นับตั้งแต่รู้ตัวว่าพลังพิเศษของตนแตกต่างจากของคนอื่น
เถียนเถียนก็ซ่อนพลังมิติและพลังจิตเอาไว้ ไม่เคยแสดงให้ใครเห็นต่อหน้าผู้คน
ภายนอกนางใช้พลังพิเศษมากที่สุดเพียงสองชนิด
หลังจากเข่นฆ่าต่อสู้มานานสิบปี จากเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่ง นางกลับฝ่าฟันจนกลายเป็นเทพสังหารแห่งวันสิ้นโลกที่ทุกคนต่างเกรงขาม
แต่ครั้งนี้กลับเป็นสถานการณ์สิ้นหวัง
ไร้กำลังหนุน ไม่มีทางให้ถอย
ซอมบี้ล้อมเมือง ฐานที่มั่นถูกตีแตก ไม่มีใครหนีพ้นหายนะ
เพราะพลังพิเศษของนางมีหลายชนิดและระดับสูง จึงยืนหยัดมาจนถึงตอนนี้ได้ ส่วนคนอื่น ๆ ในฐานที่มั่นล้วนล้มตายแทบหมดสิ้น
ฝูงซอมบี้หนาแน่นทับถมกันสูงราวภูเขา กลิ่นเน่าเหม็นของพวกมันซึมลึกถึงกระดูก
เถียนเถียนเงยหน้าที่เปื้อนคราบสกปรกขึ้น ดวงตากลมโตในยามนี้เหลือเพียงความเย็นชาและเด็ดเดี่ยว
นางพึมพำเสียงแผ่วว่า “ช่างเถอะ... ไม่ฝืนแล้ว ชีวิตนี้เหนื่อยเหลือเกิน”
เสียงลอยไปตามสายลม มุ่งสู่ที่ไกลแสนไกล
ราวกับไม่เคยมีใครเอ่ยวาจาออกมา
แทนที่จะถูกฉีกกินจนกลายเป็นอาหารของซอมบี้ สู้ระเบิดแก่นผลึกของตนเองให้ตายอย่างหมดจด ยังลากพวกซอมบี้ลงนรกไปด้วยได้อีกหลายตัว
ตูม—!!
แสงพลังพิเศษเจิดจรัสถึงขีดสุด หกสีสานประสานกัน กลืนกินฟ้าดินทั่วทั้งผืนในพริบตา
แสงสว่างเจิดจ้าระเบิดออกทั่วสารทิศ ฝูงซอมบี้มลายหายไปในชั่วพริบตา ขุนเขาและสายน้ำสั่นสะเทือน
ส่วนจิตสำนึกของเถียนเถียนก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดโดยสมบูรณ์ท่ามกลางแรงระเบิดอันทำลายล้าง
……
เมื่อความทรงจำหยุดลงตรงนี้ เถียนเถียนก็พลันได้สติขึ้นมา
กลิ่นอายพืชพรรณเข้มข้นรอบกาย กลิ่นหอมของดิน และเสียงแมลงร้องในป่า...
ที่นี่ไม่ใช่วันสิ้นโลกอย่างแน่นอน
แล้วที่นี่คือที่ไหนกัน?
ระเบิดตัวเองทีเดียว ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้?
หรือว่าตัวเองทะลุมิติมาเหมือนในนิยาย ไปอยู่ในยุคสมัยที่ไม่รู้จัก?
