ซูอวิ๋นโหรวหลบคนในบ้านกลับเข้าห้องตัวเอง พอล็อกประตูจากด้านใน เธอก็เผยธาตุแท้ออกมาทันที
“ระบบ นี่แหละโอกาสของฉัน เห็นไหม ฉันได้มันมาแบบไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด”
【โฮสต์ เร็วเข้า หยดเลือดเพื่อรับนาย】
ระบบชิงชะตาแอบบ่นในใจ นั่นไม่ใช่ได้มาเสียหน่อย เธอขโมยต่างหาก
แต่ระบบชิงชะตาพวกมันก็เป็นอย่างชื่อ คนที่ผูกมัดด้วยล้วนไม่ใช่คนดีอะไร
ต้องชั่วร้ายอย่างถึงที่สุด ไร้ขีดจำกัด เห็นแก่ประโยชน์ตัวเองอย่างมีชั้นเชิง ถึงจะเข้ากับระบบชิงชะตาของพวกมันได้ (ทำแต่เรื่องเลวทราม)
“จะรีบอะไรนักหนา หยกอยู่ในมือฉันแล้ว ยังจะปล่อยให้ซูเจินนีไร้ประโยชน์นั่นแย่งไปได้หรือไง?”
ถึงจะพูดอย่างนั้น ซูอวิ๋นโหรวก็ยังเดินไปเปิดลิ้นชักอย่างว่าง่าย เพื่อหาอะไรที่คมพอจะกรีดได้
คัตเตอร์... กรีดแบบนี้แผลคงเจ็บน่าดูเลยใช่ไหม?
【โฮสต์ ไม่ยอมเสียลูก ก็จับหมาป่าไม่ได้】
ระบบชิงชะตาเตือน แม้มันจะแลกคะแนนเป็นน้ำยาแห่งชีวิตมารักษาบาดแผลให้โฮสต์ได้ แต่คะแนนนั้นเป็นของมัน มันไม่อยากเอาออกมาให้ฟรี ๆ
“ก็ได้ เพื่อโอกาสนี้ ฉันยอมเสี่ยง!”
ซูอวิ๋นโหรวกัดฟัน ก่อนกรีดนิ้วชี้เป็นแผลหนึ่งรอย
ความเจ็บปวดแล่นปราด เธอเจ็บจนน้ำตาไหลพราก!
บีบเลือดออกมาหนึ่งหยด สองหยด สามหยด.......
“แปลกจัง ทำไมหยกไม่มีปฏิกิริยาเลย? ระบบ แกแน่ใจนะว่าไม่ได้เข้าใจอะไรผิด?”
【โฮสต์ โปรดอย่าสงสัยความเชี่ยวชาญของระบบ หยกชิ้นนี้ไม่เพียงเป็นของแทนใจของพี่สาวต่างแม่กับพระเอก แต่ยังเป็นสมบัติล้ำค่าอีกด้วย เมื่อแย่งมาได้แล้ว แค่หยดเลือดรับนาย ก็ต้องได้โอกาสแน่นอน!】
ระบบชิงชะตามั่นใจเต็มเปี่ยม ทั้งยังไม่พอใจน้ำเสียงที่โฮสต์ไม่เชื่อใจมัน
มันเป็นระบบชิงชะตาที่ยอดเยี่ยมที่สุด โฮสต์ที่มันผูกมัดด้วยทุกคนล้วนทำภารกิจสำเร็จ กลายเป็นนางเอกผู้มีโชคชะตาสูงส่งที่สุดในโลกใบเล็ก และได้เสวยสุขกับชีวิตที่พรั่งพร้อมที่สุด!
“แต่ทำไมหยกชิ้นนี้ถึงไม่มีปฏิกิริยาเลย?”
ซูอวิ๋นโหรวยังไม่ค่อยเชื่อ เธอหยดเลือดไปตั้งหลายหยดแล้ว จนบีบนิ้วชี้แทบไม่มีเลือดออกมาอีก!
