เจ้าสองกะพริบตาปริบ ๆ แล้วหัวเราะเสียงฮ่อ ๆ ทันใดนั้นแสงสว่างก็ระเบิดออกจากร่าง ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว สูงเกิน 100 เมตร
สัตว์ยักษ์ที่มีขนาดถึง 150 เมตรบินอยู่กลางอากาศ เป้าหมายใหญ่เกินไปแล้ว
ไม่ต้องพูดถึงว่าจะบดบังแสงหรือไม่ แค่ขยับตัวก็ยังดูอืดอาดเชื่องช้า
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อไปมันยังจะโตขึ้นอีก หากสูงถึงหลายพันเมตร ผู้คนคงต้องวิ่งไปไกลกว่าจะป้อนอาหารมันได้
อันหรานหยิบเนื้อสัตว์มิติออกมาอีกชิ้น แล้วยัดใส่ปากมัน ก่อนจะพูดเสียงเบา “ในนี้มีพลังพับมิติอยู่ ถ้าแกปลุกวิชาพับมิติขึ้นมาได้ แล้วเปลี่ยนรูปร่างของตัวเอง ฉันจะให้ลูกตาของสัตว์ขั้นกำเนิดฟ้ากินหนึ่งลูก”
เจ้าสองกลืนเนื้อชิ้นนั้นลงไป ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะอ้าปากกว้างอีกครั้ง
“ไม่พอเหรอ?” อันหรานมองมันอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะหยิบออกมาอีกสองชิ้นแล้วยัดใส่ปากมันอย่างจนใจ พลางขู่ “นี่เป็นสองชิ้นสุดท้ายแล้ว ถ้าแกปลุกพลังขึ้นมาไม่ได้ก็ช่างเถอะ ฉันจะเอาลูกตาไปให้พี่น้องของแกกินแทน”
เจ้าสองกลอกตาไปมา แล้วจ้องเสี่ยวปิงที่อยู่ด้านบนครู่หนึ่ง จู่ ๆ ร่างของมันก็หดเล็กลง กลับไปมีขนาดราว 50-60 เมตร
อันหรานดีใจ รีบทำตามสัญญาทันที โดยให้เสี่ยวเฮยแบ่งลูกตาขนาดมหึมาของสัตว์มารตาเดียวออกเป็นหกส่วนเท่า ๆ กัน
เธอหยิบส่วนหนึ่งยื่นให้เจ้าสอง จากนั้นจึงเดินไปยังตึกหมายเลขห้า
ภายในตึกหมายเลขห้าเต็มไปด้วยข้าวของระเกะระกะ หลังคาชั้นหกเสียหาย เศษกระจกกับวัสดุก่อสร้างร่วงลงมาในช่องกลางอาคารไม่น้อย
ซานชีกับคนอื่น ๆ กำลังเก็บกวาดขยะในเขตเพาะปลูก แล้วกองไว้ด้านหนึ่ง