หลินเยวียนเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อ "ทำไมเป็นคุณที่เสียเปรียบกว่ากันล่ะ"
"ก็ฉันเป็นครั้งแรกนะ..."
ฟู่หมิงซิวขมวดคิ้วขัดจังหวะเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ผมก็เป็นครั้งแรก"
"ใครบ้างที่ครั้งแรกไม่สำคัญ มีแต่คุณที่คิดว่าเสียเปรียบ ผมไม่เสียเปรียบบ้างหรือไง"
หลินเยวียน "..."
พูดไม่ออกเลย เธอเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรกว่า ผู้ชายที่สละครั้งแรกแล้วจะคิดว่าตัวเองเสียเปรียบ
ฟู่หมิงซิวกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก พูดเรียบๆ "อีกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเดินเข้าห้องผิด ผมก็คงไม่เสียความบริสุทธิ์ไป ยังไงก็ตาม เรื่องนี้คนผิดคือคุณ คุณลองคิดดูดีๆ ว่าจะรับผิดชอบผมยังไงเถอะ"
หลินเยวียน "?!"
อ้าปากค้าง
เธอนึกว่าแค่ไม่ให้ผู้ชายคนนี้รับผิดชอบ ก็จะจบเรื่องกันได้
ไม่คิดเลยว่าเขาจะให้เธอรับผิดชอบ
ไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนให้ผู้หญิงรับผิดชอบมาก่อน
ขนาดนิยายยังไม่กล้าเขียนเลย
หลินเยวียนไม่เคยคิดว่าจะเป็นแบบนี้ สมองว่างเปล่า "คุณจะให้ฉันรับผิดชอบยังไง"
คงไม่ใช่อยากได้เงินเธอหรอกนะ
เธอยากจน ตัวเบาหวิว จะมีเงินอะไรให้เขา
ฟู่หมิงซิว "คุณคิดเอาเอง ว่าจะเอาอะไรมารับผิดชอบผม"
หลินเยวียนกัดฟัน หลับตา ทำเป็นไม่แยแส "จะเอาเงินไม่มี จะเอาชีวิตก็เอาไป"
ความจริงชีวิตก็ไม่อยากให้
ฟู่หมิงซิว "ผมจะเอาชีวิตคุณไปทำไม ชีวิตคุณมีค่ากี่สตางค์เชียว"
หลินเยวียน "..."
เธอยื่นปากยื่นคำ "คุณไม่เอาชีวิตฉัน แล้วจะเอาอะไรจากฉัน"
"ฉันไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"
ฟู่หมิงซิวมองมาที่เธอ ขมวดคิ้วเล็กน้อย สำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง
หลินเยวียนเห็นสายตานั้นก็อดเกร็งขึ้นมาไม่ได้ มือทั้งสองยกขึ้นปิดหน้าอกไว้อย่างห้ามไม่อยู่ "คุณคงไม่...อยากทำกับฉันอีกสักครั้งหรอกนะ"
"คุณเพิ่งบอกไปเอง ว่าหนึ่งสัปดาห์นี้ฉันมีอะไรกับผู้ชายไม่ได้..."
ฟู่หมิงซิว "ผมไม่ได้บอกว่าจะทำตอนนี้"
หลินเยวียนสะอึกไป "แล้วจะทำตอนไหน"
ฟู่หมิงซิวเงียบไปครู่หนึ่ง "คุณอยากทำตอนไหน"
หลินเยวียน "..."
อะไรกัน นี่เขายังอยากจะมีอะไรกับเธออีกหรือ
เขาไม่มีผู้หญิงอื่นเลยหรือ ทำไมต้องเป็นเธอด้วย
หรือว่ามันดีกับเธอมากนัก
แต่เรื่องนี้ยังไงก็เป็นเธอที่ผิดก่อน ข้อเรียกร้องของผู้ชายแบบนี้ เธอปัดยาก
ใบหน้าหลินเยวียนแดงราวกับหยดเลือด "ยังไงก็...รอให้ร่างกายฉันหายดีก่อนค่อยว่า..."
ฟู่หมิงซิวหยิบมือถือออกมา "ขอข้อมูลติดต่อ"
หลินเยวียน "หา"
ฟู่หมิงซิว "ข้อมูลติดต่อของคุณ"
หลินเยวียนเข้าใจแล้ว นี่คงรอให้ร่างกายเธอหายดี เขาจะติดต่อเธอ แล้วก็...
