อันหรานทำเสียงแหบพร่าแล้วตอบว่า “ส่งพัสดุ”
ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ประตู แต่ไม่มีใครเปิดประตู
“คะ...คุณเป็นใครกันแน่?”
สวี่ซิงซิงที่อยู่หลังประตูเห็นช่องตาแมวถูกอะไรบางอย่างปิดไว้ ก็ระแวดระวังขึ้นมาทันทีและถอยกรูดไม่หยุด
อันหรานที่อยู่นอกประตูเลิกแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เตะประตูสามครั้งติดจนเปิดผาง
เสียงดังสนั่นขนาดนั้นย่อมดึงความสนใจจากชั้นบนชั้นล่าง แต่เธอไม่สนใจแม้แต่น้อย
นี่เป็นบ้านของเธอ ไม่มีใครมายุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก
อันหรานกระชากเศษไม้หนา ๆ ที่พังยับออก แล้วเดินเข้าไปตรง ๆ
สวี่ซิงซิงกับสวี่เฉินเฉิน สองพี่น้อง ยืนตะลึงอยู่กลางห้องรับแขก
ทั้งคู่ยังไม่ทันได้ถามว่าทำไมพี่สาวถึงเตะประตูพัง อันหรานก็คว้าคอพวกเขาคนละข้าง แล้วผลักเข้าไปในห้องนอนทันที
เธอเตะประตูห้องปิด เหยียบสองพี่น้องไว้ใต้เท้า แล้วก้มมองลงมาถามว่า “ซิงซิง พี่ทำอะไรผิดต่อเธอกันแน่ ถึงได้พยายามฆ่าพี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า?”
ตอนนี้สวี่เฉินเฉินนอนคว่ำอยู่บนพื้น ถูกอันหรานบีบคอจนสลบ ส่วนสวี่ซิงซิงนอนหงายทับอยู่บนแผ่นหลังของน้อง ทั้งคู่ซ้อนกันเป็นรูปตัวเอ็กซ์
เท้าข้างหนึ่งของอันหรานเหยียบหน้าอกสวี่ซิงซิงไว้แน่นจนเธอขยับไม่ได้แม้แต่น้อย
เธอยกมือทั้งสองขึ้นปัดป่ายดิ้นรน น้ำตาไหลพราก “พี่ ทำอะไรน่ะ! เจ็บนะ ฮือ ๆ ๆ ๆ...ปล่อยฉันนะ...”
เห็นสวี่ซิงซิงเมินคำถามของตัวเอง อันหรานก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง “ฉันถามอยู่ ทำไมไม่ตอบ? พูดมา! ทำไมถึงทำร้ายฉัน? ครั้งเดียวไม่พอ ยังจะมีครั้งที่สองอีกหรือไง? ทำไม คิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้ หรือมั่นใจในสโมสรนั่นมากนัก? คิดว่าฉันหนีพวกมันไม่พ้นหรือไง?”