ระบบชิงชะตามั่นใจอย่างยิ่ง จึงออกคำสั่ง【เลือดยังไม่พอแน่ ๆ หยดเพิ่มอีก!】
เมื่อนึกถึงสิ่งดี ๆ ที่ได้รับหลังจากระบบผูกมัดกับเธอ ซูอวิ๋นโหรวก็กัดฟัน ใช้คัตเตอร์กรีดฝ่ามือต่อ
คราวนี้เลือดไม่ได้ไหลออกมาแค่ไม่กี่หยด แต่ทะลักออกมาหลายสิบหยด จนแทบจะชุ่มทั้งหยกและโต๊ะ
คนหนึ่งกับระบบหนึ่งในห้องไม่มีใครสังเกตเห็นเส้นผมเส้นเล็ก ๆ ที่ร่วงลงบนโต๊ะ
จากนั้นเลือดบนโต๊ะก็ค่อย ๆ หายไปให้เห็นกับตา ราวกับถูกหยกดูดซับเข้าไป
【โฮสต์ ฉันบอกแล้วไงว่าได้ผล บางทีเงื่อนไขในการเปิดโอกาสของหยกชิ้นนี้อาจเป็นการดื่มเลือดให้เพียงพอก็ได้】
ระบบชิงชะตารู้สึกว่าตัวเองคาดเดาความจริงได้แล้ว น้ำเสียงมั่นอกมั่นใจอย่างยิ่ง
ซูอวิ๋นโหรวที่เสียเลือดไปเกือบเต็มชามได้ยินแล้วถึงกับหน้ามืด
ยังไม่พออีกเหรอ?
ยังต้องดื่มเลือดให้พออีกเหรอ?
【โฮสต์ อย่าเพิ่งยอมแพ้ อีกนิดเดียว ฉันสัมผัสได้ว่าพลังบนหยกกำลังผสานเข้ากับเลือดของเธอแล้ว ใกล้จะเปิดโอกาสแล้ว】
【อาจเป็นมิติพกพา มิติน้ำพุวิญญาณ หรือมิติเก็บของก็ได้ สรุปแล้ววิถีสวรรค์ชอบมอบของวิเศษติดตัวให้ตัวเอกหญิงผู้มีโชคชะตาอยู่แล้ว】
【โฮสต์ เธอไม่อยากได้สมบัติมิติสักชิ้นเหรอ?】
ระบบชิงชะตาเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น เกือบเดาถูกแล้วว่าโอกาสจากหยกคืออะไร
ซูเจินนีที่กำลังควบคุมพลังจิตแทบอยากปรบมือให้ระบบชิงชะตาตัวนี้เสียจริง!
เจ้าสิ่งนี้เคยไปเรียนวาทศิลป์ในองค์กรซีเอ็กซ์มาหรือไงนะ?
ไม่อย่างนั้นจะชักจูงใจคนเก่งขนาดนี้ได้ยังไง น่าทึ่งจนต้องตบเข่าฉาดจริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าซูอวิ๋นโหรวหวั่นไหวอย่างน่าละอายยิ่งกว่าเดิม
ตอนแรกยังไม่พอใจที่ระบบให้เธอกรีดตัวเองเอาเลือดอยู่เลย แต่พอได้ยินเรื่องสมบัติมิติ เธอก็ยอมทุ่มสุดตัว!
“ซี๊ด”
เธอกรีดอีกครั้ง คราวนี้เป็นฝ่ามืออีกข้าง
เลือดสีแดงสดทะลักออกมา กลิ่นคาวคล้ายสนิมเหล็กอบอวลไปทั่วห้อง
“ระ...ระบบ ฉัน...ฉัน...”
ริมฝีปากของซูอวิ๋นโหรวซีดเผือดเพราะเสียเลือด ใบหน้าก็ขาวซีดราวกับกระดาษ
ใครจู่ ๆ เสียเลือดไปตั้งสองชามก็คงอ่อนแรงแบบนี้ทั้งนั้น
【อดทนไว้นะโฮสต์ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว 10/9/8、......】
น้ำเสียงของระบบชิงชะตาแฝงความยินดีล้นปรี่ มันสัมผัสได้แล้ว พลังวิญญาณบริสุทธิ์เหลือเกิน
แต่ยังนับไม่ถึง 6 หยกก็พลันร้าวขึ้นมา——
“กร๊อบ”
พลังวิญญาณพลันสลายไป หยกกลายเป็นผงธุลี ราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน
บนโต๊ะเต็มไปด้วยเลือดเหม็นคาว......
“หา?”
ความยินดีที่ซูอวิ๋นโหรวเฝ้ารอพลันแปรเปลี่ยนเป็นความงุนงง ความโมโหพุ่งขึ้นจู่โจมหัวใจ เธอเป็นลมหมดสติไปทันที!
ก่อนหมดสติ ความคิดสุดท้ายคือ ระบบเฮงซวย คิดจะฆ่าฉันหรือไง!
