กู้เส้าชวนก้าวพรวดเข้าไปในห้อง ตั้งใจจะตีเด็ก ๆ ที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งให้สลบไปสักสองสามคน
ใครจะคิดว่าในมือของเด็กสาวที่หัวเราะไม่หยุดกลับมีลูกไฟขนาดเล็กอยู่
“ฉันปลุกพลังได้แล้ว! ฮ่า ๆ ๆ... ฉันปลุกพลังได้จริง ๆ! ที่แท้ฉันก็เป็นหนึ่งในผู้โชคดีสิบเปอร์เซ็นต์!”
กู้เส้าชวนชะงัก จากนั้นก็เห็นเด็กอีกหลายคนปลุกพลังพิเศษได้เช่นกัน
บางคนมีไอหมอกแผ่ออกมาจากทั่วร่าง บางคนทำให้สิ่งของเคลื่อนไหวได้ทั้งที่ไม่มีลม อีกหลายคนกำลังอวดกล้ามกับคนอื่น
“ฮ่า ๆ ๆ! ตอนนี้ฉันต่อยวัวตายได้ด้วยหมัดเดียว...”
“ดูของฉันสิ ฉันลอยได้...”
“ฉันก็ได้! ฉันเคลื่อนย้ายพริบตาได้ ฮี่ ๆ! ไปละ! ไปอีกที...”
ชายหนุ่มที่กำลังเคลื่อนย้ายพริบตาไม่ทันระวัง พุ่งชนกู้เส้าชวนเข้าเต็ม ๆ
เขาสะดุ้ง รีบแก้ตัว “หัวหน้ากอง ผมไม่ได้ตั้งใจครับ”
กู้เส้าชวนโบกมือ สายตากวาดมองทุกคน ก่อนจะหันไปหาอันหราน
“คุณยังมีเข็มยาเหลือไหม? ขอผมดูหน่อยได้หรือเปล่า?”
อันหรานกำลังเก็บของเตรียมกลับ ใจพลันร้องว่าแย่แล้ว
หรือเขาคิดจะเอาเข็มยาที่เหลือกลับไป?
ไม่ได้ นี่เป็นของที่เธอทำขึ้นมาเอง จะยกให้ฟรี ๆ เด็ดขาด
กู้เส้าชวนดูเหมือนจะมองความกังวลของเธอออก จึงอธิบายว่า “ผมแค่ดูเฉย ๆ ไม่เอาไปหรอก ของที่อยู่ในมือคุณเป็นของคุณทั้งหมด”
อันหรานเกาหัว ได้แต่หยิบขวดยาใบหนึ่งส่งให้ “นี่ ดูสิ”
กู้เส้าชวนรับไป ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
ขวดเล็กจิ๋ว มีขนาดเพียงหนึ่งในสามของขวดยาทั่วไป และเปล่งแสงสีฟ้าจาง ๆ
แต่ตัวอักษรบนขวดเล็กนั้นเห็นได้ชัด เขาจำได้ว่านี่คือยาชุดที่ได้มาจากมือจินเฉิง