ตาเฒ่ากู่สะดุ้ง รีบใช้วิชากำแพงดินหวังป้องกันตัวเอง
แต่เงาร่างนั้นกลับไม่สนสิ่งกีดขวางทางกายภาพ พุ่งทะลุกำแพงเข้าไปในร่างของตาเฒ่ากู่โดยตรง
ตาเฒ่ากู่หน้าถอดสี รู้สึกว่าพลังจิตของตัวเองอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลย
“รีบใช้วิชาสายฟ้า!” ตาเฒ่ากู่ตะโกนเสียงดัง “ผ่ามาที่ฉัน!”
ลูกน้องคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปล่อยสายฟ้าฟาดใส่ตาเฒ่ากู่
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น เงาร่างสีแดงในตัวตาเฒ่ากู่สลายไป แต่ใบหน้าของเขากลับดำเกรียม ผมหยิกงอ พ่นควันดำออกจากปาก ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น
ลูกน้องคิดจะเข้าไปดูอาการ แต่ก็กลัวว่าเงาร่างสีแดงยังไม่ตาย จึงลังเลว่าจะผ่าซ้ำอีกครั้งดีไหม
ตาเฒ่ากู่รู้จักลูกน้องของตัวเองดี เขาฝืนใช้สติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ยกนิ้วชี้ขึ้นมาโบก ก่อนจะเอียงศีรษะหมดสติไป
“รีบไปตามคนมา! ผู้เยียวยา! ผู้เยียวยารีบมานี่! รีบช่วยรักษาประธานกู่...”
ลูกน้องตะโกนเสียงดัง พลางโล่งใจที่ตัวเองไม่ได้ผ่าซ้ำเป็นครั้งที่สอง
กู้เหลยเหลือบมองทางนี้แวบหนึ่ง ในใจแค่นเสียง ก่อนจะหันไปจับตาดูความเคลื่อนไหวของลูกชายต่อ
บนท้องฟ้า งูยักษ์เรืองแสงที่บินวนอยู่ลดจำนวนลงมาก บางตัวถูกฆ่า บางตัวบินออกไปยังท้องฟ้ากว้างไกลนอกค่าย
เพื่อป้องกันไม่ให้แมลงมารยักษ์หนีไปได้ อันหรานไม่มีเวลาสนใจเก็บเกี่ยวด้วยซ้ำ เธอสั่งให้เสี่ยวเฮยใช้การตัดมิติฆ่าพวกมัน แล้วเก็บเข้าไปในมิติทันที
มู่หยุนถูกเธอเก็บเข้าไปแล้ว มันร่วมมือกับผีน้อยสองตัว ไล่ล่าเงาร่างสีแดงทีละร่าง ฉีกพวกมันเป็นชิ้น ๆ แล้วดูดซับทีละน้อย