ระบบชิงชะตาก็ติดขัดไปเหมือนกัน แต่เมื่อโฮสต์หมดสติ มันจึงเข้าสู่โหมดพักการทำงานไปด้วย
ซูอวิ๋นโหรวกรีดฝ่ามือซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียเลือดมากเกินไปจนหมดสติอยู่ในห้องของตัวเอง ราวกับคิดสั้นทำร้ายตัวเอง
ซูเจินนีก็ไม่คิดว่าน้องสาวต่างแม่จะรับแรงกระแทกไม่ได้ขนาดนี้ แถมระบบชิงชะตาที่ว่าอะไรนั่นก็ไม่ได้เรื่องพอกัน
ดูท่าจะไม่เป็นภัยอะไร เป็นแค่ตัวตลกกระโดดโลดเต้นไปมาเท่านั้น
เธอดึงพลังจิตกลับมา แล้วนอนต่อบนแผ่นกระดาน ครุ่นคิดว่าต่อจากนี้ควรทำอย่างไร
ส่วนน้องสาวต่างแม่น่ะหรือ?
เสียเลือดมากก็จริง แต่ยังไม่ตายหรอก พออาหารทำเสร็จ แม่เลี้ยงคงรีบไปเรียกลูกสาวคนโปรดมากินข้าวเป็นคนแรก แล้วก็จะพบว่า.....
ตอนที่เธอเพิ่งทะลุเข้ามาในนิยาย เธอได้ยินพ่อแท้ ๆ ทะเลาะกับแม่เลี้ยง ฟังดูเหมือนพ่อกำลังปกป้องเธอ
แต่ความจริงพ่อแค่เกรงกลัวอำนาจของน้าชาย กลัวว่าถ้ายังปล่อยให้เธอถูกกดขี่ต่อไป น้าชายจะเล่นงานเขาเท่านั้น
มีแม่เลี้ยงแล้ว ก็เท่ากับมีพ่อเลี้ยง
เธอจะไม่เหมือนเจ้าของร่างเดิมที่ยังมองพ่อในแง่ดีและคาดหวังกับเขาอีก
ถ้าพ่อมีเจ้าของร่างเดิมอยู่ในใจจริง ทำไมถึงยอมให้แม่เลี้ยงลบทุกอย่างของแม่แท้ ๆ ของเจ้าของร่างเดิมไปเสียล่ะ?
ทั้งยังยอมให้ลูกเลี้ยงแย่งห้องและทุกสิ่งทุกอย่างของเจ้าของร่างเดิม ไล่ให้ไปอยู่ในห้องเก็บของบนหอใต้หลังคาที่มืดมิดและมีกลิ่นอับ ปล่อยให้เธออยู่ไปตามยถากรรม?
ยิ่งแม่เลี้ยงคลอดลูกชายที่พ่อใฝ่ฝันอยากได้มานาน ในใจของเขาก็ไม่มีเจ้าของร่างเดิมเหลืออยู่อีกแล้ว
เจ้าของร่างเดิมใช้ชีวิตอยู่ใต้เงื้อมมือแม่เลี้ยง คอยระมัดระวังตัวทุกฝีก้าว ไม่กล้าเข้าใกล้พ่อ สุดท้ายก็กลายเป็นคนไร้ตัวตนในบ้านหลังนี้
ทั้งที่ไม่แย่งชิงอะไรเลย อีกไม่กี่วันก็จะบรรลุนิติภาวะและหลุดพ้นจากบ้านหลังนี้ได้แล้ว ทั้งยังจะได้รับโควตางานที่แม่แท้ ๆ ทิ้งไว้ให้......
เมื่อนึกถึงตอนจบที่ค้างคา เธอก็รู้สึกสงสารเจ้าของร่างเดิมจนเห็นว่าไม่คุ้มค่าเลยจริง ๆ!
เธอจะไม่อยู่บ้านตระกูลซูอีกแล้ว
ก่อนจากไป บัญชีทุกอย่างต้องคิดให้ชัด ของที่เป็นของเธอ เธอจะไม่ทิ้งไว้ให้พ่อเฮงซวยกับแม่เลี้ยงแม้แต่ชิ้นเดียว!
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”
“อวิ๋นโหรว มากินข้าวแล้ว”
“อวิ๋นโหรว ออกมากินข้าวได้แล้ว”
“อา อวิ๋นโหรว ทำไมถึงทำอะไรโง่ ๆ แบบนี้ล่ะ!”
“เว่ยกั๋ว เว่ยกั๋ว รีบมานี่เร็ว อวิ๋นโหรวทำร้ายตัวเอง!”
“อะไรนะ?”
“พี่รอง เป็นอะไรไป?”
“มู่หยาง อย่ามอง!”
“อ๊า!”
เห็นได้ชัดว่าเตือนช้าไปแล้ว
ซูเจินนีพลิกตัวอย่างไม่ใส่ใจ วุ่นวายเข้าไปเถอะ ให้เละเป็นโจ๊กไปเลย
เธอไม่เคยรังเกียจความครึกครื้นที่ยังไม่มากพอ มีแต่หวังให้วุ่นวายยิ่งกว่านี้!