กลิ่นคาวเลือดฉุนกึกพุ่งกรูเข้าจมูก เหยียนหมิงไอโขลกอย่างรุนแรง ก่อนจะลืมตาขึ้นด้วยความระแวดระวัง
ไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล
รอบข้างก็ไม่มีเสียงติ๊กต็อกจากเครื่องมือต่าง ๆ ในห้องผู้ป่วย สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือท้องฟ้าสีเทาหม่นผืนหนึ่ง และเถ้าถ่านสีดำที่ปลิวว่อนเต็มฟ้า
“บัดซบ... ฉันน่าจะบาดเจ็บอยู่ในโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอ ที่นี่ที่ไหน? นรกภูมิหรือไง?”
“ฝีมือฉันมีตั้งมากมาย ยังไม่ได้มีแฟนสักคน ก็ตายทั้งอย่างนี้แล้วเหรอ?”
เขายกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ แต่กลับพบว่าแขนซ้ายเย็นเฉียบไร้ความรู้สึก ทั้งร่างยังนอนคว่ำอยู่ในโคลนเหนียวเย็นเยียบกองหนึ่ง
พูดให้ถูกคือ ถูกทับอยู่ใต้กองศพ
ศพแข็งทื่อไปแล้วสามร่างทับอยู่บนตัวเขา เลือดเย็นเฉียบไหลจากลำคอลงไปตามแผ่นหลัง
ในฐานะทหารลาดตระเวนหน่วยรบพิเศษแห่งเขตสงครามตะวันออกเฉียงใต้ ร่างกายของเหยียนหมิงตอบสนองเร็วกว่าสมอง เขาไม่กรีดร้อง ไม่ขยับเขยื้อน แม้แต่ลมหายใจก็ยังข่มให้แผ่วเบาที่สุดในชั่วพริบตา
ในเวลานั้นเอง ความทรงจำอันเย็นเยียบของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองดุจคลื่นทะลัก
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเหยียนหมิงเช่นกัน มีฉายาว่าเอ้อร์โก่ว เป็นพลทหารชั้นผู้น้อยที่สุดในค่ายเฮยเฟิงแห่งกองทัพชายแดนต้าฉิน ทั้งสมองมีแต่เบี้ยหวัดทหารกับสตรี เป็นคนโลภทรัพย์และเจ้าชู้
ครึ่งชั่วยามก่อน ทหารม้าจากแคว้นศัตรูบุกจู่โจมหุบเขาเฮยเฟิง กองทัพชายแดนต้าฉินแตกพ่ายยับเยิน เจ้าของร่างเดิมถูกทวนกวาดเข้าที่แผ่นหลังท่ามกลางกองทัพที่แตกกระเจิง จนหมดสติไปในทันที
ต้าฉิน? ชายแดนแดนเหนือ? สงครามไม่เคยหยุดพัก?
ส่วนเขา เหยียนหมิง ทหารหน่วยรบพิเศษจากยุคปัจจุบัน ได้ข้ามวิญญาณมาอยู่ในร่างพิการที่มีชื่อแซ่เดียวกันนี้
“ฉันข้ามเวลามาแบบนี้เลยเหรอ? เหมือนในนิยายแฟนตาซีเป๊ะ? ช่างเถอะ ต้องหาทางเอาชีวิตรอดก่อน!”
เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังมาจากไม่ไกล เหยียนหมิงหรี่ตาลงเล็กน้อย มองผ่านช่องว่างระหว่างซากศพ
ทหารค้นสังหารของฝ่ายศัตรูสามคนถือดาบยาวเปื้อนเลือด กำลังพลิกค้นกองศพ
เมื่อพบพลทหารต้าฉินที่ยังไม่ตายสนิท พวกมันก็ยกมือแทงดาบทะลุลำคอทันที
“หัวหน้า พวกฉินโข่วทางนี้ตายหมดแล้ว ไม่ได้อะไรติดมือเลย บัดซบ มีแต่พวกยาจกทั้งนั้น”
ทหารค้นสังหารร่างผอมสูงถ่มน้ำลายลงพื้น ก่อนเตะศพหนึ่งออกไปอย่างสบถด่า
“อย่าเพิ่งร้อนใจ พวกที่สวมเกราะหนังอยู่ตรงนี้ ของเงินของทองต้องมีติดตัวแน่”
ทหารค้นสังหารร่างกำยำผู้เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะ เดินเข้ามาแล้วเหยียบศีรษะทหารผ่านศึกต้าฉินที่บาดเจ็บสาหัสคนหนึ่งซึ่งอยู่ข้างเหยียนหมิง
“ถ้ามีใครยังไม่ตายสนิท ข้าจะฟันซ้ำให้หมดทีละคน!”
