โคมูระ มิโฮะตัวแข็งค้าง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ
โคมูระ อิโซจิก็ยังมึนงงอยู่เหมือนกัน แต่เขารีบตะโกนเรียกลูกสาวทันที
"ถอยออกไปไกล ๆ ถ้าพ่อแพ้ในอีกไม่กี่วินาที เจ้าจะได้ออกวิ่งหนี!"
รูม่านตาของโคมูระ มิโฮะขยายกว้างทันที นี่ดูเหมือนจะเป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสถึงการช่วยเหลือจากคุณพ่อในสถานการณ์อันตราย
ถึงแม้การช่วยเหลือครั้งนี้จะเป็นแบบพาสซีฟก็ตาม ท้ายที่สุดจะจับใครหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับเสิ่นฉีคนเดียว
ดังนั้นโคมูระ มิโฮะจึงยืนมองอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ
เสิ่นฉีหัวเราะคิก "ในที่สุดก็จับได้สักผู้ใหญ่สักคน!"
[ฉันยอมรับว่าฉันงงกับการเล่นของเสิ่นฉีอีกรอบ!]
[มีใครที่ศึกษาชีววิทยาไหม ช่วยผ่าหัวเสิ่นฉีออกดูหน่อยว่าข้างในมีอะไรต่างจากคนปกติ]
[อย่ามาเล่าเรื่อยเปื่อย เมื่อคืนเสิ่นฉีบอกว่าเขาศึกษาเรื่องกบเขียด ยังมองไม่ออกอีกเหรอ? จะมีใครเก่งเรื่องชีววิทยากว่าเสิ่นฉีอีก?]
[ต้องยอมเสิ่นฉีจริง ๆ เขารู้ว่าโคมูระ อิโซจิแพ้เขาแน่นอน 100%!]
……
ฮิบาระ โซระเอะแอบรับรู้ถึงสายสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกขึ้นมาทันที
ภาพตรงหน้านี้ถูกเอชิกากับลีจีฮีขยายความออกไปทันที!
"คุณโคมูระกล้าหาญจริง ๆ แม้มันจะเป็นแค่เกม แต่เขาก็แสดงให้เห็นถึงความเป็นพ่อที่คอยปกป้องลูกสาว!"
"รู้สึกซึ้งใจไปโดยไม่รู้ตัวเลย!"
ฮิบาระ โซระเอะยิ้มพยักหน้าให้ทั้งสองคนด้วยสีหน้าซึ้งใจ
หลี่ฮวนเกอก็ชมขึ้นมาบ้าง "ต่างกันที่ตอนนี้เสิ่นฉีดูเหมือนปีศาจร้ายซะมากกว่า!"