แล้วร่างนี้เป็นของใครกัน ทั้งที่หลังจากระเบิดตัวเองไปแล้ว ร่างเดิมของนางก็ไม่เหลือแม้แต่กระดูก
เถียนเถียนไม่ยอมเชื่อ จึงดึงคอเสื้อออกแล้วมองบริเวณไหปลาร้า บนร่างเดิมของนางมีปานรูปผีเสื้ออยู่ตรงนี้
เมื่อดึงคอเสื้อออก ก็เห็นปานรูปผีเสื้อที่ไหปลาร้าชัดเจนราวกับมีชีวิต
ไม่ผิดแน่ นี่คือร่างของนางเอง
จากนั้นนางจึงสังเกตเห็นว่าคอเสื้อที่กำอยู่ดูแปลกไป
แค่มองก็รู้ว่าไม่ใช่เสื้อผ้าสมัยใหม่ ดูเก่าคร่ำคร่า ทำจากผ้าป่าน แถมยังปะชุนไว้หลายแห่ง
เถียนเถียนถึงเพิ่งรู้สึกตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงกวาดตามองเสื้อผ้าทั่วร่าง นี่มันชุดโบราณชัด ๆ
แต่ไม่ใช่เครื่องแต่งกายของคนร่ำรวย หากเป็นเสื้อผ้าของครอบครัวยากจน
เมื่อแน่ใจว่าร่างนี้เป็นของตนเอง เถียนเถียนก็ยังดีใจมาก
นางไม่อยากได้ร่างของคนอื่นหลังทะลุมิติมาเหมือนที่เขียนไว้ในนิยาย
นั่นจะต่างอะไรกับการยืมศพคืนวิญญาณหรือแย่งชิงร่างกันเล่า
เมื่อเป็นร่างของตัวเอง ก็ไม่ต้องแก้แค้นแทนเจ้าของร่างเดิม ไม่ต้องแบกรับเหตุและผลของอีกฝ่าย ใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจ
การระเบิดตัวเองครั้งนี้ไม่เพียงส่งนางมาอยู่ในยุคโบราณที่ไม่รู้จัก ยังทำให้นางกลับไปมีรูปร่างเหมือนตอนอายุสิบสองหรือสิบสามปีอีกด้วย
นี่ฉันย้อนวัยกลับเป็นเด็กแล้วเหรอ?
ไม่เพียงย้อนวัยกลับมาเป็นเด็ก ยังได้หนีจากความตายอันเงียบงันของวันสิ้นโลกอีกด้วย งานนี้ไม่ขาดทุนเลย
ถึงจะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่ก็ดีกว่าอยู่ในวันสิ้นโลกเป็นล้านเท่า
อยู่ที่ไหนก็มีชีวิตอยู่ได้ทั้งนั้น อย่างไรเสียฉันก็เป็นเด็กกำพร้าอยู่แล้ว
เถียนเถียนปลอบใจตัวเองได้อย่างรวดเร็ว
“โครก...”
ตอนนั้นเอง ท้องก็ส่งเสียงประท้วง
เถียนเถียนลูบท้อง “หิวแล้ว กินอะไรรองท้องก่อนค่อยว่ากัน”
พูดจบ นางก็หยิบอาหารที่กักตุนไว้ก่อนหน้านี้ออกมาจากมิติ ทั้งหมูตุ๋น ผัดผักใส่เห็ดหอม ปลาต้มผักกาดดอง แล้วจัดข้าวสวยมาอีกกะละมังใหญ่
มีทั้งปลา เนื้อ และผักครบครัน อร่อยแถมยังมีประโยชน์
เมื่อกินอาหารทั้งหมดหมดแล้ว เถียนเถียนถึงรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ยังดีที่มิติพกพายังอยู่ ไม่อย่างนั้นนางคงต้องใช้ชีวิตเยี่ยงคนป่าแล้ว
ไม่รู้ว่าการระเบิดตัวเองครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อมิติหรือไม่ เข้าไปตรวจดูสักหน่อยดีกว่า
เถียนเถียนเพียงคิด ใจก็พาเข้าสู่มิติ
สิ่งแรกที่เห็นคือภูเขาโล่งเตียน ป่าบนเขาที่เคยเขียวชอุ่มบัดนี้เหลือเพียงดินกับหิน
ในไร่นาผืนใหญ่ เดิมทีปลูกพืชไว้เต็มพื้นที่ ทว่าตอนนี้เหลือเพียงผืนดินว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่บนนั้นเลย
