“สร้างร่างจริงออกมาได้เหรอ?” อันหรานรู้สึกเหลือเชื่อ “ร่างจริงแบบไหน?”
ผีน้อยตอบว่า “แบบหนูนี่ไง”
อันหรานมองมันอย่างพูดไม่ออก “แบบนี้ก็เรียกว่าร่างจริงได้เหรอ?”
ผีน้อยพยักหน้าอย่างภูมิใจ ก่อนเขียนตัวอักษรว่า “หนูออกไปข้างนอกตอนกลางวันได้ แต่พี่สาวตัวโตทำไม่ได้”
อันหรานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เธอถูกซ่งต้าไห่เรียกออกมา แถมยังใช้พลังจิตร่วมกับเจ้าของได้ แน่นอนว่าออกมาเคลื่อนไหวตอนกลางวันได้”
“ไม่ใช่สักหน่อย เจ้าของไม่เคยสนใจหนูเลย” ผีน้อยหดหู่มาก
“อย่าเพิ่งท้อ เดี๋ยวฉันหาอะไรอร่อย ๆ ให้กิน”
อันหรานลูบหัวมัน แล้วโยนเนตรตรวจสอบใส่：【......ตรวจสอบคุณสมบัติเป้าหมาย: ผีขั้นหนึ่ง พลังชีวิตและจิตใจ 5】
พลังชีวิตและจิตใจของเจ้าตัวเล็กเหลือแค่ 5 แต้ม มิน่าถึงได้หดตัวน่าสงสารอยู่ในรังของนกกางเขนตัวน้อย ที่แท้ก็ถูกทิ้งนี่เอง
“จริงเหรอ?” ผีน้อยตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ของอร่อยอะไรเหรอ?”
“เดี๋ยวก็รู้เอง”
อันหรานอุบไว้ แล้วพูดต่อว่า “ในเมื่อชอบพี่สาวตัวโตขนาดนั้น ไม่ลองให้เจ้าของเรียกพี่สาวคนนั้นออกมาด้วยล่ะ? ต่อไปพวกเธอสองคนจะได้อยู่เป็นเพื่อนกัน”
ที่จริงอันหรานก็สงสัยเหมือนกันว่าร่างจิตของพี่สาวตัวโตผู้รอบรู้นั่นมีที่มาอย่างไรกันแน่
“ดีเลย!” พอได้ยินแบบนั้น ผีน้อยก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นมา มันวนรอบอันหรานไม่หยุด “พี่สาว พี่ทำให้เจ้าของเรียกออกมาได้จริงเหรอ?”
“เรื่องนี้ไปบอกเจ้าของเองก็ได้ พวกเธอน่าจะคุยกันรู้เรื่องใช่ไหม?” อันหรานเปิดประตูห้องแล้วเดินเข้าไป