ทหารผ่านศึกผู้นั้นพ่นฟองเลือดออกจากปาก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ฟันศีรษะของทหารผ่านศึกขาดสะบั้นในดาบเดียว!
เหยียนหมิงไม่ขยับ สัญชาตญาณของทหารลาดตระเวนหน่วยรบพิเศษทำให้เขาข่มลมหายใจจนแผ่วที่สุด กล้ามเนื้อเกร็งแน่น รอโอกาสที่มีเพียงครั้งเดียว
อีกฝ่ายมีสามคน ส่วนเขามีร่างกายบาดเจ็บที่อ่อนแอจนถึงขีดสุดเพียงร่างเดียว
โอกาสเดียวคือการลอบโจมตี
แววสาแก่ใจจากการเข่นฆ่าฉายวาบในดวงตาของทหารค้นสังหารร่างกำยำ เขาค่อย ๆ ยกดาบขึ้นเหนือศีรษะเหยียนหมิง
ความตายอยู่ห่างจากเหยียนหมิงเพียงก้าวเดียว
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบใกล้ตาย แผงยุทธวิธีเปิดใช้งาน!】
【โหลดแผนผังสนามรบในรัศมีหนึ่งลี้แล้ว...】
【สภาพแวดล้อมปัจจุบัน: พื้นที่ลุ่มทางใต้ของหุบเขาเฮยเฟิง; ฝ่ายศัตรู: ทหารค้นสังหาร 3 คน; ฝ่ายเรา: 1 คน; จุดอับทางยุทธวิธี: กองเศษซากหินด้านซ้ายหลัง ห่างออกไปสามก้าว】
เสียงแจ้งเตือนเย็นชาในสมองดังขึ้นกะทันหัน ทำให้รูม่านตาของเหยียนหมิงหดเล็กลง แถมยังได้สกิลมาด้วย แบบนี้ก็สมกับที่ฉันเป็นทหารหน่วยรบพิเศษหน่อย!
เหนือสายตาของเขา แผนผังสนามรบลอยอยู่กลางอากาศอย่างเรียบง่าย จุดสีแดงสามจุดกะพริบระบุตำแหน่งของศัตรู!
ไม่เพียงเท่านั้น เหยียนหมิงยังมองเห็นเส้นทางที่ดาบของหัวหน้าทหารค้นสังหารจะฟันลงมาได้อย่างชัดเจน
“เยี่ยม ใช้ง่ายกว่ารหัสโกงอีก ไม่ต้องรอแล้ว”
เหยียนหมิงแค่นเสียงในใจ
ในฐานะทหารหน่วยรบพิเศษ เขาไม่เคยฝากชะตาชีวิตไว้กับโชค
ชั่วขณะที่ดาบของทหารค้นสังหารร่างกำยำฟาดลงมา สมาธิของมันจดจ่ออยู่กับเหยื่อเบื้องหน้าอย่างเต็มที่
ตอนนี้แหละ!
เหยียนหมิงขยับตัว เขาพุ่งพรวดออกจากกองศพอย่างไร้สัญญาณเตือน มือขวาคลำพบด้ามลูกธนูที่หักท่อนหนึ่งในโคลน ร่างทั้งร่างดีดออกไปฉับพลันราวกับสายธนูที่ขึงจนสุดแรง
“เฮ่อ... เฮ่อ...”
ทหารค้นสังหารยังไม่ทันตั้งตัว ด้ามลูกธนูก็แทงเข้าจากบริเวณลูกกระเดือก ทะลุออกทางท้ายทอย
ทหารค้นสังหารร่างกำยำไม่ทันได้ส่งเสียงร้อง ดวงตาก็เหลือกขึ้น ร่างใหญ่โตล้มกระแทกพื้นดังสนั่น
ทหารค้นสังหารฝ่ายศัตรูอีกสองคนตกตะลึงจนสิ้นสติ
คนผู้นี้เห็น ๆ อยู่ว่าตายแล้ว!
“ยังมีศัตรูที่ไม่ตาย...”
