คราวนี้เต่ายักษ์กลายพันธุ์ไม่ยอมรับอาหารที่ป้อนให้อีกต่อไป มันหันหลังแล้วคลานกลับขึ้นไปบนพื้นหินอย่างเชื่องช้า ก่อนหลับตาผึ่งแดดให้กระดอง
อันหรานถึงได้มีเวลาขุดเนื้อฟักทองเก็บใส่ถุงเก็บสัตว์ใบเล็ก
เธอเหลือบมองท้องฟ้าสีเทาอมคราม ดวงอาทิตย์สีเหลืองหม่นคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว ตอนนี้ปีนออกไปคงไม่ฉลาดนัก
ยามค่ำคืน แดนรกร้างอันตรายที่สุด หากไม่มีที่พักพิงปลอดภัย เธอคงอยู่ไม่ถึงฟ้าสางแน่
แต่ไม่ไกลจากริมน้ำมีถ้ำอยู่แห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นที่พักของเต่ายักษ์ในตอนกลางคืน
อันหรานเดินเข้าไปดู พบว่าถ้ำลึกมาก มืดสนิทจนมองไม่เห็นก้นถ้ำ สูงราวสามเมตรกว่า ๆ พอ ๆ กับความสูงของเต่ายักษ์
ยิ่งเดินเข้าไปด้านใน กลิ่นก็ยิ่งเหม็นคละคลุ้ง กลิ่นคาวปนกลิ่นดินชวนให้หายใจไม่ออก
อันหรานบีบจมูกเดินไปจนสุดด้านใน พบว่าผนังถ้ำตรงนี้ไม่ใช่หินอีกต่อไป แต่เป็นดิน เหมาะแก่การขุดอย่างยิ่ง
เธอจึงหยิบพลั่วเล็กชั้นเลิศออกมา แล้วเริ่มขุดเข้าไปในบริเวณที่เว้าเป็นแอ่ง
เธอต้องขุดอุโมงค์ให้พอหลบซ่อนได้
ถ้าทำได้ ก็จะขุดเส้นทางหนีต่อไปจากอุโมงค์ด้วย
ส่วนดินที่ขุดออกมา เธอกองไว้ตรงปากแอ่ง พอดีกั้นอุโมงค์แยกจากถ้ำเต่า
แต่ที่นี่มืดเกินไป มองอะไรไม่เห็นเลย
อันหรานจึงจำต้องหยิบผลพลังงานออกมาลูกหนึ่ง ฝังไว้เหนือปากอุโมงค์เพื่อใช้ส่องสว่าง
ไม่นานนัก ดินที่เธอกองไว้นอกอุโมงค์ก็ถูกกรงเล็บยักษ์ตะกุยออก เต่ายักษ์ยื่นหัวเข้ามา ดวงตาสีเขียวทองที่มีรูม่านตาเป็นเส้นตั้งจ้องสำรวจมนุษย์ตรงหน้า
อันหรานรู้สึกหวาดหวั่นอยู่บ้าง รีบพูดว่า “ฉันอยากพักที่นี่ ถ้าแกไม่ยอม ฉันจะอุดปากถ้ำนี้ไว้ก็ได้”