สามคนตระกูลเซี่ยถูกนำตัวไปรับโทษจากสำนักฝ่ายใน องค์ชายสามแม้ยังไม่ถูกตัดสินความผิดโดยตรง แต่ก็ถูกต้องสงสัยและถูกคุมขังไว้ในจวน
ฮ่องเต้จิ่งทรงอธิบายเรื่องที่เหลือแก่ขุนนางทั้งหลาย ผู้คนทยอยออกจากท้องพระโรง เว่ยกว่างหรงก็สีหน้าไร้อารมณ์เอ่ยว่า "ท่านโหยวเผยช่างมีแผนการแยบยลยิ่งนัก"
เผยอวี๋เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย "หยวนฝู่ (อัครมหาเสนาบดี) กล่าวสิ่งใด?"
เว่ยกว่างหรงเพียงรู้สึกลมหายใจอัดอั้นในอกติดขัด หลังจากคดีภาษีเกลือปะทุขึ้น เดิมเขาคิดว่าเรื่องสกุลซุนเป็นโอกาส ทว่ามาถึงตอนนี้จะยังไม่เข้าใจอีกหรือ เกรงว่าตั้งแต่สกุลซุนถูกจับกุม เรื่องนี้ก็เป็นกับดักแล้ว
สมุดบัญชีที่อ้างว่าสูญหาย การบุกจวนชิ่งอันโป๋ในยามวิกาล หรือแม้แต่การที่เผยอวี๋ปะทะกับเขาในที่ประชุมราชสำนักก่อนถูกถวายฎีกากล่าวโทษ ภายหลังราวกับถูกบีบบังคับให้กรมพระธรรมนูญเข้ามาแทรกแซงการพิจารณาคดี ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นแผนจงใจของเผยอวี๋
ชัดเจนว่าเขาวางกับดักไว้ตั้งแต่แรกเพื่อล่อให้ติดบ่วง เป้าหมายตั้งแต่ต้นจนจบก็คือตำแหน่งเจ้ากรมอาญา!
"เว่ยกว่างหรงมองเผยอวี๋อย่างเย็นชา เมื่อพ่ายไปหนึ่งก้าว เอ่ยมากก็มีแต่จะถูกผู้อื่นหัวเราะเยาะ
เห็นเว่ยกว่างหรงสีหน้าดำคล้ำสะบัดชายเสื้อจากไป องค์ชายรัชทายาทซึ่งเดินออกมาจากท้องพระโรงอยู่ด้านหลังก็เข้ามาอยู่ข้างกายเขา "เจ้าลุงแซ่เว่ยคงจะรู้แล้วว่าถูกเจ้าเล่นงาน"
"รู้แล้วอย่างไร?"
เผยอวี๋วางมือสองข้างไว้บนจี้หยกประดับเอว ชุดขุนนางสีแดงชาดของเขาถูกสวมใส่อย่างโอหังและอิสระ
"ข้าเป็นถึงท่านโหว มิได้ทำเรื่องร้ายแรงอันใด ก็แค่สืบคดีเรื่องหนึ่ง เขาจำต้องเข้ามาแทรกแซงเอง หลานสาวราคาถูกของเขานั่นแหละที่ขายไป๋จงเจี๋ย และเขาก็เป็นผู้สละสุนัขรับใช้ที่คอยออกหน้าแทนตนด้วยตนเอง ตัวเองไม่เอาไหน นี่มันอันใดกัน กลับมาโทษว่าข้าไม่ไว้หน้า?"