ทหารค้นสังหารร่างผอมสูงเพิ่งอ้าปากตะโกน เหยียนหมิงก็ฉวยดาบที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาแล้ว
เขายังไม่ทันยืนตัวตรงด้วยซ้ำ เพียงคุกเข่าข้างเดียวอยู่บนพื้นแล้วฟันดาบออกไปในแนวขวาง ลำคอของทหารค้นสังหารคนที่สองถูกเฉือน เลือดพุ่งกระเซ็นเต็มใบหน้าเขา
อาศัยจังหวะฟันต่อเนื่อง!
คมดาบตัดหลอดลมของทหารค้นสังหารร่างผอมสูงขาดสะบั้นโดยตรง
ทหารค้นสังหารคนสุดท้ายตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ มันร้องลั่นว่า “ผีหลอก!” ก่อนหันหลังคิดจะหนี
ตอนนี้เหยียนหมิงไม่มีแรงไล่สังหารศัตรูคนนี้แล้ว การลงมือเมื่อครู่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของร่างเจ้าของเดิมไปจนหมด
“ร่างนี้อ่อนแอเกินไปแล้ว!” หากทหารค้นสังหารคนนี้สู้กับเขาในตอนนี้ เขาคงรับมือได้ไม่ถึงกระบวนท่าเดียวและต้องตายแน่
ในชั่วพริบตา มือซ้ายก็คว้าเกาทัณฑ์เบาที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา เขายกมือเหนี่ยวไกยิงต่อเนื่อง
ฉึก! ฉึก!
ลูกเกาทัณฑ์สองดอกแทงทะลุท้ายทอยของคนผู้นั้นอย่างแม่นยำ
【สังหารศัตรู 3 คน ได้รับแต้มความชอบทางทหาร 30 แต้ม】
【รางวัลไอเทมพื้นฐาน: สูตรผงห้ามเลือดปฐมพยาบาล, วิธีหลอมเหล็กกล้าคาร์บอนสูงบริสุทธิ์ขั้นต้น】
【ฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกาย 20%】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น กระแสอุ่นสายหนึ่งพลันไหลเวียนไปทั่วร่างเหยียนหมิง ร่างกายที่อ่อนแรงจนแทบหมดสภาพมีเรี่ยวแรงเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย บาดแผลที่แผ่นหลังก็หยุดเลือดแล้ว
ยังมีสรรพคุณเหมือนชุดปฐมพยาบาลด้วยแฮะ ถ้ามีเครื่องดื่มอีกสักขวดก็ดีเลย!
เขาไม่ใช่คนที่ฆ่าคนเป็นครั้งแรก ทว่าครั้งนี้แตกต่างออกไป ร่างนี้อ่อนแอเกินไป การลงมือไม่กี่ครั้งเมื่อครู่แทบสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนสิ้น หากระบบไม่ช่วยฟื้นฟูสมรรถภาพร่างกายบางส่วนทันท่วงที ตอนนี้เขาคงลุกยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ
เหยียนหมิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบถอดเกราะหนังที่ยังอยู่ในสภาพดีของทั้งสามคน ถุงน้ำและเสบียงแห้งออกมา แล้วล้วงเหรียญทองแดงเก่า ๆ สิบกว่าเหวินจากเอวของทหารค้นสังหารร่างกำยำติดมือมาด้วย
“ขาแมลงตั๊กแตนก็ยังเป็นเนื้อ! เงินทองนี่ เมื่อไรก็ขาดไม่ได้”
เหยียนหมิงเช็ดเลือดบนใบหน้า พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง ก่อนยัดเหรียญทองแดงใส่อกเสื้อ
ทั้งนิสัยและสภาพร่างกายของเจ้าของร่างเดิม รวมถึงสัญชาตญาณโลภทรัพย์นี้ ล้วนติดมาครบถ้วนไม่มีตกหล่น
เขาจัดเก็บของที่ยึดมาได้เรียบร้อย แล้วอาศัยตำแหน่งภูมิประเทศที่ระบุไว้บนแผนผังสนามรบ หลบเลี่ยงกองลาดตระเวนกำลังหลักของศัตรูอย่างแยบยล มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารต้าฉินที่เหลือรอดบริเวณรอบนอกหุบเขาเฮยเฟิง
“ระดับความยากแค่นี้ง่ายกว่าการฝึกประจำวันอีก แถมฆ่าคนที่นี่ก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรด้วย” เหยียนหมิงคิดในใจ ถือเสียว่าได้สัมผัสประสบการณ์เกมพับจีแบบสมจริงก็แล้วกัน
สองชั่วยามต่อมา ภายในค่ายเฮยเฟิงของกองทัพต้าฉินที่พังยับเยิน เสียงร้องครวญครางของผู้บาดเจ็บดังระงมไปทั่วพื้น
จางต้าโหย่ง นายกองพัน ครองตำแหน่งพันครัวเรือน นั่งหน้าบึ้งอยู่ในกระโจมบัญชาการ ฟังรายงานจากลูกน้อง
“ใต้เท้าพันครัวเรือน ศึกครั้งนี้พวกเราเสียพี่น้องไปห้าร้อยคน หากเบื้องบนสืบสาวลงมา...”
