อันหรานสังเกตเห็นว่ามีรถเหาะลำหนึ่งตามเธอมาอยู่ห่าง ๆ จึงอดหงุดหงิดไม่ได้
แต่รถเหาะคันนั้นอยู่ห่างจากเธอหลายร้อยเมตร หากเคลื่อนย้ายพริบตาไปหา คงต้องใช้พลังชีวิตและจิตใจไม่น้อย
ยิ่งกว่านั้น เมื่อครู่เธอใช้ทักษะเก็บเกี่ยวไปไม่น้อย พลังชีวิตและจิตใจจึงเหลือไม่มากแล้ว เคลื่อนย้ายพริบตาอีกสองครั้งก็หมดเกลี้ยง เธอจึงต้องหาที่ลับตาเข้าไปในมิติ พักสักระยะแล้วค่อยออกมาจัดการคนพวกนั้น
อันหรานเดินไปตามถนนในเขตเมืองชั้นนอก ก็เห็นกระดูกกับขยะที่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็งเกลื่อนพื้น
ในนั้นมีทั้งกระดูกมนุษย์และกระดูกปลา บางครั้งยังมองเห็นปรสิตประหลาดอยู่ในกองกระดูกเหล่านั้น
“พ่อ! พ่อ! อย่าไปเลย คนพวกนั้นจะฆ่าพ่อนะ...”
เด็กหนุ่มผอมโซกอดชายใบหน้าเหี้ยมเกรียมไว้ ร้องไห้คร่ำครวญอย่างเจ็บปวด “ผมกับน้องสาวขาดพ่อไม่ได้... พ่อ ขอร้องละ อย่าไปเลย...”
ชายคนนั้นสะบัดเด็กหนุ่มออก ดวงตาแดงก่ำ “วันนี้ถ้าฉันไม่ไปฆ่าไอ้สารเลวนั่น คราวหน้ามันก็กลับมาอีก...”
“งั้นพาพวกเราไปด้วยสิ พ่อ ขอร้องละ อย่าไปตายเลย ถ้าพ่อตายแล้ว ผมกับน้องสาวจะทำยังไง?”
เด็กหนุ่มลุกจากพื้นแล้วกอดชายคนนั้นไว้อีกครั้งไม่ยอมปล่อย “ฮือ ๆ ๆ... พ่อ เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ ไปแดนรกร้างก็ได้ ผมกับน้องไม่กลัวสัตว์กลายพันธุ์...”
แววเศร้าฉายวาบในดวงตาของชายคนนั้น เขาลูบศีรษะลูกชายแล้วพูดเสียงเบา “รอพ่อฆ่าไอ้เดรัจฉานนั่นก่อน แล้วพ่อจะพาพวกแกไปแดนรกร้าง”
อันหรานขมวดคิ้ว หยุดเดินแล้วหันไปมองพ่อลูกคู่นั้น