อันหรานเลือกเมินข้อความจากตาของเธอ
เพราะตั้งแต่เกิดมา เธอเคยเจอเขาแค่ครั้งเดียว ตอนอายุ 10 ขวบ ตอนนั้นแม่แท้ ๆ พาเธอไปพร้อมกับน้องชายและน้องสาว หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย
ปีเดียวกันนั้นเอง เธอจำต้องตามทีมเก็บเกี่ยวออกนอกเมืองไปหาเงินจุนเจือครอบครัว
แต่ตอนนี้ ครอบครัวที่เธอทุ่มเทให้ทั้งใจกลับหักหลังเธอ ที่น่าขันยิ่งกว่าคือคนลงมือกลับเป็นแม่แท้ ๆ กับน้องสาวแท้ ๆ ที่ร่วมมือกัน
จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงโกหก แต่แค่มีชีวิตอยู่ก็ยากพอแล้ว เธอไม่มีเวลามานั่งเศร้า สิ่งเดียวที่ทำได้คือเร่งเพิ่มพูนความแข็งแกร่ง ให้คนที่หักหลังเธอได้แต่มองตามไม่ทัน
หลังออกจากโรงพยาบาล อันหรานก็ย้ายเข้าไปอยู่ในห้องชุดหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกที่เช่าไว้ แล้วเริ่มจัดห้อง
เฟอร์นิเจอร์ในห้องมีครบแทบทุกอย่าง แค่หิ้วกระเป๋าเข้ามาก็อยู่ได้เลย
แต่ของใช้จำเป็นอย่างหม้อ ชาม กะละมัง ผ้าปูที่นอนกับผ้าห่มยังไม่มี ต้องซื้อเพิ่ม
ของที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ในค่ายหมายเลข 98 ยังไม่พอ คราวนี้เธอตั้งใจซื้อให้ครบ
ทั้งกะละมังซักผ้า ถังน้ำ เตาแก๊สอะไรพวกนั้น ต้องซื้อมาไว้ จะได้ซักผ้า ทำอาหาร และเก็บน้ำสะอาดได้สะดวก
อีกไม่นานก็จะเข้าฤดูหนาวแล้ว ต้องเตรียมรองเท้าบุขน ผ้านวม และเสื้อกันหนาวไว้ด้วย ถ้าซื้อเสื้อขนเป็ดกับผ้านวมขนเป็ดเพิ่มได้สักสองสามชุดยิ่งดี ของพวกนั้นเบาแถมอุ่น ทั้งยังเก็บใส่ถุงสุญญากาศได้ สะดวกต่อการใส่ลงในถุงหนังสัตว์
อันหรานคำนวณคร่าว ๆ แล้ว หากไม่มีแต้มหลายหมื่นก็คงซื้อของไม่ครบ