เถียนเถียนรอทำอาหารใหม่ไม่ไหวแล้ว จึงหยิบเสบียงที่เก็บไว้ก่อนหน้านี้ออกมากินก่อน
เลือกมาไม่กี่อย่างแล้วก็ยัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม
กินหมดแล้วยังไม่อิ่ม จึงหยิบมาเพิ่มอีกสองสามอย่าง
คราวนี้นางค่อย ๆ กินช้าลง จิบคู่กับน้ำผลไม้ ไม่รีบร้อนเหมือนตอนแรก
กินเสร็จแล้ว ท้องถึงได้คลายความหิว รู้สึกสบายไปทั้งตัวและอิ่มเอมอย่างยิ่ง
จากนั้นก็หยิบผลไม้ที่ตุนไว้ก่อนหน้านี้ออกมาอีกเล็กน้อย
ระหว่างกินผลไม้ก็ครุ่นคิดว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนกันแน่
เถียนเถียนนึกถึงภาพที่เห็นเมื่อครู่นอกมิติ
เหตุใดรอบด้านถึงไม่มีคนเลยสักคน? มองดูแล้วเหมือนป่าดึกดำบรรพ์ชัด ๆ
ช่างเถอะ คิดไม่ออกก็พักไว้ก่อน พักสักหน่อยแล้วค่อยออกไปดู
แต่จะลองเรียกระบบอะไรทำนองนั้นเหมือนในนิยายดูดีไหมนะ?
เถียนเถียนคิดอย่างไรก็ทำอย่างนั้น
“ระบบ ระบบ รีบออกมาสิ นี่พาฉันมาที่ไหน?”
“รีบพูดสิ ตกลงมีระบบหรือเปล่า?”
“ไม่มีระบบ ขอแค่มีตัวช่วยโกงสักอย่างก็ยังดี!”
“เจ้าระบบ?”
“ฉันเป็นโฮสต์สุดที่รักของแกนะ รีบออกมาได้แล้ว!”
……
สุดท้ายเถียนเถียนตะโกนเรียกอยู่ตั้งนานก็ไม่มีเสียงตอบกลับแม้แต่น้อย
ดูท่าคงไม่มีทั้งตัวช่วยโกงและระบบ
คราวนี้มืดแปดด้านจริง ๆ
จนปัญญา นางทำได้เพียงออกไปดูก่อน
พริบตาเดียวก็ออกจากมิติ กลับมายืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม
เถียนเถียนใช้พลังธาตุทองเนรมิตขวานเล่มหนึ่ง ตัดกิ่งไม้ขนาดพอเหมาะจากต้นไม้ แล้วเหลาเอาใบกับกิ่งเล็กที่เกะกะออก ทำเป็นไม้เท้าไว้ใช้เดินทาง
จากนั้นนางเลือกต้นไม้ใหญ่แถวนั้นมาหนึ่งต้น ซึ่งต้องใช้คนห้าคนโอบจึงจะรอบ
อาศัยเถาวัลย์ที่เร่งให้เติบโตด้วยพลังธาตุไม้ ปีนขึ้นไปจนถึงยอดไม้
พอมองออกไปก็ต้องตกตะลึง
รอบด้านมีแต่ภูเขากับต้นไม้ สุดสายตาไม่เห็นร่องรอยของมนุษย์เลย
เพราะพลังจิตมีเพียงระดับสอง ขอบเขตที่พลังจิตสัมผัสได้จึงจำกัด นางถึงเลือกปีนขึ้นมาดูบนต้นไม้
นี่ฉันหลุดเข้ามาในป่าดึกดำบรรพ์แล้วจริง ๆ เหรอ?
สวรรค์เอ๋ย!
ผืนดินเอ๋ย!
เมื่อไรเรื่องนี้จะสิ้นสุดเสียที?
ดูท่าฉันคงต้องใช้ชีวิตเป็นคนป่าอยู่อีกนานสินะ?
ยังดีที่ฉันมีแผนสำรอง ไม่อย่างนั้นคงแทบสติแตก!
เถียนเถียนลอบถอนใจถึงข้อดีของมิติอีกครั้ง แล้วก็อดชื่นชมตัวเองไม่ได้ว่าก่อนระเบิดแก่นผลึกได้เก็บเสบียงไว้มากพอ ไม่ว่าอย่างไรก็อยู่ที่นี่ได้หลายปีโดยไม่มีปัญหา
แม้พืชผลและสัตว์ที่เลี้ยงไว้ในมิติจะหายไปหมด แต่ตลอดหลายปีมานี้ฉันก็สะสมเสบียงไว้ไม่น้อย
ทั้งหมดเก็บอยู่ในเขตคงความสด
นี่เป็นทางออกเดียวที่พอจะทำได้แล้ว
ถ้าออกไปได้เร็วกว่านี้ ใครจะอยากใช้ชีวิตอยู่ในป่านี่ตั้งหลายปีกันล่ะ!
