หลินป๋อฮั่นจากไปแล้ว
เสิ่นเสี่ยวคุนซาบซึ้งใจจนเข้าไปกอดแขนของเสิ่นฉีแน่น
"ถึงแม้ว่านายจะจำวันเกิดฉันผิด แต่ฉันไม่คิดว่านายจะซื้อฮาร์โมนิการาคา 1 ล้านให้ฉันได้!"
"แพงเกินไปแล้ว! ในฐานะมือใหม่หัดเล่นฮาร์โมนิกา นายซื้ออันละไม่กี่สิบหยวนให้ฉันก็พอแล้ว!"
[ฮ่าๆๆ ตายแล้ว เสี่ยวคุนโดนหลอกยังนับเงินให้เสิ่นฉีอีก]
[เหลือเชื่อจริงๆ คดีฮาร์โมนิกาปลอมถึงได้ปิดฉากลงแบบนี้]
[ฮวนเกอคืนฮาร์โมนิกาให้พี่ชายรุ่นพี่ เสิ่นฉีได้ฮาร์โมนิกาที่อยากได้ เสี่ยวคุนซาบซึ้งกับฮาร์โมนิกา ฮวนเกอก็ไม่ต้องแบกรับแรงกดดันจากของขวัญของพี่ชายรุ่นพี่อีก... สมบูรณ์แบบสุดๆ!]
[มองแบบนี้ พี่ชายรุ่นพี่ก็เป็นคนดีอยู่นะ]
เสิ่นฉีถอนหายใจ แล้วลูบหัวเล็กๆ ของเสิ่นเสี่ยวคุน
"ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ฉันมักจะอยากให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูกเสมอ ไม่ว่าจะแพงแค่ไหน ไม่ว่าจะต้องเสียเงินเท่าไหร่!"
"ฉันก็เต็มใจ!"
เสิ่นเสี่ยวคุนซาบซึ้งใจยิ่งขึ้น
"พ่อ..."
...
ในห้องส่งสัญญาณ
ท่ามกลางเสียงหัวเราะกันทั้งห้อง หลี่ฮวนเกอทั้งขำทั้งจนใจ
จัวอีอีหัวเราะจนน้ำตาไหล
"ไม่ว่าช่วงเวลาจะอบอุ่นแค่ไหน เสิ่นฉีก็ทำออกมาเป็นมุกตลกได้เสมอ ตลกจนฉันจะตาย"
"ว่าแต่เสิ่นฉีเคยเรียนการแสดงมาหรือเปล่านะ?"
ซูซิงจูพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย:
"ใครจะไปรู้ ไม่ได้บอกว่าเสิ่นฉีเป็นคนข้ามภพหรือไง? บางทีตอนก่อนข้ามภพเขาอาจเป็นนักแสดงนำจริงๆ ก็ได้?"
"อย่างน้อยตอนนี้เสิ่นฉีก็แสดงเก่งมากจริงๆ"
ถึงแม้จะดูเหมือนพูดเล่น และน้ำเสียงก็เป็นน้ำเสียงเล่นๆ แต่หลี่ฮวนเกอก็จับความอิจฉาของซูซิงจูได้
ใครอิจฉาก่อนคนนั้นแพ้ หลี่ฮวนเกอไม่อยากจะไปยุ่งกับซูซิงจูเลยด้วยซ้ำ