อันหรานหันกลับไป ก็เห็นกู้เส้าชวนยืนอยู่ห่างออกไปสองเมตร สายตาจับจ้องมันเทศข้างเท้าของเธอไม่วาง
“ใช่ นี่คือทักษะเก็บเกี่ยวของฉัน สามารถเก็บพืชกลายพันธุ์พวกนี้ออกมาได้”
ก่อนเข้าร่วมกองทหารรับจ้าง เธอเคยคิดหลายครั้งว่าหากเปิดเผยความสามารถบางส่วนออกไป จะรับมือกับสายตาที่ผู้คนจับจ้องด้วยความละโมบอย่างไร
แต่เธอไม่มีทางเลือก
เธออยากแข็งแกร่งขึ้นให้เร็ว อยากได้ค่าสถานะเพิ่ม ก็จำเป็นต้องบ่มเพาะผู้ช่วยและคนสนิทไว้คอยปกป้องตัวเองที่ยังอ่อนแอ
อีกอย่าง เธอยังอยากใช้ความสามารถในการเก็บเกี่ยวอาหารปกปิดพรสวรรค์แท้จริงที่เหนือชั้นของตัวเองด้วย
ยิ่งไปกว่านั้น ในฐานที่มั่นก็มีผู้มีพลังพิเศษด้านชำระล้างอยู่ไม่น้อย ความสามารถของเธอที่เก็บเกี่ยวพืชและสัตว์ซึ่งมีมลพิษต่ำออกมาได้ ก็มีผลลัพธ์คล้ายคลึงกับพวกเขา
เพราะอย่างนั้นเธอถึงคิดจะมาขุดมันเทศ อย่างแรกก็เพื่อสำรองเสบียงไว้กินในฤดูหนาว อย่างที่สองคือรวบรวมกำลังคน
โลกใบนี้โหดร้ายเกินไป เธอต้องรีบขึ้นไปยืนบนจุดสูงสุดให้ได้ จึงจะมีชีวิตรอดต่อไป
“พลังพิเศษของคุณไม่เลวเลย” กู้เส้าชวนเอ่ยชมจากใจ ในอกกลับผุดความโล่งใจขึ้นมาหลายส่วน
โชคดีที่เขาดึงผู้มีพลังพิเศษซึ่งมีประโยชน์ขนาดนี้มาได้ หากถูกทีมอื่นดึงตัวไป เขาคงเสียใจแทบตาย
จากนั้นเขาก็ยื่นยาขวดหนึ่งให้ “อันนี้น่าจะมีประโยชน์กับคุณ ถ้าพลังจิตใกล้หมดก็ใช้ดื่มเติมหน่อย”
อันหรานรับยามาดู ถึงกับเป็นยาฟื้นฟูพลังจิตระดับสูง ขวดหนึ่งราคาตั้งสองหมื่นกว่าแต้ม
เธอฉีกยิ้มจนเห็นฟัน “ขอบคุณค่ะ หัวหน้ากู้”