เถียนเถียนมองผืนป่าที่ทอดยาวสุดสายตา ไม่รู้ว่าต่อไปควรเดินไปทางไหน
ถึงจะคิดเดินตามดวงอาทิตย์ ก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาเช้าหรือบ่าย
เถียนเถียนพลันนึกขึ้นได้ว่า ตอนตุนของเหมือนจะซื้อเข็มทิศมาด้วย
ตั้งแต่วันเกิดอายุ 18 ปีที่นางออกจากมิติ นางก็เอาแต่กลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นในภายหน้า
หลังจากนั้นจึงอ่านนิยายวันสิ้นโลกทางอินเทอร์เน็ตมากมาย ในนั้นมีความรู้เกี่ยวกับการตุนเสบียงช่วงวันสิ้นโลกอยู่ด้วย
อย่างเช่นการอยู่กลางแจ้ง เจอหมอก หรือช่วงราตรีนิรันดร์…
หากเกิดสถานการณ์เหล่านี้ขึ้น ต้องเตรียมเสบียงอะไรไว้บ้าง
ดังนั้นนางจึงซื้อของมาหลายอย่างจากร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง ในนั้นมีเข็มทิศด้วย
ดูท่าตอนนี้จะได้ใช้พอดี
นางจึงใช้จิตค้นหาอยู่ในมิติไม่นานก็พบเข็มทิศ แล้วหยิบออกมาวางบนฝ่ามือ
เถียนเถียนลองดู ไม่ว่าจะหมุนตัวไปทางไหน เข็มทิศก็ยังชี้ไปทิศทางเดิมเสมอ
เยี่ยมเลย เข็มทิศใช้ที่นี่ได้ด้วย
ต่อไปจะได้ไม่ต้องอ้อมทางมาก ไม่ต้องเดินวนมั่วอยู่ในป่า
เถียนเถียนไม่เลือกทิศทางใดเป็นพิเศษ อย่างไรอนาคตก็ยังไม่แน่นอนและมีตัวแปรอยู่
หากเลือกทางอื่น นางก็กลัวว่าจะเดินผิดทางจนยากจะคาดเดาว่าจะรอดหรือตาย
สุดท้ายจึงเลือกเดินไปทางใต้แบบไม่คิดมาก อย่างน้อยเดินตามทิศที่เข็มทิศชี้ก็คงไม่ผิดใช่ไหม!
ยังดีที่นางมีพลังพิเศษ แม้เดินทางมาตลอดก็ยังพอทนไหว
นางค้นหาหมวกกันแดดจากในมิติ สวมหน้ากากกันแดดกับแว่นกันแดด แล้วใช้ไม้เท้าที่เพิ่งทำเสร็จค้ำตัวไว้ มองเข็มทิศแวบหนึ่งก่อนออกเดินทางไปทางใต้ตามที่มันชี้
ตอนนี้พลังพิเศษของนางเพิ่งอยู่ระดับสอง ยังใช้การกระโดดข้ามมิติและการเคลื่อนย้ายพริบตาระดับสูงไม่ได้
จึงทำได้เพียงเดินไปก่อน
ต่อจากนี้ทุกคืนจะดูดซับแก่นผลึกเพื่อเพิ่มระดับพลังพิเศษ พอพลังแข็งแกร่งขึ้น ความเร็วในการเดินทางก็จะเพิ่มขึ้น และจะได้ออกจากป่าแห่งนี้โดยเร็ว
ไม้เท้านี้ไม่ได้มีไว้แค่ค้ำเดิน ยังใช้ตีหญ้าให้แหวกออก เปิดทางเดินที่สะดวกขึ้นได้ด้วย
นางใช้พลังจิตสังเกตสถานการณ์รอบตัวได้อย่างทั่วถึง จึงหลีกเลี่ยงพื้นที่อันตราย
แม้พลังจิตจะมีเพียงระดับสอง มองเห็นได้แค่ภายในรัศมี 1,000 เมตรจากตัวเอง แต่สำหรับนางในตอนนี้ ระดับพลังนี้ยังอ่อนแอเกินไป
นางเดินต่อไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางเห็นกระต่ายป่ากับไก่ป่าหลายตัววิ่งวุ่นไปมาในป่า
พวกมันวิ่งเร็วไม่เบา
กระต่ายป่ากับไก่ป่าเหล่านี้ตัวใหญ่กว่าที่เคยเห็นมาไม่ต่ำกว่าสองเท่า ทั้งยังดุร้ายขึ้นมาก
อ้อ! ตอนนี้ควรพูดว่าใหญ่กว่าตอนชาติก่อนสินะ
นี่ฉันตายไปแล้วหรือยังไม่ตายกันแน่?
