หญิงคนนั้นมองอันหรานอย่างกระวนกระวาย กลัวว่าเธอจะปฏิเสธ
เพราะพืชกลายพันธุ์ระดับห้าที่บริสุทธิ์เช่นนี้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้ แม้แต่หัวหน้ากองพลก็ยังไม่มี
ที่จริงหัวหน้ากองพลก็เคยมอบมันเทศระดับห้าให้หนึ่งหัว แต่ผลลัพธ์ไม่ค่อยดีนัก เฝิงชุนจึงมาขอความช่วยเหลือจากอันหราน
อันหรานรู้สึกแปลกใจ เมื่อวานช่วงบ่ายเธอเพิ่งส่งมันเทศไปตั้ง 20 ชั่ง มากพอให้เหล่าจางกินได้สองสามวันแท้ ๆ แต่กลับหมดไปภายในคืนเดียว
จริงสิ ภรรยาเขาพูดว่า “ใช้” ไม่ใช่กิน หรือว่า...
เฝิงชุนเหมือนจะสังเกตเห็นความสงสัยของอันหราน จึงรีบอธิบาย “เหล่าจางเป็นผู้มีพลังพิเศษสายไม้ เขาดูดซับธาตุพืชด้วยพลังพิเศษได้ค่ะ”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง...” อันหรานเข้าใจแล้ว
เธอจำได้ว่ากู้เส้าชวนก็ดูดซับโลหะโดยตรงเหมือนกัน
“ของระดับห้าที่ฉันมีเหลือไม่มากแล้ว แต่ระดับสี่ยังพอมีอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นเอาระดับสี่ไปให้ช่างจางลองดูไหม?”
ในเมื่อเหล่าจางดูดซับพืชได้ มันเทศระดับห้าที่เธอมีนิดหน่อยจะพอได้อย่างไร? ยังไงก็เป็นพืชบริสุทธิ์เหมือนกัน ประสิทธิภาพของระดับสี่อาจไม่ต่างกันมากก็ได้
เฝิงชุนลุกขึ้นยืนทันที พลางกล่าวขอบคุณ “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณหัวหน้าอันมากค่ะ”
อันหรานถอนหายใจในใจ ก่อนจะไปยกมันเทศกลายพันธุ์ระดับสี่กว่าร้อยชั่งจากห้องนอนเล็กออกมาให้เฝิงชุน “คุณยกไหวไหม? ถ้าไม่ไหว ฉันจะเรียกคนมาช่วยส่งให้”
ซานชีอยู่ตรงข้าม เรียกเธอสักคำก็จะมาช่วยได้
เฝิงชุนรีบบอก “ไหวค่ะ บ้านฉันอยู่ยูนิตข้าง ๆ นี่เอง ใกล้มาก”
แม้เธอจะไม่ใช่ผู้มีพลังพิเศษสายพละกำลัง แต่ก็อยู่ระดับสามแล้ว แบกของหนักกว่าร้อยชั่งยังพอไหว
จากนั้นเธอก็พูดต่อ “ฉันจะเอากลับไปชั่งน้ำหนักก่อน แล้วค่อยโอนแต้มให้คุณนะคะ”