉันก็รู้จัก แป้งทอดม้วนไส้ก็ใช้แป้งทอดแบบนี้แหละ!"
หลี่ฮวนเกอพยักหน้า
"ตอนอยู่บ้านฉันก็กินบ้างเป็นครั้งคราว แต่กินแต่แบบเย็นแล้ว ฉันเคี้ยวไม่ไหว"
"แต่เสิ่นฉีชอบกินจริง ๆ นะ! เขายังกินกับต้นหอมใหญ่ด้วย"
ตอนนี้ห้องถ่ายทอดสดของเสิ่นฉีมีคนดูประมาณเจ็ดล้านกว่าคน ส่วนทางผู่อี้เฉิงก็มีสี่ล้านกว่าคน