ช่างเถอะ เรียกว่าชาติก่อนก็แล้วกัน อย่างไรตอนนี้ร่างกายก็เล็กลงแล้ว
กระต่ายป่ากับไก่ป่าพวกนี้ตัวใหญ่กว่าตอนชาติก่อนหลายเท่า
หรือเป็นเพราะที่นี่เป็นป่าดึกดำบรรพ์ สัตว์ทั้งหลายเลยตัวใหญ่กว่าที่อื่น?
แต่ตัวใหญ่หน่อยก็ดี เนื้อเยอะ
นางใช้พลังธาตุทองจัดการเหยื่อที่ส่งมาเข้าปากทั้งหมดเสียเลย
สำหรับคนที่ผ่านวันสิ้นโลกมา จะปล่อยอาหารที่กินได้หลุดมือไปได้อย่างไร
เห็นอะไรที่กินได้ก็เก็บเรียบ
เดินต่อไปได้ไม่นานก็เห็นงูตัวหนึ่งแลบลิ้นยาวออกมา เลื้อยตรงมาทางนาง
มันเป็นงูสีสันสดใส ดูสวยไม่น้อย
ไม่เพียงสวยเท่านั้น ตัวมันยังใหญ่ ลำตัวหนาเท่าถังน้ำ ยาวกว่าสิบเมตร แค่มองก็รู้ว่าไม่ธรรมดา เนื้อเยอะเสียด้วย
คนในวันสิ้นโลกต้องแทะเปลือกไม้ กินทุกอย่างที่กินได้ เนื้องูจึงเป็นของเลิศรสอย่างยิ่ง
เถียนเถียนคิดแล้วก็แทบจะน้ำลายไหล
“มื้อเย็นเป็นแกแล้วกัน”
มีพิษหรือไม่ค่อยว่ากัน จับมาเก็บไว้ก่อน
แต่งูตัวนี้ดุร้ายมาก ปฏิกิริยาว่องไวและมีพละกำลังมหาศาล แทบจะสูสีกับสัตว์กลายพันธุ์ในยุควันสิ้นโลก
เถียนเถียนต้องออกแรงอยู่พักใหญ่กว่าจะจัดการมันได้
ยังดีที่นางมีพลังพิเศษครบห้าธาตุ แม้ตอนนี้ระดับจะต่ำ แต่พอใช้พลังทั้งห้าธาตุสลับกันไปมา สุดท้ายก็เอาชนะและเก็บงูยักษ์ได้
มีอาหารเย็นแล้ว เถียนเถียนจึงอารมณ์ดีไม่น้อย
หลังจากนั้นนางเดินมุ่งหน้าไปทางใต้ต่อ ระหว่างทางก่อนฟ้ามืดก็จับงูได้อีกสองตัว กระต่ายป่าห้าตัว และไก่ป่าสามตัว
แต่งูสองตัวที่จับได้ทีหลังไม่ใหญ่เท่าตัวแรก แถมยังไม่สวยเท่า แต่ขอแค่เป็นเนื้อ เถียนเถียนก็ไม่รังเกียจ
นางยังขุดพบโสมต้นหนึ่ง ดูแล้วมีขนาดใหญ่ไม่น้อย อย่างน้อยก็มีอายุร้อยกว่าปี
ข้างโสมต้นใหญ่นี้ยังมีโสมต้นเล็กอีกหลายต้น ทั้งที่มีอายุหลายสิบปี สิบกว่าปี ไปจนถึงไม่กี่ปี
เถียนเถียนขุดต้นที่มีอายุมากออกมาทั้งหมด แล้วย้ายไปปลูกในมิติของตัวเอง
ส่วนต้นที่มีอายุเพียงไม่กี่ปีนางไม่ได้ขุด ปล่อยให้เติบโตอยู่ที่เดิม หวังว่าวันหน้าจะมีผู้มีวาสนามาพบมัน
การขุดโสมกินเวลาไปหลายชั่วโมง หลังจากใช้จิตปลูกมันลงในมิติแล้ว นางก็ออกเดินทางต่อ
เถียนเถียนอยากออกจากป่าแห่งนี้ให้เร็วที่สุด เมื่อเดินจนหิวก็หยิบของกินจากในมิติออกมากินส่ง ๆ แล้วเดินทางต่อ
นางเดินไปจนฟ้ามืด ในป่ายังคงมีเสียงคำรามของสัตว์ดุร้ายดังมาเป็นระยะ
ยิ่งฟ้ามืด เสียงคำรามก็ยิ่งดุร้ายขึ้น
ดูท่าพอฟ้ามืดจะเป็นช่วงเวลาที่พวกสัตว์ออกล่า
ตอนนี้หลบไว้ก่อนจะดีกว่า
พริบตาเดียว นางก็กลับเข้าไปในมิติ
เดินมาทั้งวันก็เหนื่อยแล้ว กลางคืนไม่ต้องเดินทาง ยังมีเวลาเหลือเฟือ ทำของอร่อยกินสักหน่อยดีกว่า
โดยเฉพาะงูตัวสวยที่ฆ่าได้วันนี้
นางคิดถึงมันมาทั้งวันแล้ว