เหมือนเธอมาก!
ลู่ป่อเชินจ้องรถคันนั้นเขม็งด้วยสายตาเย็นเยียบ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย
“บอส สัญญาณระบุตำแหน่งแสดงว่าอีกฝ่ายกำลังออกไปด้วยความเร็วสูง”
เป็นรถคันนั้นจริง ๆ ลู่ป่อเชินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ออกคำสั่งทันที “ตามไป”
เขารู้สึกได้อย่างแรงกล้าว่า เงาร่างเมื่อครู่นี้คือผู้หญิงคนนั้นเมื่อหลายปีก่อน
บนรถ ชินซีโทรหาฉู่เราเพื่อนสนิทของเธอ
“ฮัลโหล ซีซี เป็นอะไรไปเหรอ”
“เรา เราต้องกลับประเทศวายก่อน”
“อะไรนะ เธอจะกลับประเทศวายเหรอ เพิ่งกลับมาไม่ใช่เหรอ เกิดอะไรขึ้น มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” ฉู่เราถามอย่างร้อนใจ
ชินซีเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉู่เราฟังตั้งแต่ต้นจนจบ
ฉู่เราฟังจบก็อุทานตกใจติดกันสามครั้ง “ลูกน้อยของเรานี่เก่งจริง ๆ ทำได้ดีมาก เฉินเฉิน หนวนหนวน แม่ทูนหัวสนับสนุนพวกหนูนะ”
ชินซีได้แต่เหงื่อตก!
“ซีซี เธอคิดว่าจะไปเมื่อไหร่”
“เร็วที่สุด ยิ่งดีถ้าไปวันนี้ ฉันจะให้เขาเห็นเด็ก ๆ ไม่ได้เด็ดขาด” ในใจเธอกระวนกระวาย รู้สึกอยู่ตลอดว่าลู่ป่อเชินเห็นเธอแล้ว และจะตามมาทันที
“แต่ซีซี เธอเพิ่งกลับมาเองนะ ผู้อำนวยการหลินลงทุนไปตั้งมากมายกว่าจะดึงตัวเธอมาได้ ถ้าเธอไปตอนนี้ เขาจะโกรธจนบุกไปประเทศวายแล้วจับเธอกลับมาหรือเปล่า”
“อาจจะนะ แต่ฉันไม่ได้จะไม่กลับมา แค่พาเด็ก ๆ ไปหลบอยู่กับยุนเชียวสักพัก แล้วฉันก็จะกลับมา”
อย่างไรเสีย เธอตัดสินใจแล้วว่าจะกลับมาพัฒนาตัวเองในประเทศนี้ อีกทั้งยังรับปากผู้อำนวยการหลินเจี๋ยหมิงว่าจะเข้าทำงานที่โรงพยาบาล เธอจึงไม่คิดจะจากไปง่าย ๆ
รอให้เรื่องซาลงก่อน แล้วค่อยพาเด็กทั้งสองกลับมา
“ได้ พาเด็กสองคนไปด้วย ระวังตัวให้ดีนะ” ฉู่เรารีบกำชับชินซีสองสามประโยคทางโทรศัพท์
หลังวางสาย ชินซียื่นโทรศัพท์ให้ชินซีเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลัง “เฉินเฉิน ช่วยแม่จองตั๋วเครื่องบินหน่อย เราต้องไปพักกับคุณอายุนสักสองสามวัน”
“กลับประเทศวายเหรอครับ” เฉินเฉินก้มหน้าจัดการคอมพิวเตอร์ ยุ่งยิ่งกว่าชินซีที่กำลังขับรถเสียอีก เมื่อครู่เขาเผลอพลาดไปชั่วขณะ จนถูกระบุตำแหน่งได้ โชคดีที่ตอนนี้เขารู้ตัวแล้ว จึงรีบสกัดกั้นและรบกวนสัญญาณทันที
“ใช่จ้ะ” ชินซีพยายามทำท่าทีให้ผ่อนคลายที่สุด เพื่อไม่ให้เด็กทั้งสองพลอยตื่นเต้นไปด้วย “คุณอายุนบอกตั้งนานแล้วว่าคิดถึงพวกหนูนะ”
“เย้ ได้กลับไปหาคุณอายุนแล้ว หนวนหนวนดีใจจัง” หนวนหนวนหันมากัดนิ้วตัวเอง ก่อนจะมองชินซีอย่างไม่เข้าใจแล้วถามว่า “แต่ว่าทำไมแม่ถึงกลัวคุณพ่อคะ ทำไมต้องหลบคุณพ่อด้วย”
ชินซีชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย “เรื่องนี้...รอหนวนหนวนโตขึ้นอีกหน่อยแล้วแม่ค่อยเล่าให้ฟังได้ไหมจ๊ะ”
ชินซีไม่อยากให้เฉินเฉินกับหนวนหนวนรู้ว่าพวกเขาเป็นเด็กที่พ่อไม่ต้องการ
หนวนหนวนรู้ว่าแม่จะเศร้าทุกครั้งที่พูดถึงคุณพ่อ จึงเม้มปากน้อย ๆ แล้วไม่ถามต่อ “ก็ได้ค่ะ”
ชินซีคอยมองกระจกมองหลังเป็นระยะ กลัวว่าจะมีคนตามมาทัน
“แม่คะ ตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดคือพรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่งค่ะ”
ชินซีพยักหน้า “ดี เอาเที่ยวนี้แหละ”
ตอนนี้เป็นเวลาหนึ่งทุ่ม ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง ชินซีรีบกลับบ้านอย่างร้อนใจ จัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดอย่างลวก ๆ พอถึงวันรุ่งขึ้นก็รีบออกเดินทางทันที กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น จึงไม่กล้าเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียว
