ชายร่างกำยำสะดุ้ง ก่อนเหวี่ยงหมัดใส่ลุงจาง
แต่สายไปแล้ว หนามพุ่งแทงเข้าที่แผ่นหลังของเขา แม้ร่างกายจะแข็งแกร่งเพียงใด ชายร่างกำยำก็ยังถูกทำให้ชาแข็งจนขยับไม่ได้
“แกหาที่ตายเอง!” คนกว่าสิบคนด้านหลังชายร่างกำยำกรูกันเข้ามาทันที ต่างพากันโจมตีลุงจาง
ชั่วพริบตา ฝุ่นทรายก็ฟุ้งกระจาย จรวดเพลิงกับหนามน้ำแข็งพุ่งว่อน
ลุงจางปล่อยเถาวัลย์หนามระดับหกออกมา สลายพลังพิเศษระดับสองและสามของคนเหล่านั้นในพริบตา
ทุกคนเห็นท่าไม่ดี รีบถอยหนีทันที ไม่สนใจแม้แต่หัวหน้าของตัวเอง
เมื่อเหลือชายร่างกำยำเพียงคนเดียว ลุงจางจึงยิ้มถามว่า “พี่ชาย ตอนนี้ใครกันแน่ที่ให้ทางรอดแก?”
ชายร่างกำยำตกใจจนขวัญหนี รีบร้องขอชีวิต “ขอโทษ ขอโทษครับ ผมตาถั่วไปล่วงเกินคนเก่งเข้า ขอร้องล่ะ ไว้ชีวิตผมเถอะ ที่บ้านยังมีเมียกับลูก...”
แต่เขาพูดต่อไม่ได้อีกแล้ว เถาวัลย์เส้นหนึ่งแทงทะลุปากออกมา
ลุงจางเหวี่ยงร่างชายร่างกำยำลงแม่น้ำ แล้วปัดมือพลางพูดว่า “ขึ้นรถกันเถอะ”
อันหรานเองยังตกใจกับวิธีจัดการเด็ดขาดของลุงจาง เธอหันไปมองผิวน้ำโดยไม่รู้ตัว แล้วรูม่านตาก็หดวูบ
แผ่นน้ำแข็งแตกออกฉับพลัน เกิดระลอกคลื่นขนาดมหึมา กรงเล็บยักษ์ที่เต็มไปด้วยเกล็ดโผล่พ้นน้ำ ฉุดศพชายร่างกำยำลงไปในพริบตา
จากนั้นเงาร่างใหญ่โตพลันผุดขึ้นจากผิวน้ำ ที่แท้เป็นเต่ายักษ์ตัวหนึ่ง
กระดองของมันปกคลุมด้วยลวดลายประหลาด แผ่กลิ่นอายชวนให้ขนลุก