เธอหน้าแดงแจ๋ รายงานตัวเลขสิบเอ็ดตัว "188****"
ฟู่หมิงซิวไม่ได้พูดอะไร กดหมายเลขสิบเอ็ดตัวที่หลินเยวียนบอกลงในมือถือ แล้วกดโทรออก
แทบจะในเสี้ยววินาทีถัดมา เสียงริงโทนมือถือก็ดังขึ้นภายในรถ
"สายแล้ว สายแล้ว"
"ไปทำงานสายแล้ว"
"นกที่ตื่นแต่เช้าย่อมได้กินหนอน"
"จะตื่นไหม จะตื่นไหม ไม่ตื่นก็อดตาย"
ฟู่หมิงซิวเหลือบมองกระเป๋าใบเล็กสีขาวของหลินเยวียน เสียงดังออกมาจากตรงนั้นนั่นเอง
ริงโทนนี่...ดูเด็กน้อยดีแท้
หลินเยวียนเขินอายแทบแทรกแผ่นดินหนี รีบล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าสีขาวอย่างลุกลี้ลุกลน กดตัดสายแทบไม่ทัน
เธอถามด้วยใบหน้าแดงก่ำ "อยู่ๆ คุณโทรหาฉันทำไม"
ฟู่หมิงซิวตอบเรียบๆ "ผมแค่จะเช็คว่าที่คุณบอก เป็นเบอร์มือถือคุณจริงหรือเปล่า"
เผื่อเธอส่งเบอร์ปลอมมาให้ เขาจะติดต่อเธอได้ยังไง
แต่ก็ไม่คิดเลย ว่าเธอจะกล้าให้เบอร์มือถือจริงของเธอมา
นี่คงเป็นเพราะอยากจะมีอะไรกับเขาอีกครั้งจริงๆ สินะ
หลินเยวียนกัดริมฝีปาก "ฉันน่ะ ถือว่าเป็นคนมีความรับผิดชอบอยู่บ้าง ในเมื่อเป็นความผิดของฉัน ฉันจะไม่ปัดความรับผิดชอบหรอก"
ฟู่หมิงซิวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่แสดงความเห็น
เขาหยิบนามบัตรออกมาจากซอกเก็บของในรถ ยื่นให้หลินเยวียน
ภายใต้สายตางุนงงของเธอ เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "นามบัตรผม"
หลินเยวียนรับนามบัตรของผู้ชายคนนั้นมา
นามบัตรสีดำสนิท เนื้อกระดาษสัมผัสดี มีตัวอักษรปั๊มทองหรูหราหลายตัว และหมายเลขมือถือหนึ่งชุด
หลินเยวียนอดอ่านออกเสียงไม่ได้ "ฟู่...หมิง...ซิว..."
"คุณชื่อฟู่หมิงซิวเหรอ"
ฟู่หมิงซิวปรายตามอง ดูท่า เธอคงจำตัวตนของเขาได้แล้ว
ก็ชื่อของเขาลั่นฟ้าไปทั่วเมืองหลวงเช่นนี้ ไม่มีใครไม่รู้จักเขาหรอก
แต่ฟู่หมิงซิวคิดมากไปแล้ว หลินเยวียนแค่รู้สึกว่าชื่อของเขาคุ้นหู แต่ไม่ได้นึกออกว่าเขาเป็นใคร
เธออดทึ่งไม่ได้ "ชื่อคุณค่อนข้างจะหายากดีนะ"
"แต่นามสกุลคุณนี่ เหมือนกับตระกูลฟู่แห่งตระกูลใหญ่เบอร์หนึ่งของเมืองหลวงเลย ไม่รู้ว่าคุณเกี่ยวอะไรกับพวกเขาไหม"
ฟู่หมิงซิว "..."
เขาขมวดคิ้ว หันไปมองหลินเยวียนแล้วถาม "คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ"
หลินเยวียน "?!"
ทำหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ราวกับกำลังบอกว่า คุณเป็นใคร ทำไมฉันต้องจำคุณได้
ฟู่หมิงซิวหรี่ตาดำลงเล็กน้อย
เธอจำตัวตนของเขาไม่ได้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่
หลินเยวียนรอคำตอบจากผู้ชายคนนั้นไม่มา ก็อดถามซ้ำอีกครั้งด้วยความสงสัย "ว่าแต่ คุณกับตระกูลฟู่ตระกูลนี้ จริงๆ แล้วเกี่ยวอะไรกันไหม"
ฟู่หมิงซิว "มีส่วนเกี่ยวข้อง"
หลินเยวียนค่อยๆ เบิกตากว้างขึ้น "ถ้าอย่างนั้นคุณคือ..."
ยังไม่ทันที่เธอจะถามจบ ผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมา "เป็นความสัมพันธ์ที่ไม่เกี่ยวกันเลยแม้แต่น้อย"
หลินเยวียน "..."