เมื่อถึงสนามบิน ชินซีสวมหน้ากากให้ตัวเองและเด็กทั้งสอง ก่อนพาเด็ก ๆ ไปผ่านด่านตรวจความปลอดภัย เห็นแถวยาวเหยียดใกล้ถึงคิวของพวกเธอแล้ว ชินซีก็ถอนหายใจโล่งอก
เธอรู้ดีว่าการหลบหนีแบบนี้ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีความกล้าพอที่จะพาเด็กทั้งสองไปเผชิญหน้ากับลู่ป่อเชิน
ด้วยนิสัยของลู่ป่อเชิน ตอนนั้นเธอขัดคำสั่งเขา แถมยังหนีไปต่างประเทศโดยไม่ร่ำลา เขาคงไม่มีทางปล่อยเธอไปแน่
ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลใหญ่ตระกูลหลู่ย่อมไม่มีทางยอมให้ทายาทของตัวเองต้องระหกระเหินอยู่นอกบ้าน
เด็กทั้งสองคือชีวิตของเธอ เธอสูญเสียพวกเขาไปไม่ได้
ตัวเธอจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญ แต่เธอไม่ยอมให้ใครทำร้ายเด็กทั้งสองเด็ดขาด
ชินซีก้มมองเฉินเฉินกับหนวนหนวนที่จับมือกัน หัวใจของเธอก็แน่วแน่ขึ้นอย่างยิ่ง และไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจในวันนั้น
“แม่คะ ถ้ากลับไปหาคุณอายุนแล้ว หนวนหนวนยังกลับมาได้ไหมคะ”
หนวนหนวนรู้สึกอาลัยที่นี่อยู่บ้าง
ชินซีมองออกว่าหนวนหนวนกำลังคิดอะไร จึงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน “หนวนหนวนชอบที่นี่เหรอจ๊ะ”
“ชอบค่ะ ที่นี่มีเพื่อนของหนวนหนวน มีแม่ทูนหัว แล้วก็...” คุณพ่อ! หนวนหนวนกัดนิ้วตัวเองและไม่ได้พูดต่อ
แววตาของชินซีหม่นลง แม้เด็ก ๆ จะไม่พูด แต่เธอก็รู้ว่าพวกเขาอยากมีพ่อ เด็กคนไหนก็อยากให้ทั้งพ่อและแม่อยู่เคียงข้าง
ชินซีย่อตัวลงกอดหนวนหนวนกับเฉินเฉิน เธอไม่อาจให้พวกเขาได้รับความรักจากพ่อได้ แต่เธอจะรักพวกเขาให้มากขึ้นเป็นเท่าตัว
เมื่อรู้สึกได้ว่าชินซีอารมณ์ไม่ดี หนวนหนวนก็กอดเธอแน่น “แม่คะ หนวนหนวนขอแค่แม่ก็พอค่ะ”
“เฉินเฉินก็ขอแค่แม่ครับ” เฉินเฉินโผเข้ากอดชินซีเช่นกัน อยากปลอบใจเธอให้มากขึ้น
ชินซียิ้มอย่างอ่อนโยน เธอโชคดีเพียงใดที่มีเด็กสองคนนี้!
“เด็กดีไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่กี่วันแม่จะมารับพวกหนูกลับมาแน่นอน”
แต่ในเวลานี้ ด้านหน้าสนามบินมีรถหรูสีดำจอดเรียงกันเป็นแถว รถโรลส์-รอยซ์คันหน้าสุดหยุดนิ่งสนิท ร่างสูงโปร่งของชายคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ
ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มตึงเครียด ดวงตาดำสนิทราวกับหมึก เต็มไปด้วยความเย็นชาอันยากจะสลาย
ไอเย็นแผ่ออกจากตัวเขา แผ่กระจายไปทั่วโถงสนามบิน บอดี้การ์ดชุดดำที่ติดตามมาด้านหลังรีบแยกย้ายกันออกไปค้นหาทั่วบริเวณ
คราวนี้เขาจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปได้อีกเด็ดขาด!
“เฉินเฉิน หนวนหนวน ถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้วจ้ะ”
“เย้ หนวนหนวนจะได้เจอคุณอายุนเร็ว ๆ แล้ว”
หลังตรวจตั๋วเสร็จ เฉินเฉินกับหนวนหนวนก็จับมือกันกระโดดโลดเต้นเดินนำไปข้างหน้า
ชินซีมองเด็กทั้งสองด้วยรอยยิ้ม เด็กสองคนนี้ตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้นั่งเครื่องบิน เธอรับเอกสารประจำตัวของตัวเองกลับมา แต่ในวินาทีถัดมา มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าข้อมือเธอไว้ทันที
จากนั้นเสียงทุ้มต่ำเย็นเยียบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู
“ชินซี เธอจะหนีไปไหนอีก”