“ฉันก็เป็นแบบนี้มาตลอด มีอะไร พวกคุณเพิ่งรู้หรือไง?”
อันหรานไม่อยากสนใจคนพวกนี้อีก พอดีถึงคิวเธอพอดี จึงเดินเข้าไปรับน้ำ
น้ำที่มีค่ามลพิษมารระดับกลางหนึ่งกา ราคา 20 คะแนน อันหรานตักมา 2 กาแล้วเดินกลับ
ตรงหัวมุมบันได เธอเจอจางเสี่ยวตงกับพวกเขาอีกครั้ง
เธอขึ้นบันได คนพวกนั้นก็ขึ้นตาม คอยตามเธอไปจนถึงชั้น 4 และจ้องมองเธอเข้าไปในห้องหมายเลข 59
จะบอกว่าอันหรานไม่กลัวเลยก็คงไม่จริง แต่เธอทำอะไรไม่ได้
เธอมีพวกน้อย หากต้องรับมือกับทีมผู้มีพลังพิเศษทั้งทีมเพียงลำพัง ก็แทบไม่มีทางเป็นไปได้
บังเอิญว่าตอนนี้ข้างนอกกำลังเกิดภัยพิบัติแมลง ทุกคนออกไปไหนไม่ได้ ยกเว้นทหารรับจ้างที่มีอุปกรณ์ครบครัน
พอนึกถึงทหารรับจ้าง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นในใจอันหราน
เธอน่าจะเข้าร่วมกองทหารรับจ้าง สมาชิกทีมทหารรับจ้างในฐานที่มั่นชิงเชวี่ยมีสถานะเหมือนเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ครึ่งหนึ่ง ทั้งยังได้รับสิทธิพิเศษบางอย่างด้วย
แต่ถ้าเข้าร่วมกองทหารรับจ้าง ความพิเศษของพลังเธอคงถูกเปิดโปงอย่างแน่นอน
ไม่เหมาะ ไม่เหมาะเลย!
อันหรานรีบปัดความคิดนี้ทิ้งทันที
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในฝัน ทั้งสมจริงทั้งน่าสะพรึงกลัว ตอนนี้แค่หลับตาลง เธอก็รู้สึกได้ถึงมีดผ่าตัดบางคมเล่มหนึ่งที่กรีดผ่านผิวหนังและหน้าท้องอย่างง่ายดาย
ความเจ็บปวดแหลมคมกับความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุด ราวกับงูพิษที่คอยทรมานวิญญาณของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ฝันนั้นคงเป็นลางเตือนจากบางสิ่งที่มองไม่เห็น เธอสังหรณ์ใจว่าหากประมาทเพียงนิดเดียว เหตุการณ์ในฝันจะกลายเป็นจริง