“ฮึ เจ้ารู้อะไร อย่าตื่นตระหนกไป!”
จางต้าโหย่งตบโต๊ะลุกพรวด แววตาฉายประกายยินดี “ก็กล่าวไปว่าศัตรูบุกจู่โจม ข้านำกำลังต่อสู้อย่างเด็ดเดี่ยว สังหารศัตรูนับไม่ถ้วน! อย่างไรเสีย คนตายก็พูดไม่ได้อยู่แล้ว!”
ในเวลานั้นเอง ม่านกระโจมก็ถูกกระชากเปิดอย่างแรง
ร่างหนึ่งเปื้อนเลือดไปทั้งตัว อุ้มหมวกเกราะกับดาบของศัตรูสามชิ้นไว้ในอ้อมแขน พุ่งชนเข้ามา
คนผู้นั้นคือเหยียนหมิง
“รายงาน...! ข้าน้อยเอ้อร์โก่ว ฝ่าความตายเพื่อนำข่าวศัตรูกลับมา!”
เหยียนหมิงคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ แสร้งทำราวกับนกที่รอดตายมาอย่างหวุดหวิด เสียงสั่นเครือขณะกล่าวว่า
“กำลังหลักของศัตรูมุ่งหน้าไปทางตะวันออกแล้ว! ข้าน้อยเสี่ยงชีวิตสังหารทหารค้นสังหารของศัตรูสามคน และนำหลักฐานการสังหารกลับมาด้วย!”
จางต้าโหย่งมองหมวกเกราะเปื้อนเลือดบนพื้น แล้วมองเหยียนหมิงที่มอมแมมจนดูไม่ได้ พลันยินดีเป็นล้นพ้น
นี่ไม่ใช่หลักฐานการต่อสู้อย่างดุเดือดที่มีอยู่ตรงหน้าหรอกหรือ?
“ดี! ดีมาก เจ้าหนุ่ม!”
จางต้าโหย่งหัวเราะเสียงดัง ตบไหล่เหยียนหมิง “สังหารศัตรูสามคน แล้วยังมีความชอบจากการแจ้งข่าว! ตั้งแต่บัดนี้ไป เจ้าเป็นหัวหน้าหมู่ใต้บังคับบัญชาของข้า!”
กล่าวจบ แววคำนวณก็วาบผ่านดวงตาจางต้าโหย่ง เขาตบมือสองครั้ง
ทหารสองคนผลักหญิงสาวที่ตัวสั่นเทาเข้ามา
หญิงสาวสวมกระโปรงยาวผ้าหยาบขาดวิ่น ใบหน้าเกลี้ยงเกลางดงาม ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“ข้าให้รางวัลและลงโทษอย่างยุติธรรม! นังหนูนี่เป็นชาวบ้านหนีภัยที่เพิ่งจับมาได้ ข้ายังไม่ได้เสพสุขกับนาง คืนนี้ยกให้เจ้าแล้ว!” จางต้าโหย่งหัวเราะเสียงดัง
สัญชาตญาณของเหยียนหมิงทำให้ดวงตาเป็นประกาย น้ำลายแทบไหล เขาจ้องหญิงสาวเขม็ง พลางโขกศีรษะติด ๆ กัน “ขอบพระคุณใต้เท้าพันครัวเรือน! ขอบพระคุณใต้เท้า! ข้าน้อยชอบคนงาม!”
เหยียนหมิงแสดงสีหน้าท่าทางโลภทรัพย์และเจ้าชู้ของเจ้าของร่างเดิมได้อย่างสมจริงไร้ที่ติ