เนื้อหนูกลายพันธุ์บริสุทธิ์ 200 ชั่งขายได้ 16,000 แต้ม อันหรานแลกหินพลังงานระดับต้นมาอีก 2 ก้อน กับมีดพร้าเหล็กกล้าอีก 1 เล่ม รวมจ่ายไป 8,000 แต้ม
แน่นอนว่าแต้มสำหรับมีดพร้าเป็นเงินที่เบิกล่วงหน้า ไม่นับรวมเป็นรายได้ของทีม อันหรานจะจ่ายเงินส่วนนี้เอง
ส่วนหินพลังงาน 2 ก้อนนั้น แน่นอนว่าต้องนับเป็นค่าใช้จ่ายของทีม
จาก 9,000 แต้มที่เหลือ อันหรานเก็บไว้เอง 5,000 แต้ม ส่วนที่เหลืออีก 4,000 แต้มให้พวกเขาแบ่งกัน
ซานชีกับพี่ชายและพี่สะใภ้ไม่มีใครคัดค้าน อวี๋กังยิ่งดีใจจนออกนอกหน้า
ต้องรู้ไว้ว่าบางครั้งพวกเขาทำงานกันทั้งสัปดาห์ก็ยังหาแต้มได้ไม่มากเท่านี้ แต่ตอนนี้แค่ออกไปข้างนอกเพียงชั่วโมงเดียว แต่ละคนก็ได้ส่วนแบ่งคนละ 1,000 แต้ม ราวกับมีหมั่นโถวก้อนโตตกลงมาจากฟ้า
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีชุดป้องกันเหลือ เขาคงอยากให้ภรรยาออกไปทำภารกิจนอกค่ายด้วยแล้ว
“อันหราน เราจะออกไปกันอีกเมื่อไหร่?” ซานชีตื่นเต้นจนแทบรอไม่ไหว อยากออกไปล่าสัตว์กลายพันธุ์เดี๋ยวนี้เลย
อันหรานมองท้องฟ้า “ใกล้มืดแล้ว กินข้าวแล้วนอนก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน”
“อื้ม!” ซานชีพยักหน้า ยิ้มจนตาหยีแล้วขยับเข้ามาใกล้อันหราน “คืนนี้กินเนื้อหนูกลายพันธุ์กันเถอะ ฝีมือพี่สะใภ้อวี๋อร่อยมาก ลองแล้วจะรู้เอง”
พอได้ยิน อันหรานก็เริ่มตั้งตารอขึ้นมาทันที
พูดตามตรง เธอยังติดใจหมูตุ๋นของโรงอาหารในค่ายไม่หาย ถ้าไม่คิดว่าไม่คุ้ม เธอคงอยากไปกินทุกวัน
ตอนนี้เธอหาเนื้อหนูกลายพันธุ์ที่ไม่มีปรสิตหรือไวรัสได้แล้ว ใครจะยังไปกินของพรรค์นั้นที่โรงอาหารอีก?
ถ้าฝีมือพี่สะใภ้อวี๋ดีจริง เธอก็จะได้กินของอร่อยกับเขาบ้าง
ระหว่างที่กำลังคิด ทั้งกลุ่มก็กลับมาถึงอาคารดินหมายเลข 7
พี่สะใภ้อวี๋ยืนชะเง้อมองอยู่หน้าประตูอย่างกระวนกระวาย พอเห็นพวกเขากลับมา ดวงตาก็สว่างวาบ