อันหรานวูบเข้าไปในมิติส่วนตัว
เธอรีบร้อนค้นของกองโตออกมาดูทีละชิ้น
สุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่รูปปั้นสีดำสองตัวนั้น
อุปกรณ์ป้องกันที่มีค่ามลพิษมารสูงถึงแปดหมื่นกว่า มองอย่างไรก็ชวนให้รู้สึกประหลาด
อันหรานครุ่นคิด ก่อนใช้วิชาเก็บเกี่ยว:
【ติ๊ง! ใช้พลังชีวิตและจิตใจ 1 แต้ม เก็บเกี่ยวสำเร็จ ได้รับค่าประสบการณ์ 50 แต้ม คุณได้รับเศษเปลือกเต่ามารขั้นกำเนิดภายหลังช่วงกลาง 1 ชิ้น ค่ามลพิษมาร 8,200 ต้านทานการโจมตีด้วยวิชาได้ 50% มีระยะป้องกัน 10 เมตร】
เอ๊ะ? ค่าป้องกันลดจาก 90% เหลือแค่ 50% เลยเหรอ
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอของที่ค่าป้องกันลดลงหลังผ่านการเก็บเกี่ยว
อันหรานมองกองสิ่งปนเปื้อนสีดำสนิท แล้วบอกเสี่ยวเฮยในใจว่า “ให้พ่อฉันมานี่”
ในห้องทำงาน อันหรูมู่กำลังคุยกับกู้เส้าชวน จู่ ๆ ภาพตรงหน้าก็พร่าเลือน พริบตาเดียวเขาก็มาอยู่ในมิติส่วนตัว
“ลูก มีอะไรเหรอ?” เขาเดินเข้ามาถาม
อันหรานชี้ไปยังกองสิ่งปนเปื้อนสีดำตรงหน้า “หนูสงสัยว่ามีปรสิตซ่อนอยู่ในนั้น พ่อใช้เปลวไฟสีดำเผาพวกมันที”
อันหรูมู่พยักหน้า แล้วใช้วิชาเผาผลาญวิญญาณกับกองสิ่งปนเปื้อน
เปลวไฟสีดำลุกโชน เผาไหม้อยู่ภายในกองสิ่งปนเปื้อนอย่างรวดเร็ว
ไม่นานก็มีบางสิ่งดิ้นรนอยู่ข้างในจริง ๆ
อันหรานขมวดคิ้ว จ้องเขม็งไปยังสิ่งมีชีวิตสีดำสนิทที่รูปร่างคล้ายปลิง
วิชาเผาผลาญวิญญาณของพ่อไม่ได้ทำให้วัตถุไหม้จริง ๆ แต่เผาวิญญาณชั่วร้ายได้
ปรสิตที่แผ่แสงดำประหลาดไปทั่วร่างตัวนี้ ไม่มีทางเป็นสิ่งมีชีวิตปกติแน่