“เมื่อไหร่เธอถึงจะยอมบอกเรื่องเด็ก?” ลู่ป่อเชินเอ่ยเสียงเย็นชา ดวงตาคมกริบราวคมมีดกวาดมองเธอแวบหนึ่ง
ชินซีขุ่นเคืองอยู่ในใจ “ฉันมีเหตุผลอะไรต้องบอกคุณ?”
“ก็เพราะเด็กเป็นลูกของฉัน ลู่ป่อเชินคนนี้”
“แต่ฉันเป็นคนคลอดพวกเขา!”
“ถ้าไม่มีเชื้อของฉัน เธอจะคลอดออกมาได้หรือไง?”
ชินซีมองชายตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เขาแค่เป็นคนให้เชื้อ ส่วนคนที่ตั้งครรภ์และเลี้ยงดูพวกเขาคือเธอแท้ ๆ ยังจะมาภูมิใจ แถมยังกล้าพูดอีกเหรอ?
“ตอนนั้นคุณเป็นคนไม่ต้องการพวกเขาเอง” ชินซีโมโหจนขึ้นเสียงสูง
“……”
ลู่ป่อเชินชะงักไปครู่หนึ่ง เถียงไม่ออก
“ผู้ชายเฮงซวย! ตอนนี้คุณต้องการ ฉันก็ต้องยกให้คุณงั้นเหรอ? คิดว่าทั้งโลกนี้คุณลู่ประธานใหญ่จะเป็นคนตัดสินใจได้ทุกอย่างหรือไง? สายไปแล้ว พวกเขาเป็นลูกที่ฉันเสี่ยงชีวิตคลอดออกมา ฉันไม่มีวันยอมให้คุณพรากพวกเขาไป”
ลู่ป่อเชินรู้สึกซับซ้อนในใจ น้ำเสียงเย็นชา “ฉันเคยบอกหรือว่าจะพรากพวกเขาไป?”
“แล้วคุณหมายความว่ายังไง?”
“ในฐานะพ่อ ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมองลูกสักครั้งเลยหรือไง?”
“คุณยังรู้ด้วยเหรอว่าตัวเองเป็นพ่อ!” ชินซีหัวเราะเยาะ เธอไม่ใช่ชินซีคนเดิมอีกแล้ว จะไม่เชื่อคำพูดของผู้ชายคนนี้ง่าย ๆ อีก
ขณะนั้นเอง โทรศัพท์ของลู่ป่อเชินก็ดังขึ้น ผู้โทรมาคือชินเจาอวิ๋น แม่ของลู่ป่อเชิน