ข้าง ๆ ยังมีสวนผลไม้ขนาดมหึมา สภาพตอนนี้ก็ไม่ต่างจากไร่นา
อีกฟากเป็นทุ่งเลี้ยงสัตว์ ภาพฝูงวัวฝูงแกะที่เคยกินหญ้าอย่างสบายอารมณ์ไม่มีอีกแล้ว ภายในว่างเปล่าไม่ต่างจากผืนดินเพาะปลูก
มีแม่น้ำสายหนึ่งไหลผ่าน ก่อนหน้านี้บางครั้งยังมีปลากระโดดพ้นผิวน้ำ
ข่าวดีคือแม่น้ำยังอยู่
ข่าวร้ายคือเมื่อตรวจดูด้วยพลังจิตแล้ว กลับไม่พบปลาแม้แต่ตัวเดียว
ตรงเชิงเขาที่อยู่ไม่ไกล มีเรือนไม้สร้างอยู่หลายหลัง ภายในตกแต่งครบครัน ข้าวของล้วนเป็นของสมัยใหม่
ยังติดตั้งอุปกรณ์ผลิตไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์ไว้อีกด้วย
เพราะฉะนั้นที่นี่จึงไม่ขาดแคลนไฟฟ้า
สิ่งของตกแต่งในเรือนไม้เหล่านี้ เถียนเถียนค่อย ๆ ซื้อวัสดุมาแต่งเองด้วยเงินที่หามาได้ หลังจากปลุกพลังมิติขึ้นตอนอายุสิบแปดปี
เดิมทีนางยังคิดจะสร้างบ้านให้ดีกว่านี้ แต่จนปัญญาเพราะฝีมือไม่ถึง สร้างไม่สำเร็จ จึงต้องซื้อหนังสือมาศึกษาเอง
ลองสร้างบ้านมาหลายแบบ สุดท้ายจึงเลือกสร้างเรือนไม้
เรือนไม้ไม่เพียงสวยงาม ยังช่วยขับเน้นทิวทัศน์โดยรอบให้โดดเด่นขึ้น
ที่สำคัญที่สุดคือ นางสร้างบ้านแบบอื่นไม่เป็น
อย่างไรเรือนไม้ก็ยังดีกระท่อมมุงหญ้าอยู่มาก
แต่หลังวันสิ้นโลก เถียนเถียนยังเก็บตู้คอนเทนเนอร์มาได้ไม่น้อย แล้วดัดแปลงมันเป็นห้องหลายห้อง
อย่างไรเสียเรือนไม้ก็สร้างไว้เพียงไม่กี่หลัง
นางดัดแปลงตู้คอนเทนเนอร์หลายตู้ให้เป็นห้องหนังสือ ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องนอนใหญ่ ห้องนอนเล็ก และอื่น ๆ
คิดดูแล้วพื้นที่กว้างไม่น้อยเลย
ไม่รู้ว่าดีกว่าบ้านที่เช่าอยู่ข้างนอกกี่เท่า
เมื่อนำห้องที่ดัดแปลงจากตู้คอนเทนเนอร์มาจัดวางตามโครงสร้างบ้านโบราณ รวมกับเรือนไม้ ก็กลายเป็นเรือนสามชั้นลาน
ก่อนระเบิดตัวเอง บ้านที่นางเช่าอยู่มีเพียงห้องนอนเดียว วางได้แค่เตียงหนึ่งหลัง ปกติมีไว้ใช้นอนเท่านั้น
ก่อนวันสิ้นโลก เวลาส่วนใหญ่หลังเลิกงาน เถียนเถียนใช้ชีวิตอยู่ในเรือนไม้ภายในมิติ
กระทั่งหลังวันสิ้นโลก เมื่อสภาพแวดล้อมภายนอกถูกทำลาย นางก็เข้ามาพักผ่อนในมิติทุกครั้งที่ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอก
ยิ่งต่อมาได้จัดสร้างเรือนสามชั้นลานขึ้น นางก็ยิ่งชอบอาศัยอยู่ในมิติ
เมื่อเห็นว่ามิติยังคงสภาพเดิม เถียนเถียนก็พึงพอใจอย่างยิ่ง
นางกลัวเหลือเกินว่าหลังระเบิดตัวเอง เสบียงทั้งหมดในมิติจะระเบิดหายไปด้วย นี่คือของที่นางอุตส่าห์กักตุนมานานถึงสิบปีเชียวนะ
“ยังดี ยังดี ของพวกนี้ยังอยู่ครบ”
จากนั้นนางก็ใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาไปยังอีกฟากของภูเขา เมื่อเห็นว่าสิ่งของที่กักตุนและเก็บสะสมมาตลอดหลายปียังอยู่ครบ เถียนเถียนถึงค่อยวางใจ
ยังดี ทุกอย่างยังอยู่!
