“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
“อย่าเข้ามานะ! ไปให้พ้น!”
“อ๊าก! รีบช่วยดึงมันออกไปที! อย่าหนีสิ!”
กลุ่มคนแตกกระเจิงในพริบตา
เดิมทีก็ไม่ได้สามัคคีกันอยู่แล้ว พอเกิดเรื่องขึ้น ทุกคนก็แตกตื่นกันจนวุ่นวายไปหมด
ผู้คนกรีดร้องร่ำไห้ วิ่งหนีกันสะเปะสะปะราวกับแมลงวันที่ไร้ทิศทาง
ชายวัยกลางคนในชุดสูทวิ่งหนีอย่างลนลานจนชนเข้ากับกิ่งไม้ใหญ่ ล้มลงนอนครางอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด
หญิงสาวสวมรองเท้าส้นสูงลื่นล้มลงในโคลน ไมโครแรปเตอร์หลายตัวกระโจนเข้าใส่ทันที เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว
บางคนไม่กี่คนฮึดสู้ พวกเขาใช้พลองฟาดใส่ไมโครแรปเตอร์ แต่พวกมันหลบได้อย่างง่ายดาย
นักล่าตัวเล็กคล่องแคล่วเหล่านั้นมีแววเจ้าเล่ห์ในดวงตา ส่งเสียงคำรามท้าทายมนุษย์อย่างได้ใจ
“คุณชาร์ลี!”
เมื่อเห็นไมโครแรปเตอร์ตัวหนึ่งกระโจนเข้าหาตน สาวญี่ปุ่นก็กรีดร้องด้วยความตกใจ พลางหลบไปอยู่หลังชาร์ลี
“ฮึ!”
ชาร์ลีตวาดเสียงดัง ก่อนเหวี่ยงง้าวในมือฟาดใส่ไมโครแรปเตอร์อย่างแรง
เคร้ง!
ง้าวฟันพลาด กระแทกเข้ากับก้อนหินอย่างจัง
ไมโครแรปเตอร์ฉวยโอกาสกระโจนขึ้นไปบนตัวชาร์ลีทันที อ้าปากเล็ก ๆ ที่เรียงรายด้วยฟันแหลมคมแล้วกัดเข้ากับเกราะ
กร๊อบ!
ไมโครแรปเตอร์ส่งเสียงร้องโหยหวน ฟันหักไปสองซี่
เมื่อมีเกราะป้องกัน ชาร์ลีก็มั่นใจขึ้นทันที เขาคว้าคอไมโครแรปเตอร์แล้วเหวี่ยงลงพื้น ก่อนใช้ด้ามง้าวปลิดชีวิตมัน
หลี่จิ้นซึ่งซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกล จับตาดูอีกฝ่ายเงียบ ๆ หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ ชาร์ลีก็นิ่งงันไปสองสามวินาที ก่อนจะยกง้าวเดินอย่างตื่นเต้นเข้าไปหาไมโครแรปเตอร์ตัวอื่น
ดูท่าชาร์ลีน่าจะได้รับภารกิจหลังจากฆ่าไมโครแรปเตอร์ได้
“จี๊ด—!”
ไมโครแรปเตอร์ตัวหนึ่งสังเกตเห็นหลี่จิ้นใต้ต้นไม้ มันส่งเสียงร้องแล้วพุ่งเข้ามา
แต่ด้วยสมองที่ไม่ได้ใหญ่โตนัก มันย่อมไม่ทันสังเกตว่าตอนนี้หลี่จิ้นสวมเสื้อเกราะยุทธวิธีสีดำอยู่