ก็มีอารมณ์ขันดีเหมือนกันนะคะ
แต่นึกว่าผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคุณชายตระกูลสูงศักดิ์อะไรสักคน ที่ไหนได้ ก็ไม่ได้เป็นอะไรเลย
ก็จริงนั่นแหละ คุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่ไหน จะมาเรียกร้องให้เด็กสาวยากจนตัวเบาหวิวรับผิดชอบด้วยล่ะ
มันผิดเหตุผล
ฟู่หมิงซิว "เซฟเบอร์มือถือไว้ด้วย"
หลินเยวียนอึ้งอีกแล้ว "หา"
ฟู่หมิงซิวชักสงสัยจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้มีปัญหาเรื่องการได้ยินหรือเปล่า "เซฟเบอร์มือถือของผมไว้"
หลินเยวียน "..."
เขาเซฟเบอร์มือถือของเธอก็เกินพอแล้ว ทำไมเธอต้องเซฟของเขาด้วย
เธอไม่ได้มีความต้องการอะไรจากเขาสักหน่อย
ถึงจะคิดอย่างนั้น เธอก็หยิบมือถือขึ้นมา เซฟเบอร์ที่เพิ่งโทรเข้ามาเมื่อกี้ไว้
จะเซฟชื่อว่าอะไรดี
คู่นอนคืนเดียว
หรือว่าผู้ชายที่ต้องรับผิดชอบ
คิดไปคิดมา ก็ไม่ค่อยเหมาะ เลยเซฟเป็นชื่อตรงตัว ฟู่หมิงซิว
ฟู่หมิงซิวเหลือบมองทางหางตาอยู่บ้าง เห็นหลินเยวียนเซฟชื่อของเขาอย่างเรียบร้อย ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่ได้ใส่ใจนัก "ใส่ยาแล้วหรือยัง"
หลินเยวียนหันขวับไป ทำปฏิกิริยาไม่ทัน "ใส่ยาอะไร"
ฟู่หมิงซิวใช้นิ้วเรียวยาวเคาะที่พวงมาลัย "ตรงนั้นของคุณ ใส่ยาแล้วหรือยัง"
หลินเยวียนฟังเข้าใจแล้ว ใบหน้ากลับแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง
เขาถามเธอตรงๆ แบบนี้ มีมารยาทไหม
คงไม่ใช่อยากจะมาช่วยใส่ยาให้เธอหรอกนะ
ไม่ดี ไม่ดีนะ ไม่ได้เด็ดขาด
"เอ่อ... เดี๋ยวกลับบ้านฉันค่อยใส่เอง ไม่ต้องลำบากคุณหรอก..."
ฟู่หมิงซิวมองเห็นเธอเขินจนใบหูแดงก่ำ อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แววตาก็พลันมืดมนลงเล็กน้อย
"แน่นอน ถ้าคุณไม่รู้วิธีใส่ยา ผมก็ช่วยทำให้ฟรีๆ ได้ ยังไงซะ ตรงนั้นของคุณได้รับบาดเจ็บ ผมก็มีส่วนรับผิดชอบ"
หลินเยวียนรีบปฏิเสธทันที "ไม่ต้อง ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันทำเองได้"
ฟู่หมิงซิวเลิกคิ้ว จงใจแกล้งแหย่เธอ "คุณแน่ใจนะ...ว่าคุณจะใส่ยาเป็น"
หลินเยวียนอ้ำอึ้ง "อืม ฉันเป็น..."
ถึงแม้จะไม่เป็น ก็ต้องบอกว่าเป็น จะให้เขาช่วยใส่ยาให้เธอจริงๆ น่ะหรือ
น่าอายจะตายไป
ฟู่หมิงซิวตอบรับในลำคอ ไม่ได้บังคับ
จากนั้น เขาเหยียบคันเร่ง สตาร์ทรถ
หลินเยวียนยังไม่ทันตั้งตัว ใจก็เต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง "คุณจะขับรถไปไหน"
ฟู่หมิงซิว "ไปส่งคุณที่บ้าน"
หลินเยวียนปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ "ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้"
ฟู่หมิงซิวมองออกว่าหลินเยวียนกำลังระแวดระวังเขา จึงขยับริมฝีปากบางเบาเล็กน้อย "วางใจเถอะ ก่อนที่ตรงนั้นของคุณจะหายดี ผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก"
หลินเยวียน "..."
ฟู่หมิงซิว "บอกที่อยู่บ้านคุณมา"
สุดท้าย หลินเยวียนก็บอกที่พักของเธอให้เขาไป