สิ่งเดียวที่ได้รับผลกระทบคือทุกอย่างที่ปลูกและเลี้ยงไว้ในมิติหายไปหมด ส่วนอื่น ๆ ไม่ได้รับผลกระทบ
เจ็บใจนัก! กว่าจะพัฒนาจนมีขนาดใหญ่โตเช่นนี้ได้ นางต้องกักตุนของมานานหลายปีเชียวนะ!
ตอนนี้ทุกอย่างกลับไปเริ่มต้นใหม่หมด
ช่างเถอะ อย่างน้อยชีวิตยังอยู่ ต่อไปค่อยเริ่มกักตุนใหม่ก็ได้!
แล้วพลังพิเศษของฉันล่ะ?
ยังอยู่ไหม?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เถียนเถียนก็ไม่กล้าชักช้า รีบโคจรพลังพิเศษทันที
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ข่าวดี: พลังพิเศษไม่ได้หายไป
ข่าวร้าย: พลังพิเศษทั้งหมดลดลงเหลือระดับหนึ่ง
เมื่อก่อนนางมีพลังพิเศษระดับสูงสุด แต่ตอนนี้เหลือเพียงระดับหนึ่งแล้ว ใจสลายเลย...
แต่ยังดีที่พลังพิเศษยังอยู่ ต่อจากนี้ค่อย ๆ ฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นก็ได้
โชคดีที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางสังหารซอมบี้ไปมากมายและเก็บรวบรวมแก่นผลึกไว้นับไม่ถ้วน ยังพอมีโอกาสฝึกพลังพิเศษกลับไปถึงระดับสูงสุดได้
ไม่อย่างนั้น ในวันสิ้นโลกนางจะเปลี่ยนจากคนธรรมดาไปเป็นเทพสงครามได้อย่างไร!
คิดได้ดังนั้น เถียนเถียนก็ใช้การเคลื่อนย้ายพริบตาอีกครั้ง มาถึงห้องที่ดัดแปลงจากตู้คอนเทนเนอร์หลังหนึ่งในลานเรือนชั้นที่สาม เปิดประตูแล้วเห็นแก่นผลึกเต็มตู้คอนเทนเนอร์ ใจพลันรู้สึกอิ่มเอม
ห้องที่ดัดแปลงจากตู้คอนเทนเนอร์แบบนี้ ในเรือนชั้นที่สามของนาง ทุกห้องล้วนเก็บแก่นผลึกไว้ทั้งนั้น ไม่มีอย่างอื่นเลย!
เถียนเถียนตรวจห้องในลานเรือนชั้นที่สามจนครบ แล้วพบว่าแก่นผลึกยังอยู่ทั้งหมด
นางไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นั่งลงในลานเรือน หยิบแก่นผลึกออกมานับไม่ถ้วนวางไว้ข้างกาย แล้วเริ่มดูดซับพลังจากแก่นผลึก
ไม่ว่าตอนนี้จะอยู่ที่ไหน มีเพียงเพิ่มพูนพลังให้แข็งแกร่งขึ้นเท่านั้นจึงจะปกป้องตัวเองได้
การดูดซับครั้งนี้กินเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืน
เมื่อเถียนเถียนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พลังพิเศษทั้งหกสายก็เลื่อนขึ้นมาหนึ่งระดับ กลายเป็นระดับสองแล้ว
แก่นผลึกที่วางอยู่รอบกายกลายเป็นเถ้าถ่านทั้งหมด
ไม่กินอะไรตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืน อาหารที่กินก่อนหน้านี้ก็ย่อยไปหมดนานแล้ว
หาอะไรรองท้องก่อนดีกว่า นางใช้การเคลื่อนย้ายพริบตามาถึงห้องครัว