เวลาผ่านไปจนเกือบสองทุ่มแล้ว
ตงตงที่เหนื่อยมาทั้งวันอาบน้ำเสร็จก็หลับไปแล้ว เหลือเพียงผู่อี้เฉิงที่นั่งอยู่คนเดียวในห้องนั่งเล่น
ไม่รู้ว่าทำไม ตอนนี้เขารู้สึกตื่นเต้นมาก
ตามขั้นตอนปกติ รายการ "แม่ไปทำงานต่างถิ่น" แต่ละรอบจะจบเร็วที่สุดตอนหกโมงเย็น แต่ดันมีความยืดหยุ่นสูงซะงั้น
แต่ก็ไม่เกินสองทุ่มเท่าไรนัก โดยส่วนใหญ่ก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของแม่บ้านผู้สังเกตการณ์
ถึงตอนนี้ซูซิงจูก็ยังไม่โทรมา ผู่อี้เฉิงเลยคิดว่าน่าจะยังอยู่ในระหว่างการถ่ายทอดสดแน่ ๆ
แต่กับสถานการณ์ในร้านบาร์บีคิวนั้น ผู่อี้เฉิงกลับคิดว่าซูซิงจูไม่น่าจะโง่พอปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในการถ่ายทอดสดต่อไป แม้ว่าการรีบขอจบรายการจะดูน่าอายไปหน่อยก็ตาม...
แต่ตอนนี้จะไปแคร์อะไรได้ล่ะ?
หน้ายังไงก็เสียไปหมดแล้วที่บ้านน่ะสิ!
ผู่อี้เฉิงรู้สึกเสียใจสุดขีด สมองกำลังขบคิดว่าตอนหน้ายังจะเข้าร่วมอีกไหม?
ในฐานะครอบครัวรับเชิญ ผู่อี้เฉิงกับซูซิงจูมีสิทธิ์เต็มที่ที่จะถอนตัวชั่วคราวโดยไม่ต้องรับผิดชอบใด ๆ
แต่ถ้าเป็นแบบนั้น แผนการมาพัฒนาที่หัวเซี่ยก็ถือว่าเปิดฉากได้ย่อยยับที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ซึ่งไม่ดีอย่างยิ่งต่อการพัฒนาในอีกหลายปีข้างหน้า
ในขณะเดียวกัน ซูซิงจูที่อยู่ในห้องส่งสัญญาณก็คิดแบบเดียวกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ซูซิงจูคิดว่าสถานการณ์ที่น่าอายที่สุดได้เกิดขึ้นไปแล้ว ต่อให้กลับไปถึงบ้านยังไงก็คงไม่น่าอายเท่าที่ร้านบาร์บีคิว เธอเลยไม่ยอมเรียกร้องให้หยุด
เธอแกล้งทำเป็นมองไปทางหลี่ฮวนเกออย่างไม่ตั้งใจหลายต่อหลายครั้ง หวังให้หลี่ฮวนเกอเอ่ยปากขอจบรายการเร็ว ๆ