หลี่ฮวนเกอรู้สึกว่าตัวเองต้องพักซะที
ตอนที่เจ็ดกินเวลายาวนานถึงเจ็ดวันเต็ม พ่อกับลูกในสถานที่ถ่ายทอดสดยังได้นั่งงีบกันตอนบ่าย แต่หลี่ฮวนเกอต้องอยู่ในมุมมองพระเจ้าที่ดูถ่ายทอดสด ทำให้ประสาทตึงตัวตลอดเวลา
ตอนนี้ตอนที่เจ็ดจบลงแล้ว คืนนั้นหงเถายังอยากคุยกับหลี่ฮวนเกอ แต่หลี่ฮวนเกอไม่แม้แต่จะสนใจ ให้หลงอ้าวเทียนขับรถส่งกลับบ้านทันที
เมื่อยืนยันได้แล้วว่าพรุ่งนี้จะกลับ เสิ่นเสี่ยวคุนดีใจจนกอดคิมมุนฮงไว้ร้องไห้ฟูมฟาย และตกลงรับคำเชิญของคิมมุนฮงให้ไปมีความสุขรื่นเริงกันที่อี๋หยุนเสี่ยวหยวน
เรื่องนี้ก็ต้องบอกหลี่ฮวนเกอสักหน่อย
ระหว่างทาง หลี่ฮวนเกอได้รับโทรศัพท์จากเสิ่นฉีและเสิ่นเสี่ยวคุนที่โทรมารายงานความปลอดภัย
"แม่คะ คืนนี้พวกเราไม่กลับบ้านแล้วนะ อย่าคิดถึงหนูล่ะ"
หลี่ฮวนเกอเข้าใจความคิดของเสิ่นเสี่ยวคุนดี เด็กที่ไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันอย่างเสิ่นเสี่ยวคุนย่อมชื่นชอบเรื่องแบบนี้เป็นพิเศษ
"มีพ่ออยู่กับหนู แม่ก็วางใจ แต่หนูต้องเชื่อฟังพ่อนะ"
"ไม่ต้องห่วงเลยแม่ พ่อเพิ่งดื่มเบียร์ไปแค่ 15 ขวดเอง! เมื่อกี้พ่อยังเอานิ้วกลางชี้ให้คุณลุงคิมแจกิดูเลย!"
"นั่นมันความหมายอะไร?"
"บอกว่าดื่มแบบไม่มีวันจบ!"
หลี่ฮวนเกอหายใจติดขัด "ให้พ่อรับสาย!"
เสิ่นฉีกำลังดื่มเคล้าคลึงกับเจมส์ คิมแจกิ และโคมูระ อิโซจิ
"ลูกรักของพ่อ ฮวนเกอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"
"……"
"พูดตามตรง เสี่ยวคุนขาดเพื่อนเกินไปจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเสี่ยวคุน ตอนนี้ฉันกลับบ้านอาบน้ำเสร็จไปแล้วมั้ง"
"นายดื่มน้อย ๆ หน่อย!"
"เฮ้อ……สามคนนี่มันอ่อนแอชะมัด ยังไม่เท่าเสี่ยวหงเลย!"
"เสี่ยวหงคือใคร?" หลี่ฮวนเกอเริ่มขุ่นเคืองขึ้นมานิด ๆ