"แม่เจ้า! ใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?" คิมมุนฮงเบิกตาโพลงอุทานด้วยความตกใจ
ปลากะพงปากกว้างสีเงินตัวใหญ่กำลังถูกเสิ่นฉีลากขึ้นจากผิวน้ำ แล้วลากเข้าหาชายฝั่ง
เจ้ากะพงยังคงดิ้นรนเป็นระยะ แต่ดูท่าจะหมดแรงจากการถูกเสิ่นฉีลากไปลากมาแล้ว
ในห้องส่งสัญญาณมีเสียงอุทานดังระงม
โอ้พระเจ้า!
ปลาตัวนี้ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง?
เอชิกากับอีกสองคนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืนพร้อมกัน จ้องมองเจ้ากะพงตัวใหญ่ในจอภาพแทบไม่กะพริบตา
แกตัวขนาดนี้ ต้องมีแรงเยอะมากแน่ๆ!
รีบดิ้นหลุดสิ!
ออกแรงหน่อยสิ ต่อให้ปากของแกจะฉีกขาด ยังดีกว่าถูกคนตกขึ้นไปกินเสียอีก!
ฝ่ายเจมส์กับพวกก็หน้ามืดตามัว
ทำไมถึงตกได้วะเนี่ย?
เจ้ากะพง!
สู้หน่อยสิ รีบดิ้นหลุดเร็วเข้า!
สู้ๆ! เอาให้สุดแรงเกิด!
เมื่อเจ้ากะพงปากกว้างเริ่มส่ายหัวเพื่อพยายามถอนเบ็ด เสิ่นฉีก็รู้ว่าคราวนี้ได้ตัวแน่!
"เสี่ยวคุน! ตัวควบคุมปลา!"
เสิ่นเสี่ยวคุนตื่นเต้นรีบหันไปหยิบถังพลาสติกสีขาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าใบใหญ่จากรถสามล้อ แล้ววิ่งตุ้บติ้บมาหา
[???]
[???]
[ไม่ใช่สิ... เสี่ยวคุนเรียกเจ้านี่ว่าตัวควบคุมปลาเหรอ? น่ารักเกินไปแล้วมั้ง?]
[ตัวควบคุมปลามันคือเครื่องมือที่เหมือนคีม เอาไว้คีบปากปลาต่างหาก!]
[ปลาตัวนี้ใหญ่เกินไปแล้วมั้ง? ต้องกินกันกี่วันถึงจะหมด?]
[ปลาแบบนี้ฉันเคยกิน อร่อยมากๆ!]
...
เสิ่นฉีหันไปดู ก็อดหมั่นไส้ขึ้นมาทันที
"ไม่ใช่สิ... นายเรียกเจ้านี่ว่าตัวควบคุมปลาเหรอ?"
เสิ่นเสี่ยวคุนชะงักไปครู่หนึ่ง มองดูถังสีขาวทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าใบใหญ่
"ก็มันเอาไว้ควบคุมปลาไม่ใช่เหรอ?"
"คีมไง! คีมที่แขวนอยู่กับกระเป๋าบนรถไง!" เสิ่นฉีตะโกนบอก
"โอ้ๆๆ..."
เจมส์รู้สึกแย่เหลือเกิน
ถึงเขาจะตกปลาขึ้นมาได้สองตัวแล้ว แต่เทียบกับเจ้ากะพงปากกว้างตัวยักษ์ที่เสิ่นฉีตกได้ตอนนี้แล้ว ช่างเทียบกันไม่ได้เลยจริงๆ