เสิ่นฉีเล่าให้หลี่ฮวนเกอฟังแบบสั้น ๆ ก็ได้รับคำตอบยอมรับข้อเสนอไปดูเส้นเสียงที่ประเทศดาวธงทันที
หมอที่เจมส์ฝากติดต่อไว้มีชื่อเสียงและน่าเชื่อถือ หลี่ฮวนเกอเคยได้ยินมาก่อนแล้วว่านักร้องในวงการหลายคนอยากไปฝากเส้นเสียงกับหมอคนนี้ แต่จองคิวไม่เคยได้สักที
เส้นเสียงคือชีวิตของหลี่ฮวนเกอ ครั้งนี้ได้ไปรักษากับหมอคนนั้นพอดี ยังได้บำรุงรักษาต่ออีกด้วย
พอกลับมา เธอเชื่อว่าจะได้ตัวเองที่ดีที่สุดกลับคืนมาแน่นอน
เรื่องนี้ทำให้เสิ่นฉีก็มีความสุขไปด้วย
แต่สิ่งที่เสิ่นฉีไม่รู้คือ ฟู่ฉิงได้เล่าพฤติกรรมของเขาทั้งวันให้หลี่ฮวนเกอฟังแล้ว หลี่ฮวนเกอจึงวางใจในตัวบริษัทมากขึ้นและตัดสินใจออกนอกประเทศในที่สุด
เช้าวันอังคาร หลี่ฮวนเกอที่ยังครึ่งหลับครึ่งตื่นยืดแขนขาวเนียนขึ้นมาทาบบนดวงตา ขมวดคิ้วบ่นอุบว่า
"เสิ่นฉี! รื้อม่าน..."
เสียงแหบต่ำนั้นทำให้หลี่ฮวนเกอตื่นเต็มตาทันที เธอลุกพรวดขึ้นนั่ง มองเห็นเสิ่นฉียืนอยู่ริมหน้าต่างด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
"ฉัน...ฉันพูดได้แล้ว..."
เสียงมันแย่จริง ๆ!
เป็นเสียงแหบที่มีความหยาบกร้าวเหมือนเสียงเด็กหนุ่มช่วงหักเสียง ไม่เหมือนผู้หญิงเอาซะเลย
หลี่ฮวนเกอเอามือปิดปาก สัญญากับตัวเองว่าจะไม่พูดอีก
เสิ่นฉียิ้มแล้วตบมือของหลี่ฮวนเกอเบา ๆ
"อีกไม่นานก็จะหายเป็นปกติ ช่วงนี้อย่าร้องเพลงทำร้ายเส้นเสียงนะ"
"อืม!"
……
หลี่ฮวนเกอเดินทางเมื่อเช้าวันพุธ เสิ่นฉีไปส่งถึงสนามบิน
ปกติการออกไปต่างจังหวัดของหลี่ฮวนเกอเป็นเรื่องธรรมดา แต่ครั้งนี้กลับหนักอึ้งด้วยความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก